Laatste week San Cristóbal en uitstapjes

Beste vrienden,

Eerst en vooral, heel erg bedankt voor jullie lieve en mooie reacties over mijn blog. Het geeft me heel veel zin om verder te schrijven en ook moed in soms kleine dipjes.



Woensdag 12/01 heb ik het heel rustig aan gedaan om te bekomen van de dag ervoor. De immodium heeft zijn werk gedaan, maar de kracht was nog niet terug en de eetlust ook nog niet. Na een lang skype-gesprek met mijn mama ben ik ’s middags het stadje ingetrokken om met Grietje een soepken te gaan eten. Het was met lange tanden, maar er zat toch iets in mijn maag. Ik ben na de soep dan eens meegeweest met Grietje naar haar werk: gezellig binnentuintje, maar haar bureau is spijtiggenoeg heel koud…

Grietje haar bureau en de binnentuin


Erna ben ik de stad nog wat verder gaan verkennen: marktjes, pleintjes, kerken,… Ik ging een kerkje binnen en een seconde nadat ik die kerk binnenstap, valt er een stevig brokstuk van de kerk, op een halve meter achter mij. Over een vreemde gebeurtenis gesproken…

In die kerk zat er een inheemse man vol overgave in zijn inheemse taal te bidden tot Maria: een ongelooflijk diepe bekentenis leek me dat. De Jesus-beelden zijn hier versierd met heel veel (valse) en kleurrijke bloemen. Niets sober, viva los colores!

Ik kwam toe op een groot plein kwam er een twaalfjarig meisje met koopwaar naar mij. Ik probeerde haar af te schepen, maar dat lukte niet. Ze zei: ‘ik heb vandaag nog niets verkocht’ en ik antwoordde ‘moet je niet naar school dan?’ ‘nee, ik kan niet, mijn papa drinkt al het geld op, slaat en bedriegt mijn ma en geeft maar heel af en toe geld’. Ze had me overtuigd (wat ik haar dan ook uitdrukkelijk zei). Ik koos een armband uit en gaf haar meer dan wat de prijs was… Waar of niet waar? Ik zal het nooit weten… Maar wat ik wel weet is dat ze geld nodig had.


Mijn tocht in de stad verder gezet. Ineens kwam ik aan de kathedraal: wat een prachtig gebouw: la iglesia de Santo Domingo.

Binnenin was het veel minder mooi dan vanbuiten en bij de ingang stonden er heel kleine jongetjes die fluisterden ‘we moeten haar een peso vragen’ maar ik deed alsof ik dat niet hoorde. In de kerk zelf was er nog een plakkerige bedelaar. Ik kan toch niet iedereen centen geven… Ik liep verder op een artisanaal marktje en was op zoek naar een sjaal (het was een ijzig koude dag). De vrouwen op de kraampjes waren echt extreem onvriendelijk, de mannen veel vriendelijker. Het is zo vermoeiend om al die reclame-makende en bedelende mensen af te wijzen… Zeker als ge nog herstellende zijt van een ziekte.


Erna een pizza gaan kopen, ik had daar echt zin in… Onderweg naar Grietje haar huis zag ik een lijkwagen, gevolgd door heel kleurrijk geklede mensen die zingen en andere muziek maken. De muziek klonk heel vrolijk, maar ze hadden allemaal heel droevige gezichten en voelden echt pijn… Verrijkend tafereel als ge het vergelijkt met onze plechtige en formele begrafenissen.

Ik heb het voor het eerst zien donker worden in de stad: de verlichting geeft toch een extra aan de stad. Zalig.

De pizza kreeg ik absoluut niet binnen en ’s avonds hebben Griet, Peter en ik naar de film ‘el amor en tiempos de cólera’ gekeken naar het boek van Gabriel García Márquez. De film was práchtig… Een aanrader.



Donderdag 13/01: weer opgestaan met een totaal doorelkaargemengde maag en darmen. BAH! Deze morgen is Peter vertrokken en zijn er vier Franse vrouwen toegekomen om hier te logeren. Drie vriendinnen en 1 dochter. Lieve mensen! Het Frans praten verliep eerst moeizaam maar kwam stilaan toch terug.


Ondanks de misselijkheid, toch de moed bijeengeraapt om met Grietje af te spreken. We zijn even op een terrasje gaan zitten en naar de supermarkt gegaan. Erna voelde ik me alweer heel wat beter, maar ben toch in het huisje wat gaan zitten. ’S Avonds naar een prachtige bewolkte zonsondergang gekeken.

Wat later op de avond hebben de Franse vrouwen heerlijk Franse soep voor ons gemaakt en hebben we het gezellig gemaakt aan de open haard.

Vrijdag 14/01: Vroeg uit de veren want ik ging op uitstap naar de ‘cañon del sumidero’, een canion dus… Hupla, een toeristenbusje op, helemaal vol met 16 mensen. Naast mij zat er een 18-jarig meisje uit het Noorden van Mexico en ze was heel nieuwsgierig naar mij. Ze stelde vragen over mijn Spaans, over mijn leven, bezigheden, … Ze was heel lief, maar ze praatte en praatte maar… Als jullie beweren dat ik een babbelaar ben, kom dan maar eens naar hier… :) Het landschap was adembenemend. Ongelooflijk! Door de bergen en in de verte kon ik de laagvlaktes met een kronkelende rivier zien.


We kwamen na een uurtje toe en stapten op een boot. Na een goede 10 minuten varen, legde de gids uit dat we hier aan een plek gekomen waren dat de ‘playa de los buitres’ heet (het strand van de gieren). Het zat er effectief vol gieren en het leek alsof ze aan het pootje baden waren. Prachtig! Er vlogen ook veel ooievaars en reigers rond die het luchtruim en het water onveilig maakten.

Nog wat verder leek het alsof we werden omringd door muren. Mijn brein is niet in het bezit van voldoende adjectieven om de schoonheid en de kracht van de natuur hier te beschrijven.

Wat verder toonde de gids ons een grot waarin men een zeepaardje zou in herkennen… Verder was er weer een grot (met een Maria-beeldje in) en wat hier speciaal was, was dat de erosie een prachtig kleurenspel had veroorzaakt: de stenen waren roze, beige, donkergrijs en lichtgrijs.

Het enige nadeel aan dit stukje pracht was het afval. De gids vertelde ons dat al dat afval het afval is van mensen die hun vuil op de straten gooien. Die viezigheden stromen dan tijdens het regenseizoen de prachtige rivier in. Gelukkig is de canion nu uitgeroepen tot natuurpark en zijn er vele mensen dagelijks bezig met het opkuisen van dit vuil.

Hoe verder we gingen, hoe meer adembenemend het werd! De gids stopte de boot aan de hoogste rots: 1 km hoog, maar dat leek niet zo. En op deze plaats was het water 100 meter diep. Waaauw!

Dan stopten we aan de ‘árbol de Navidad’ (de kerstboom): van ver was het echt precies een onversierde kerstboom.

Als dichter gingen leek het iets van uit de film ‘Avatar’ of een of ander sprookjesbos-verhaal. Wat een fenomeen: het leken graszoden of eerder immense krullende schimmels met mos op. Ik weet het niet. We voeren onder die groene lappen/bergjes en er kwam water uit (snelle druppels): zoooo feeëriek. Ongelooflijk!

Aan het einde van de weg, was er een eiland te midden van de rivier. Echt, ik wist niet dat natuur zo mooi kon zijn en wederom worden de mooiste natuur-fenomenen vernietigd door ons..

Bij de terugkeer was het water woelig en sloeg er ineens een touw los, recht op de schouder van mijn buurvrouw, gelukkig had ze niets. En ja hoor, het kon nog beter worden: een zwemmende krokodil!

En later nog een luie, vette, dikke krokodil.

En dan een baby-krokodil (die er als baby toch al vreselijk impressionant uitzag) en tot slot zagen we ook nog een mega-gele leguaan. Hupla, eventjes een boottochtje van twee uur gedaan. Amai amai, die maya’s in hun cano: zalig, wat een leven moeten die gehad hebben… Trouwens, de canion is al 35 miljoen oud…


Wow, na deze pracht zijn we naar een traditioneel maya-dorpje gegaan: gezellig maar druuuuuuk! En op de terugweg was mijn buurvrouw weer in volle tetter-actie!

We reden San Cristóbal binnen en ineens raakte de bus niet meer in gang: lap, de versnellingsbak doorgeschoten! Geen centimeter raakten we nog vooruit. Een geluk dat we al in San Cristóbal terug waren…
Ik was wel blij om thuis te zijn, na een veel te sociale dag. Soms heb ik mijn rust nodig en wil ik gewoon schrijven, lezen en naar muziek luisteren (ooooh ik mis mijn sax). Een heerlijke steak gebakken en ik was zooo blij dat het me smaakte waardoor ik weet dat ik ge-ne-zen ben!!!



Zaterdag 15/01: Vroeg opgestaan, want Griet en ik gingen samen op uitstap. Eerst heerlijk ontbeten met de Franse vrouwen (echt een typisch Frans ontbijt met toast, kaas, confituur, eitjes, fruit…). Een ellenlange busrit stond ons te wachten… De busrit was wederom prachtig: prachtige dennenbomen in een heuvellandschap. Na twee uur en half rijden, kwamen we toe in een bergdalletje.


Het was een hele wandeltocht, maar wat we gingen zien, zou beloofd iets prachtigs worden! We wandelden langs het wilde rivierwater, ongelooflijk veel prachtige vlinders vlogen ons om het hoofd (koningsblauwe, zwart-rood gestreepte, grote groen-beige gestreepte, gele,…).

Na een kwartiertje stappen zagen we al een prachtige waterval. Op de berm van de rivier stonden de prachtigste, oude, immens grote bomen (ficussen enzo).

De zon scheen mooi op het water, waardoor het water een soort van troebel lichtgroen kleur had. We klommen de berg nog meer op en de watervallen werden alsmaar impressionanter.


We kwamen puffend toe aan het einde van het wegje en wat we zagen was overweldigend mooi: een waterval van 120 meter hoog (als het niet meer was) die neerstortte in een mooi groen bad. Lichte spatten bevochtigden ons gezicht.

Check vooral aan de rechterkant op een soort van heuveltje hoe klein de mensjes zijn

Dit was wéér een ongelooflijk natuurfenomeen. Aan het eindpunt was er een death-ride die van de ene berm van de waterval naar de andere ging. En ja hoor, ik besloot dit te doen. On-ge-loof-lijk! Ik vloog zo over het groene bad met mijn gezicht gericht naar de waterval. Het ging snel, maar mijn hart stond eventjes stil van de schoonheid die me helemaal overweldigde met haar kracht en pracht.

Ik kwam toe aan de andere kant, en was onder de indruk van de prachtige regenbogen die de waterspatten en de zon maakten.

Ik liep naar een uitkijkpunt, waar ik kletsnat werd: ik stond als het ware bijna tegen de waterval die me verfriste met dikke vette warme bergwaterdruppels. Ik kon mijn ogen niet geloven. Al snel moest ik met de deathride terug naar de andere kant, want er restte ons nog maar een kwartiertje om de hele tocht terug te maken. Deze deathride verliep iets minder vlot: ik keerde op het einde een stuk terug en moest een touw vastgrijpen om aan wal te geraken. Gelukkig was het zicht onnoemlijk mooi.

Op de terugweg hadden Griet en ik het gevoel dat zo een bezoekjes te snel gaan om te beseffen welk effect deze natuurkracht op ons had. Dit plaatsje is de ideale plek om een hele dag te zitten luisteren, kijken en zich verwonderen over wat voor schatten Moeder Natuur herbergt.

De bus terug op, helemaal van slag! Het enige woord dat in mij opkwam, was WAAAAAAAUW! Op naar het volgende natuurfenomeneen: “los lagos de Montebello”. Het was twee uur rijden en we kwamen toe. Ik was verbaasd over de temperatuur hier: het was hier ijskoud, terwijl het aan de watervallen snikheet was (vreemde temperaturen hier in Mexico).

We kwamen aan een eerste meer, dat donker-turquoise was. (Even ter informatie: de meren worden ‘los lagos de los colores’ genoemd omdat elk meer een ander kleur heeft). We werden hier uitgenodigd om op een vlot mee te varen naar een mini-mini-eiland te midden van het meer.

Men kiest hier voor vlotten omdat de uitlaatgassen van motorboten te vervuilend zijn (aaaah dat doet me toch plezier dat de Mexicanen ook wel milieubewust zijn op sommige plaatsen). Hup, het vlot op, roeiend naar het eilandje. Het eilandje was niets bijzonders volgens mij, maar die mannen vertelden ons dat er hier een reclamespotje voor Corona gemaakt was met jaja, de enige echte, Antonio Banderas. Spijtig genoeg vind ik daar geen bewijzen van op internet.

Het was er zoooo stil. Erna naar een ander meer dat donkergroen was. Men vertelde dat er ooit een koppeltje in verdronken was en ze hebben hen nooit teruggevonden. Aan de overkant van dit meer zou ge normaal gezien Guatemala kunnen zien, maar door de wolken en de mist was dit niet mogelijk.


Verder was er nog een licht-turquoise meer, waaruit ze water halen om er, na zuivering, drinkwater van te maken en een licht-groenig meer.

Spijtig dat het slecht weer was, het zou nog zoveel mooier geweest zijn. Maar we mogen niet klagen, we waren al verwend geweest vandaag!!! Voor het vertrek, kwamen er hopen kindjes snoepjes vragen (beter dan geld, maar toch…). Na drie uur en half rijden, kwamen we dan eindelijk terug in San Cristóbal. Grietie en ik hebben veel gebabbeld en gelachen. Ik zal haar missen als ik naar Guatemala ga. Zeker zo na drie weken samen zijn! We zijn samen een cocktailtje gaan drinken en een slaatje gaan eten in een bar met live-muziek. Dan naar huis, want we hebben veel gewandeld en waren dus moe. Wat een mooie dag was dit! Ik ben zooooo verliefd op de natuur!



Zondag 16/01: Lekker lang uitgeslapen. Gezellig met Grietje ontbeten, erna naar het stadje om wat brood en om gezellig rond te kuieren. Erna zijn we naar een prachtig kleurrijk marktje geweest waar we nog niet eerder geweest waren: zoveel groenten en fruit! Prachtig al die kleuren en die kleurrijke mensen! Ongelooflijk

Kapstokken voor mijn papa en andere gitaristen :p

Dan terug naar het huisje om alles eens wat in orde te brengen: valies herschikken, blogsken schrijven, eten maken, …


Want morgen is de grote dag: op naar mijn nieuwe avontuur in Guatemala! Ik ben benieuwd wat het zal worden, welke job ik zal uitoefenen in één van de schooltjes, met welke leeftijdsgroep ik zal werken en in welk gastgezin ik zal terecht komen. De vakantie is voorbij en nu zal het serieuzer worden, maar dat mag wel natuurlijk. Ik heb drie schitterende reis-weken gehad, maar het is natuurlijk niet enkel daarvoor dat ik naar Midden-Amerika ben gekomen… Ik hoop echt dat ik iets zal kunnen bijdragen aan de organisatie, maar dat zal de tijd wel uitwijzen! Heel spannend allemaal! Voor hen die wat meer informatie over de organisatie willen: de site is www.stichtinglosninos.nl. Ik zal dus voor deze organisatie werken en ik zal in Antigua wonen (dit is de oude hoofdstad van Guatemala, nu is dat Guatemala City). De schooltjes waar ik voor zal werken bevinden zich buiten de stad in kleinere arme dorpjes. Meer informatie volgt de komende weken!!!


Ik groet jullie met heel veel liefde voor de laatste keer vanuit Mexico!

Vervolg Mahahual- begin San Cristóbal de las Casas

Lieverds,
Ik ben iets vergeten vertellen tijdens mijn laatste verhaal. Toen we laatste woensdag de lange rit naar Mahahual maakten, reed Rafael iets te snel over een niet-gesignaliseerde drempel… Nu was het probleem dat een politieman dat had gezien… Die man achtervolgt ons, Rafael stopt, doet zijn raam open en zeg ‘Hola amigo, qué tal’ (dwz “hey vriend, hoe is’t”).[Zoals Grietje zegt, is dit duidelijk het bewijs van een immens cultuurverschil: hier moogt ge dus familiair omgaan met de politie. Iedereen noemt hier elkaar wel ‘amigo’ of ‘amiga’, terwijl ‘vriend’ zeggen tegen een onbekende in België toch wel wat een negatieve bijklank heeft (tot zover mijn taalkundige vakidioot-zijn)]. Nu, we hadden niet echt veel geluk met de politieman, laten we zeggen dat het een ‘kreft’ of ‘neut’ of ‘zaag’ was. Hij zaagde over de drempel, over de snelheid, over Rafa’s Texaanse nummerplaat,… Rafael probeerde er zich uit te praten (wat normaal wel lukt met Mexicaanse politie) maar deze hield het been stijf en deed vreeeee ambetant. Ons geduld raakte op en Griet besloot haar eventjes in het gesprek te gaan mengen. Vastberaden en geïrriteerd stapte ze uit. Ineens toverde ze een glimlach op haar gezicht en zei ze lief “we zullen het nooit meer doen en in’t vervolg opletten, echt waar señor”. De reactie van die man was onbeschrijflijk: zijn boosheid en verveling vielen in stukjes van elkaar en een ongelooflijk brede lach ontsproot op zijn tronie. Hij vroeg aan Rafa “wie is dat?” en Rafael antwoordde fier “mi mujer” (mijn vrouw). En ja hoor, de politieman was zoooo hard gesmolten voor ons Grietie dat we gewoon mochten doorrijden (terwijl hij zijn papier voor de boetes al vasthad). De fliek zei dat Grietje hem ‘ontwapend’ had door haar glimlach, zwaaide ons uit, wenste ons een goede reis en Rafael moest hem beloven goed zorg te dragen voor Griet “en ook voor die twee andere vrouwen daar achteraan”. GELACHEN da we hebben! Griet en haar avonturen! Schitterend!



Vrijdag 7 januari: strand, strand, strand en heb me laten masseren (op het strand, in de schaduw van een palmboom). Heerlijk! Grietje had een spirituele maya-vrouw die haar gezondheidstips gaf. Amaaai die sfeer hier is zo zalig! ’S Avonds is Felicia terug vertrokken om terug te gaan feesten in Playa del Carmen en wij zijn verse vis gaan eten. Het is hier wel altijd opletten geblazen als ze de rekening brengen want af en toe proberen ze onoplettende buitenlanders in het zak te zetten door bepaalde prijzen een beetje hoger te maken (anders dan hoe ze in de menu stonden).

Grietje en Rafael op het strand

Geen woorden voor nodig :)


Erna zijn we naar de sterren op het strand gaan kijken: golfjes van de zee wat wilder, vogels die volop in actie zijn met het visjes-vangen, en een sterrenhemel om U tegen te zeggen. De melkweg prachtig zichtbaar, ontelbare sterren, geen vliegtuigen en weinig of geen lichtvervuiling. Dit heb ik nog NOOIT gezien. Heeeel mooi! Ik ben ervan overtuigd dat de maya’s die hier leefden voor de komst van de Spanjaarden een ongelooflijk gelukkig en prachtig bestaan moeten geleid hebben: na al die eeuwen is het hier nog zo onnoemlijk prachtig, hoe moet het toen dan niet geweest zijn?

Mahahual by night



Zaterdag 8 januari: Ik was al vroeg uit de veren: de natuur zorgt ervoor dat ik snel wakker word (ooh ja, hier sta ik voor tien uur op). Verrassend, niet waar? HEHE. Lekker op mijn gemakje ontbeten op het terrasje en erna mijn valies gemaakt, want het was tijd om naar de volgende plaats te gaan! Maar eerst nog een hele namiddag naar het strand. We zijn er met z’n drietjes op uit getrokken met de jeep om de omgeving wat te gaan verkennen. We reden een zandweg op (oeps! Rafa zijn pas gewassen auto helemaal vuil) en die zandweg werd alsmaar onbewoonder. Eerst nog een paar hotelletjes en woningen (waar kinderen een krom geblazen palmboom als wipplank gebruikten) en verder op de weg niets meer… Gewoon palmbomen en strand... We gingen zo een totaal verlaten strand op.

Het spijtige was dat die stranden vol vuil lagen door de orkanen: schoenen, banden, losgerukte bomen, ergens zelfs een (letterlijk) gestrande autobus, kokosnoten (vers en oud), plastiek in alle vormen en figuren en nog allerhand brol.

Eigenlijk zouden dit de mooiste stranden ter wereld moeten zijn, maar puur door die orkanen… ZUCHT. Ik zou mijn leven willen wijden aan het opkuisen van die prachtige stranden… Pfff! Maar ja, er is zoveel dat ik zou willen doen . Spijtig genoeg kan een mens alleen niet zoveel tot stand brengen: de collectiviteit moet bewuster worden en samenwerken…

Rafael en Grietje wilden dan naar een plaatske waar er een klein hotel was: daar was het strand wat opgekuist en het was er paradijslijk.

Stel u voor dat al die stranden zo proper zouden zijn… Het was er zo rustig en zoooo mooi… Het zalige hier is dat het hier nu nog zo rustig en onbewoond is, maar dat was ook zo met Cancún, Tulum en Playa del Carmen in de jaren ’60: toen waren dat kleine lieflijke kust-dorpjes. Spijtig genoeg zagen de Amerikanen en rijke Mexicanen dollars blinken in hun ogen. De overheid heeft massa’s terreinen verkocht aan 1 euro per vierkante meter terwijl het toen al tien keer meer waard was. Corruptie met andere woorden…

Rafael heeft hier eens nagevraagd wat een terrein in dit nog niet ontgonnen gebied kost: 4 miljoen Belgische frank (voor grote getallen reken ik zo nog) voor een terrein dat 50 op 50 meter is, met palmbomen, wit zand en een azuurblauwe zee aan uw achterdeur… Zeer goedkoop dus! Maar binnen een paar jaar zal het paradijs waarschijnlijk al veranderd zijn in een privéstrand van één of andere rijke lul die een hotel of een villa aan de Caraïben wil… OOOOOH zonde! Gelukkig zijn er een aantal groepen die daar tegenin gaan en de schoonheid van de natuur willen bewaren.

Nog een probleem dat al die bouwwerken met zich meebrengt, is dat de schildpadden hun eitjes niet meer in het zand gaan leggen omdat het licht van de hotels en de strandstoelen hen in de weg staan hun eitjes daar te leggen. Dus die dutskes laten hun eitjes in zee vallen waar de eitjes dan worden opgegeten door stoute vissen. En zo is de grote mooie zeeschildpad met uitsterven bedreigd…

We zaten dan op het strand en ik ben een wandeling gaan maken met een prachtig muzieksken in mijn oren: dit was het liedje dat er het beste bij paste: http://www.youtube.com/watch?v=W5RXC-aBRgQ Zucht, wat een zalige plek, ben er in de hangmat gaan liggen, ietske gegeten en naar de zonsondergang gekeken.

Dan zijn we vertrokken: eerst naar Chetumal en dan van Chetumal naar San Cristóbal de las Casas waar Rafa en Grietie wonen. Rafael ging met ons niet mee omdat hij in de buurt van waar we waren moest gaan werken. Goed en wel stonden we klaar om te vertrekken naar San Cristóbal vanuit Chetumal en we wilden op de bus stappen, maar er zat al een koppel op onze plaatsen. We begrepen het niet goed en gingen ons gaan informeren. De bus vertrok om 00:00 uur, dus wat was er gebeurd? De vrouw die ons een paar dagen geleden de tickets had verkocht had de 8ste om 00:00 geboekt terwijl het om 00:00 uur al de 9de was… Miljaarde, zo gevloekt da wij hebben. We hadden absoluut geen zin de om nacht in Chetumal door te brengen en vroegen wat de oplossing was. De bus die we wilden zat vol maar gelukkig vertrok er een half uur later nog één. De mensen van de busmaatschappij zeiden dat de vergissing ons fout was en we moesten gewoon een nieuw ticket kopen (opnieuw 36euro betalen dus), maar dat hadden we absoluut niet meer en ik zei dat dan ook aan die mannen… En lief als de Mexicanen zijn, konden ze wel iets regelen voor ons: we kregen een kinderticket, waardoor we mar 12euro moesten betalen. Op de bus zwaar moeten ontstressen en dan als een blok in slaap gevallen. De bussen zijn echt supercomfortabel!



Zondag 9 januari: Heel lang en half-goed geslapen op de bus: het was er veel te koud. Ergens midden in de nacht waren er militairen op de bus die zakken kwamen doorzoeken, maar de toeristen lieten ze blijkbaar met rust. Om tien uur stopte de bus in een prachtig bos. Een tropisch bergbos: heerlijk! Het zonnetje op ons gezicht! We stopten om eens de benen te kunnen strekken en iets te eten.

De Mexicanen zijn zoooo gastvrij: de mede-busgenoten vroegen ons vanwaar we zijn en of niet eens wilden proeven van hun eten.. Een mevrouw zag dat ik stretch-oefeningen aan het doen was en ze vroeg of ik geen pilletje moest hebben. Lief, maar bedankt 

Om 13 uur zijn we uiteindelijk in San Cristóbal toegekomen na een lange rit… Taxi naar Rafa en Grietie hun huisje genomen: ongelooflijk stadje! We zitten hier op 2200 meter en het stadje heeft extreem veel kleurrijke huisjes: twee kleuren per huisje en altijd andere kleuren.

Het huis van Rafael is ongelooflijk: een groot huis met een open haard, een soort van mezzanine-dakterras, een zalige tuin, warme kleuren, mooie houten meubels, twee toffe woefkes en het is er echt hyper-gezellig!! Het is zo’n mooi fris zonnetje hier (vergelijkbaar met het einde van de lente in België maar wel met een iets warmere zon). In het huis was er ook een vriend van Rafael, Peter, voor op de honden te letten: sympathieke man.

Met Grietje dan het stad wat ingetrokken. Amai, ik was echt in de wolken! Zoooooo een mooi stadje. Griet vertelde me dat Rafael hier al zeven jaar geleden geweest was en dat er hier toen nog niets te doen was: weer hetzelfde verhaal als over de kuststeden dus… De stad is heeeeel gezellig en er lopen extreem veel Europese hippies rond. We gingen een heerlijk vers sapje drinken en broodje eten in de bar van Grietie haar buurvrouw. Op dat moment kwam een groepje Europese hippie-straatmuzikanten de boel wat opvrolijken: ze speelden folk (en ja hoor, heimwee naar de Gentse Feesten)... De Europese hippies komen hier wonen om te mediteren, stofjes te verkopen, muziek te spelen, hostels en bakkerijen open te houden ( zo is er hier een Franse bakkerij uitgebaat door Franse hippies). Hehe zalig! Ja, de sfeer is hier heel rustig. Het is wel een spijtige zaak dat er hier zoveel inheemse kindjes rondlopen om armbandjes te verkopen, ik blijf het heel moeilijk vinden ‘nee’ te zeggen tegen die lieverds…

Een zwaar verhaal over hoe inheemse mensen behandeld worden: de kuisvrouw van Rafael is een inheemse vrouw en haar papa is neergeschoten geweest vorige week (een vergissing bij een afrekening) en die man leefde nog als hij naar de kliniek werd gebracht, maar de kliniek was vol en omdat hij inheems is, werd hij achtergesteld en is dus gestorven… Pfff, schandalig…

Andere zaken die me hier opvielen was het feit dat men hier overal kan betalen om een douche te nemen, voor de mensen die thuis geen stromend water hebben…

In tegenstelling tot dit feit, is het heel komisch en contradictorisch dat de Mexicanen de benaming ‘Drugstore’ wel héél letterlijk nemen: ze verkopen er medicatie enerzijds en sigaretten anderzijds…

Onze avond was rustig: ‘k heb Grietje haar haar geverfd en geknipt en Peter heeft voor ons lekker vegetarisch gekookt, lekkere yogi-thee met verse melk gemaakt en de open haard aangestoken want het is hier ijskoud ’s nachts (de volle 3 °).. .



Maandag 10 januari was een heerlijk zonnige dag. Heb wat door de stad gewandeld, want Grietje was gaan werken. Met haar ’s middags afgesproken om te gaan eten, naar het toeristenbureau om mijn tripjes te plannen voor de komende dagen, rondgekuierd en fruit gekocht… Erna in de zon op het dakterras gezeten en gekookt. Heel zwaar verbrand vandaag: ik was vergeten dat bergzon straffer is dan zeezon… op tijd gaan slapen want er vroeg uit morgen…



Dinsdag 11 januari: Ja lap, het vroeg opstaan is niet gelukt: rond drie uur ’s nachts voelde ik me ineens zooooo misselijk. Maalox hielp niet en ja, hupla… Na zo elk uur ziek in de badkamer te zitten (koude rillingen, zweten,…), kon ik zelfs niet meer op mijn benen staan. Water drinken ging niet, want het kwam er spontaan weer uit. Miserabel voelde ik me. En tussen de badkamerbezoeken door, sliep ik en droomde over eten, wat me nog misselijker maakte… Ik heb dan gedurende uren geen water gedronken en dan met kleine slokjes. Vanaf dat ik voelde dat het water verteerde, heb ik mijn reisapotheek eens bekeken en wa immodiums geslikt. Grietje werd ook wakker en ze zei ‘moest gij niet al vertrokken zijn op uitstap?’ en zei haar wat er was. Ze heeft mijn koorts gemeten (had niets) en zei me dat ze dit in het begin van haar verblijf ook een aantal keer had meegemaakt. Peter zei ook dat dit de aanpassing is aan de Mexicaanse bacteriën… Jiehaaa!!! Uren geslapen, zot gedroomd, en elke keer dat ik wakker werd, voelde ik me al stukken beter… Nu, ’s avonds, totaal groggy, maar al veel beter.


Wordt vervolgd…


Veel liefde voor jullie!!!

Foto's

Ángel, de vriendelijke man, slapend in het vliegtuig

De coatí die zijn armpjes strekt naar Grietje

Feest op Playa del carmen met Griet en Rafael

Duinen in de buurt van Playa del Carmen

Strand vlakbij Playa del Carmen: moooooi!

Eten op het terras aan het zwembad

Het zotte huisdier van de Maya's in Tumum: een mega-leguaan

De zotte woonst van de Maya's in Tulum: mét palmbomen én zicht op zee

Zonsondergang in Tulum

Mahahual

mooie huisjes Mahahual

Ons hotelletje met Grietje en Felicia ervoor

Verder staan er nog meer foto's op Grietje haar camera, die volgen dus nog!!

Playa del Carmen en Mahahual

Eerst en vooral: een heel Gelukkig Nieuwjaar aan iedereen! Dat al jullie wensen mogen uitkomen! En vergeet niet: ik zie jullie graag!!!



Wat ik jullie nu ga vertellen is niet voor gevoelige escapisten en exotisten… Het is hier PRACHTIG in Playa del Carmen!



Maar first things first! Ik nam op 31 dec dus het vliegtuig van Mexico City naar Cancún… In het vliegtuig zat ik naast een klein rondbuikig Mexicaantje.
Hij lachte heel sympathiek naar mij en ik vond dat de ideale gelegenheid om eens over het weer te informeren bij die man. Hij antwoordde heel vriendelijk het niet te weten maar ging naar zijn vrouw bellen. Hij belde en zette zijn telefoon heel luid zodat ik kon meeluisteren. Na zijn telefoontje vertelde de man over zijn leven, toonde me foto’s: hij heeft drie huizen, een heel jonge mooie vrouw, vijf auto’s, een bouwconstructiebedrijf, 17 kinderen, hij is heel katholiek (zie een immense Jezus-kader vergezeld van een altaartje met schelpen) en hij heet Ángel (pero no tiene alas). Ineens besloot hij me een cadeautje te geven en hij schonk me een prachtige groene armband met fijne pareltjes: zomaar… en hij wilde zijn eten delen met mij (heb vriendelijk bedankt). Órale! (amai! in het Mexicaans Spaans)! Zo vriendelijk en openhartig dat die mensen hier zijn.. Ik wist niet goed wat zeggen eigenlijk… Op het vliegveld gaf hij me een stevige knuffel en wenste me succes in mijn leven, hij hoopt dat ik mijn dromen altijd zal kunnen verwezenlijken. Hartverwarmend!!!


Ineens hoorde ik een opgewekte stem en een enthousiaste loop en voelde ik knuffelende armen rond mij: Grietjeueueueueueueueueueeueueh! Zooooo’ n blij weerzien! Schitterend! Samen de drukte in om een bus te nemen naar Playa Del Carmen! Al dadelijk werd ik overvallen door de Mexicaanse chaos, de drukkende warmte en veel verhalen (Grietje en Rafael, net terug van Cuba, hadden vele leuke avonturen meegemaakt)… Oooh, hoe leuk! Op de bus beginnen bijpraten, maar het was duidelijk dat we die drie weken gingen nodig hebben om alles te vertellen…


Na een uurtje zijn we aangekomen in Playa del Carmen (dit is een stad aan de Caraïbische zee en is de snelstgroeiende stad ter wereld volgens het ‘Guiness Book of Records’). Grote honger overmande ons dus zijn we in een leuk cafeetje aan zee taco’s met gegrilde groentjes gaan eten. Heerlijk! Wuivende palmbomen vol kolibri’s (whaaa de max), een extreem zot blauw-groene zee en een extreem wit strand. Geschift! Het was ineens 17uur, dat wil zeggen: Nieuwjaar in België! We wensten elkaar een gelukkig (Belgisch) Nieuwjaar en we vertrokken naar de supermarkt zodat we de komende dagen zelf zouden kunnen koken in het appartement…


Het appartement is van een vriendin van Rafael en bevindt zich in een residentiële wijk (zie: overal witte landrovers, villa’s met zwembaden, security,…). Het is een klein appartementje, volledig ingericht, met terrasje, een zwembad voor iedereen die hier logeert/woont, overal palmbomen, een tropisch bos achter het huis met veeeeel beestjes,… In het bosje zat er een vreemd maar heel mooi beestje (een berenkopje, een apenlijfje, een eekhoornstaart en een vogelgeluid). Het beestje converseerde met Grietje: als Griet haar armen omhoog deed, deed het beestje het ook. Dankzij wikipedia weet ik nu dat dit soort beestje een coatí is (een omnivoor overal op zoek naar voedsel en het leeft in bijna heel Latijns-Amerika). Echt zalig al die beestengeluidjes…



We hebben ons dan een zalmken geprepareerd en ijs met aardbeien en chocolade en dat dan opgegeten aan een tafeltje aan het zwembad… Hmmm… Erna zijn we gaan vieren in het centrum. VRESELIJK! Al het volk, hippe bars (in de stijl van ‘wij zijn een club, geen discotheek, dus moeten jullie 100 USD betalen’).. Het was er gewoon over. We zijn in een gratis bar aan ’t strand beland, maar al snel kreeg ik last van mijn jetlag..
Op 1 januari lekker lang in mijn nest gelegen en dan naar ’t strand… Opnieuw was het over de koppen lopen… ’S avonds was het wel wat beter! Deze keer had ik de energie om te feesten! Zalig feestje. Heb me enkel zot geërgerd aan de brede afgetrainde latino-macho’s, kort gerokte geblondeerde vrouwen met opgespoten borsten in mini-bikini’s en rijke nasaal-klinkende Amerikanen…



Op 2 januari weer naar het strand, maar deze keer een ongelooflijk mooi strand… Pfff, ongelooflijk al die indrukken die ik hier meemaak!! Ik dacht dat zo’n stranden enkel bestonden in de films (of op foto’s).


We hebben trouwens sinds gisteren een nieuwe medebewoonster (Felicia, een vriendin van Rafael) wat goed is voor mijn Spaans. Zij en een maat van haar (een yoga-leraar die er heel prototypisch latino uitziet (zie snorretje, krullend haar, witte linnen broek, zwart hemd dat open staat)) mee naar het strand.. Geweldig ontspannend: een beetje zwemmen, een beetje muziek luisteren, een beetje lachen,… ’S avonds op het gemak gegeten aan’t zwembad en op tijd mijn nestje in. Snikhete nachten en verbrande schouders houden een mens ’s nachts spijtig genoeg wakker.



Op 3 januari zijn we naar Tulum gereden, Rafael heeft Griet en mij afgezet aan de maya-ruïnes. Het enige dat me wat stoorde aan deze plaats, was dat een paar mannen zich volledig in maya-tenues hadden verkleed/ geschilderd om de toeristen te entertainen “originele klederdacht” noemt men dat dan, maar uiteraard mocht ge er enkel mee op de foto als ge er enkele peso’s voor over hebt (djeezes). De archeologische site was daarentegen wel schitterend! Die maya’s hadden een droomplek om te wonen: palmbomen, witte stranden, prachtige zee, een mooie tuin,…


En hun huisdieren waren blijkbaar immense leguanen… Whaaa, heerlijk! Ik zoek echt nog veeeel meer adjectieven om mijn verwondering uit te drukken!

Erna met de taxi naar een strand waar Rafael, Felicia en Pedro zaten. Weer een niveau hoger van schoonheid dan de dag ervoor! Het strand staat vol met cabañas, dat zijn een soort van strandhutten met een bed in, om u als toerist dus meer 1 te voelen met de natuur. Uiteraard liep het daar dan vol met heel alternatieve mensen (onder andere een kloon van Jezus). We konden pelicanen spotten die de zee indoken om visjes te vangen/ Een pelicaan sterft trouwens een vreselijke dood: als hij oud wordt, wordt hij trager en dan vangt hij geen vis meer waardoor zijn energie opraakt en hij uiteindelijk aan uitputting in zijn queeste voor voedsel sterft. Ongelooflijk allemaal!Ondanks dit diepdroevig dierenverhaal, maakt de schoonheid van de natuur een mens zo gelukkig! En ’t is zo leuk om dit met Grietje mee te maken!!!



Op 4 januari met Grietje naar de winkeltjes gaan kijken en voor de verandering naar het strand (daar waar de fake-mensen zitten). En ’s avonds na het eten naar een feestje op het strand (veel te stylish, er écht over, niet mijn ding)…


Naast al die pochende rijke opblaaspoppen, lopen er hier inheemse kinderen rond die de bier-blikjes van de feesters oprapen voor een beetje centjes. Zo een werk-meisje van elf jaar oud kwam naast mij zitten en ik vroeg haar of ze naar school ging (ja en ze deed dat graag maar nu vakantie, dus werken) en tot hoe laat ze moest werken (het was 21 uur en ze moet tot 24 uur ten vroegste werken). Ik gaf haar een knuffel als ze weer aan het werk ging. Pfff, ik weet echt niet goed wat zeggen.


Ineens werd ik opgeschrikt door een zatte vrouw die van een tafel recht op een blikje bier en een champagnefles viel, haar blote billen blauw voor de rest van haar zonovergoten vakantie.


Over contrasten gesproken…

Erna weer naar de stad waar we naar een dj zijn gaan kijken op het strand: Richie Hawtin. Iets te eentonig naar mijn goesting, maar er was ambiance…



Op 5 januari niets speciaals, het huisje gekuist en op mijn gemak alleen eventjes gebleven. Heb er nood aan soms! En ik heb al last van heimwee soms… Chance da Grietje hier is! Al één week bezig aan mijn grote avontuur. De tijd gaat snel! Rafael en Grietje kwamen terug van de poolparty dus we zijn dan vertrokken, hebben Pedro in Tulum afgezet en zijn daar gaan eten in zo een zot mooie bar (inrichting: golfplaten en palmblader-daken, maar door de palmbomen en de verlichting was het prachtig!!! En het eten was weer zeer Mexicaans maar delicieus). Tegen één uur maar doorgereden naar hotel Pachamama in Mahahual aan de grens met Belize…

Iedereen was supermoe, dus afgewisseld om te rijden. Ik was de persoon die iedereen moest entertainen om wakker te blijven en om te zeggen als er een drempel op komst was, want hier zijn de verkeersdrempels zotjes: heel hoge, bobbels, scherpe,… En ze worden niet gesignaleerd op voorhand. We hebben het onderweg voorgehad: een niet-aangeduide drempel waar Rafael aan 90 per uur overvloog. Het gevolg: ons hoofd (knots) tegen het plafond van zijn auto. Al een geluk dat hij een supergoede truck heeft, met mijne micra was het zeker fout afgelopen… Als we er bijna waren, zagen we in de verte lichten. We reden door en ineens beseften we dat het mannen in legerkleding waren met zaklampen. Maar ons Grietje bleef volle gas geven en reed gewoon door (haha typisch).. Rafael zei ons achteraf dat we hadden moeten stoppen omdat die mannen in staat zouden zijn te schieten: SLIK. De baan was als in een computerspel van begin de jaren negentig: enkel markeringen op de baan, donker, een sterrenhemel en verder niets… De streek evoceerde bij mij ook een gevoel van “griezelfilm à la ‘I know what you did last summer” omdat het mistig was en er zo niets was, buiten een baan en palmbomen… Aangekomen om 4 uur in Mahahual en direct het bed in!


Vandaag om 13 uur wakker en heerlijk vers fruit op het terrasje van ons pension gegeten, erna naar het strand (whaaaaa mooi). Dan wa in’t stadje gewandeld (heerlijk). Het dorpje is minder toeristisch en extreem gezellig en kleurrijk, meer het typische Mexico eerder (zoals ik het ‘herken’ van op foto’s). Erna zijn we gaan snorkelen: de man die ons in zijn bootje meevoer was extreem vriendelijk, had pintjes voor ons, zette ons af naar een wonderbaarlijk mooi rif, zette muziek op, trok foto’s voor ons en luisterde naar GOA. Wij, de drie madammen hebben staan dansen op de boot (Rafael achtte zichzelf de meest gelukkige man op aard :p). Het rif was prachtig: zooooveel visjes! Mmmm! En de lieve schipper heeft gewacht tot de zon onder ging: prachtige zonsondergang gezien vanuit een bootje: whaaaaaaaa! Mooi begin van het jaar, vinden jullie niet? :)

Wordt vervolgd…


Dikke zoen aan allen!!!

Foto's uploaden duurt hier uren, dus ik zal bij betere internetverbinding er wat opzetten!