Ok en nu serieus :)

Geachte lieve vrienden,
Ik vind het een ware schande dat ik zo lang niet meer geschreven heb.
Eerst en vooral wil ik speech-gewijs, dus ook vrij clichématig- doch oprecht- iedereen bedanken die me zo gesteund heeft in mijn moeilijke periode die ik ben doorgegaan. Ik heb het laatste jaar meer geleerd dan wanneer ook.
Dus ja, zoals ik nu al vaak ontdekt heb de laatste tijd, zit het geluk in een klein hoekje. Het is echt zo: een paar weken geleden reed ik van Gent naar Dendermonde (nu moeten jullie wel weten dat mijn auto geen radio of muziek heeft -geen afleiding m.a.w.-het autorijden is altijd een moment van hoofd-breken over nutteloze dingen) en ik was dus weer volop aan het brain-stormen (en bliksemen) over de dingen des levens en wat hoor ik? Honger!
Dus ik besloot een paar druifjes te eten die ik de dag ervoor had gekocht. En wat wil het toeval: dat die druiven dé lekkerste, sappigste, zoetste druiven waren die ik ooit had gegeten.
En opeens kwam er een enorme glimlach tevoorschijn, die vanaf dat moment redelijk constant is blijven hangen op mijn gezicht. Ongelooflijk!Wie zou ooit geloven dat een heerlijke druif mij erop gewezen heeft dat het leven vol verrassingen zit en meer, Nathalie heeft toen besloten meer te relativeren en te genieten van kleine dingen!
Na dit positieve, zou ik graag eens over iets minder positief praten: De alom bekende “Wet van Murphy”.
Ik heb vorige maand vaak gezegd:“moest dienen Murphy nog leven, kzou zijne nek omwringen.Ik vraag mij af wie diene Murphy eigenlijk was. Was dat wel een mens? Was dat niet eerder een duivel, die de arme mensjes in diepere putten wil trekken dan dat ze al inzitten? Eens één ding slecht gaat, gaat alles slecht. Waarom?
Ik heb er mijn filosofisch antwoord al op gevonden:Ik denk dat een gelukkig mens, zonder al te veel zorgen gewoon de kleine probleempjes niet meer opmerkt, die leeft als het ware als een goed standvastig mens en wimpelt de problemen af, lost ze op of legt er hem bij neer en gaat verder met het leven.
MAAR als een persoon zich al slecht voelt, door één of andere gebeurtenis met impact, dan heeft die niet veel optimisme meer over om de andere probleempjes op te lossen. En als ge dan alleen maar donderwolken boven u hoofd hebt hangen, ziet ge de zon niet meer natuurlijk, en dan lijkt alles dat gebeurt superduister. Dus Murphy probeert mensen, die zich al niet opperbest voelen, in een put te trekken en zo altijd een beetje dieper. Maar Nathalie zegt: ‘Ga niet mee met Murphy, die is toch al dood’ en denk eraan, geluk zit in een klein hoekje!

Na zoveel tijd...

AAAAAAAUUUWWWW het deed pijn mijn foto's van erasmus terug te zien, vooral dan enkele in het bijzonder :( Portugal, het land der verloren liefdes...

januari

Dag lieve schatten allemaal!

Dit zal een van mijn laatste postjes zijn...
Ik heb zoals ik vorige post al zei, niet zo veel te vertellen over wat ik allemaal nog gedaan heb hier, want het was een vrij saaie maand.
Ik heb Andrew in de hele maand ook maar twee dagen gezien en zal hem pas op 4 maart terugzien... We zijn samen twee dagen naar Porto geweest.
Porto was heel leuk en gezellig, wel een beetje kort uiteraard.
En de hostel viel ook zwaar tegen, we hebben daar redelijk wat tegenslag gehad (zo zaten we 's morgens, toen we uit onze kamer wilden, opgesloten in de kamer en zijn ze ons pas komen 'redden' na een half uur of meer kloppen op de deur en stampen op de vloer...de kamer was ijskoud en er waren geen gordijnen in de kamer en er was ook vreselijk veel lawaai).
Ook even vermelden dat het hier al volop lente is, het is hier overdag 18 graden ('s avonds wel heel kou), de bomen zijn al volop aan het botten en ik heb zelfs een boom gezien met bloesems, en als ge het niet gelooft, ik heb er een foto van genomen (hihi).
Ook nog even vermelden dat ik vanaf vandaag al mijn punten van mijn examens heb: een 15 voor afrikaanse culturen, een 14 voor Portugees en een 13 voor Spaanse taalkunde! Geslaagd voor alle drie dus. Ik ben nu al geslaagd voor 8 vakken van het derde, dus volgend semester nog maar vier te gaan... En als ik voor die vier slaag in eerste zit, dan is mijn derde jaar officieel mijn beste ooit, omdat ik dan voor al mijn vakken (op 1 na) in eerste zit erdoor zou zijn... Eindelijk eens wat unief-geluk!

Voor de rest heeft deze maand er mij toe aangezet heel veel na te denken over het leven.
Ik ben al zeer veel uiterst verdrietig geweest maar ook uiterst blij: extreme tegengestelde gevoelens.
Ik heb het niet makkelijk met mezelf omdat ik het een en ander heb leren kennen van mezelf.
Zo alleen wonen en alleen u plan trekken in een ander land, zet wel aan tot dingen die ge van uzelf normaal niet verwacht.
Ik zat deze maand vaak alleen en verveelde mij zelfs soms wat. Ik had dus veel tijd om na te denken en te filosoferen over mijn leven en HET leven.
Zo in het buitenland zitten, is goed om naar uzelf te kijken in u normale situatie, u normale leven, net alsof ge naar uzelf kunt kijken in België vanuit een ander leven...
Ik weet het, deze dingen klinken allemaal maar vaag, maar concreter kan ik ze niet uitdrukken...
Ik ben een beetje bang voor de toekomst, voor de veranderingen die er gaan zijn als ik terug ben en ook, vooral, naar de veranderingen in mijzelf, hoe ik de dingen nu zal zien en voelen.
Ik vrees dat ik nog veel zal moeten nadenken over wat ik nu eigenlijk wil in mijn leven (ge kunt het een soort van kleine identiteitscrisis noemen die men heeft op schakelmomenten in het leven HAHA). Soms voel ik me zeer puberaal door al deze onduidelijke en onbekende gevoelens, net als die gevoelens wanneer ge pubert. Maar waarschijnlijk zal dit tijdelijk zijn en zal ik het nu een beetje op een overdreven manier bekijken. Het zal mij allemaal wel duidelijker worden.
Het is gewoon vreemd te beseffen dat ik niet meer dezelfde ben, maar vooral moeilijk te benoemen in welk opzicht ik de dingen anders bekijk. Ik zal dus niet plots een heel ander mens zijn in jullie ogen, maar voor mezelf misschien toch wel.
Ik waarschuw jullie dus al, dat ik waarschijnlijk een droevige, moeilijke periode zal doorgaan (die periode is nu al volop bezig, maar vrees dat die in België nog zal worden verdergezet...)
Ik zal uiteraard uiterst blij zijn jullie terug te zien, want ik begin België wel te missen. Ik zag onlangs een foto van Gent op internet en ik moest even slikken... Wat ik ook zal doen in mijn leven, Gent blijft en is toch mijn stad waar ik mijn hele leven naar zal terugkeren.
Ik mis mijn zondagen dat ik soms ga wandelen op de velden achter papie zijn huis, in een zwak lentezonnetje, kijkend naar de rondhuppelende konijntjes en haasjes (die de jagers dan doodschieten en aan papie schenken die er dan eten van maakt), luisterend naar de vogeltjes en het over en weer botsen van tennisballen...
Ik mis het gezellige praten met iedereen, want ik merk ook, dat mijn lieve, kleine familie uiterst belangrijk is voor mij en altijd een luisterend oor heeft voor mijn soms zeer pietluttige zever over mijn leven.
Ik mis het eten zelfs (hesperollen, turkse pizza, shoarmapitta, kastartspaghetti, nen goeien biefstuk), gewoon stomme kleine dagelijkse dingen. Deze maand is mijn nostalgie pas echt begonnen, eerder voelde ik die niet echt, maar nu, toch wel, waarschijnlijk omdat ik voel dat het einde van mijn erasmus nabij is.
Dit is een uiterst leerrijke periode geweest en ik wil iedereen bedanken die mij gesteund heeft om deze periode mee te kunnen maken.
Ik heb zooooveel prachtige dingen gezien, en zal er deze laatste maand uiteraard nog zien, ik heb enkele fantastische personen leren kennen, die me veel geleerd hebben zonder dat ze het zelf ooit zullen beseffen.
Ik heb ook beseft dat ik meer van mijn unieftijd moet genieten, want het laatste jaar, heb ik veel te veel gewerkt en gestudeerd en te weinig genoten van het studentenleven. Ik kon de stress niet van mij afleggen, en nu eindelijk wel, eindelijk...

Dit was eens een andere soort post, een soort van filosoferen over mijn leven. Ik moet mij voorbereiden op wat komen zal, en dat zal niet makkelijk worden, want ook in België zullen er dingen veranderd zijn... Maar het besef dat ik hier de (tot nu toe) leukste en leerrijkste periode van mijn leven heb gehad, geeft wel een troost, en ik hoop dit proces verder te kunnen zetten in België, met jullie...

Een heel dikke zoen aan iedereen en ik ben blij dat ik jullie volgende maand eindelijk eens een dikke pletknuffel en zoen zal kunnen geven!

Dag vrienden,
Ik maak een dezer dagen nog wel eens een blogpost. Ik heb deze maand gewoon echt niet veel te vertellen want het was examens...
zoen!

23 december tot en met vandaag 5 januari!

Uitleg foto's: de foto's in het midden zijn mijn vree goeie maten hier: João, Bernardo, Margaux, David en Renaat.. Dan bovenaan links zijn al de vrouwen van mijn kot met hun kerstcadeau in de hand. De foto links onderaan, en hiernaast is Peniche...



Halloooo lieve vrienden en familde!
Ik wens jullie een uiterst zalig jaar, met veel liefde, geluk en alles dat het hartje maar wensen kan. Jaja, clichéééé, maar toch, het zijn clichés vol vol vol waarheid!
Dit jaar zien we elkander eindelijk terug... Mijn vliegtuig is geboekt op 4 maart...

Ik zal jullie nu nog het een ander vertellen...

23 december: De trein naar mijn frientje genomen en 's avonds Mc Donald's gaan eten (jaja, ik weet het, niet gezond enzo...)

24 december: We zijn voor kerstavond naar het kot van twee Nederlandse vriendinnen van Andrew gegaan. Iedereen die er was had een schotel gemaakt. Er was massa's veel eten: hapjes, pompoensoep, veel te veel desserts... De anderen die er waren, waren Duitse mensen van de Nederlandse meisjes hun kot. Allemaal goede koks moet ik toegeven. De vooroordelen dat Nederlanders en Duitsers niet kunnen koken, klopt niet meer. Sehr gut! Het was heel gezellig, maar ja, uiteraard wel vreemd om kerstavond te vieren met mensen die ge nog nooit gezien hebt (meer dan de helft had ik nog nooit gezien...). Na ons volgestopt te hebben, hebben we een spelletje gespeeld: Mens, erger je niet/ Mensch ärger dich nicht... Fantastisch, maar wordt veel te snel saai omdat dit een spel gebaseerd is op geluk en ergernis. Niets voor mij dus, want ik heb echt geen geduld voor nutteloze spelletjes als dit... Het was wel fantastisch mooi weer buiten, de volle maan die de stad helemaal hulde in een zilver licht. Het was 13 graden ongeveer, zeer vreemd op kerst, maar ik vond het idyllisch en heerlijk! Ik heb een kleine ondervinding bij mezelf gedaan: ik haat sneeuw...Das koud en nat...Geef mij maar warme zon en niet-gladliggende oppervlakken... alhoewel de straten van Lissabon vrij glad zijn. hihi!

25 december: ZALIG KERSTFEEST!!! Vandaar mijn fantastische kleurencombinatie...Niets gedaan. Vooral geslapen, geleerd, tv gekeken, samen gekookt en da ist. Is ne keer iets anders als papie zijn lekker eten e. Die dag had ik liever bij mijn lieve familie geweest... Ik heb de gezelligheid en het heerlijk eten wel gemist!

26 december: Ok, ik was de kerstkleuren even beu. Groen en rood vloeken in mijn ogen... G********e, S**t
Vandaag zijn we samen gaan winkelen voor veel eten te kopen... En daarna is mijn schat gaan studeren thuis en ben ik gaan wandelen om van het heerlijk weer nog een beetje te genieten...mMMM deugd. Daarna ben ik naar de kapper geweest. Zo een vreselijk trendy ding. Maar die vertrouw ik meer dan andere...En effectief, het is zeer goed geknipt, niet te veel af en ze heeft gedaan wat ik wou...Super!

27 december: Ik alleen op schok door Lissabon. Het was weer fantastisch zonnig en warm weer en ik ben bijgevolg op een bankje in een parkje gaan zitten, waar er zeer veel oudere mensen net hetzelfde als ik aan het doen waren... Dan ben ik een beetje windowshopping gaan doen en daarna op mijn gemak een warme choco gaan drinken in mijn favoriete bar in Lisboa: 'les mauvais garçons' en daar een beetje gestudeerd. Daarna terug naar mijn vriendje en dan zijn we gaan eten. En 's avonds heb ik eindelijk de bekende eramsusfilm gezien "l'auberge espagnole". De max van ne film!

28 december: Ik wou dus een beetje de streek rond Lissabon verkennen en ben dus op deze dag met mijn rugzaksken vertrokken om Andrew te laten leren (hij heeft namelijk gisteren de vierde januari zijn eerste examen gehad en moest nog veel studeren..) Dus ik ben met de trein naar Fatima gegaan. Maar in Fatima toegekomen, kwam het er op neer dat de effectieve stad Fatima op een half uur rijden van dat station ligt. Dus ben ik met een taxi naar Tomar gegaan (dat is dichter), want ja bussen waren er daar dus ook niet...In Tomar heb ik een kasteel bezocht, zeer schoon. Daarna heb ik een bus genomen naar Peniche. Ik was daar vreselijk laat toegekomen omdat die bussen er dus langer over deden dan dat ik gehoopt had... Mijn indruk van afstand is volledig vertroebeld door in België te wonen. Als er nog 1 mens durft beweren dat Dendermonde en Gent ver van elkaar liggen, dan lach ik hun uit...(vriendelijk he) Alles lijkt zooo dicht bij elkaar in Portugal, maar als het erop neer komt vind ik alles ver, maar de Portugezen vinden het dicht... En wij moeten ook zeer blij zijn met ons openbaar vervoer, dat ons op veel mogelijke manieren naar een plaats brengen, want hier is da een miserie ze... Dus in Peniche toegekomen, naar de hostel daar, mij geïnstalleerd en dan gaan eten. Ik wou eens iets nieuws proberen. Ik heb everzwijn met kastanjes gegeten.. Ik voelde me redelijk oermens of asterix of zo. Het deed mij echt denken aan de jagende man en de plukkende vrouw... maar ik vond het heel lekker en zeer krachtige voeding die mij zeer veel energie gaf....Daarna in de hostel een beetje geleerd...

29 december: Op tijd opgestaan. Het weer was fantastisch...Niet normaal. Het was 16 graden en helemaal geen wind... Ik ben dus het stadje gaan verkennen, niet supermooi. Dan naar de haven, ook niet supermooi, maar dan heb ik een bus of drie genomen naar stranden, en daar dan beginnen wandelen. Peniche is een soort van schiereiland, dus zee aan alle kanten, en om die reden een geweldig surfoord. De stranden waren op zich typisch, met een zeer golfrijke zee. Maar aan de andere kant waren er rotsen, rotsen die afgesleten waren door de zee en de meest vreemde vormen gekregen hadden. ZO iets cool had ik nog nooit gezien. Dan waren er ook rotsen die zeer ronde vormen hadden door erosie en de kleur van de bodem was een combinatie van bordeau, oker en bruin waarop er sappige vetplanten groeiden. Dus deze laatste beschrijving is hetgene ge dus op mijn foto's ziet.
Na deze heerlijke wandeling een taxi moeten terugnemen want er waren uiteraard geen bussen meer binnen de volgende twee uur. Dan ben ik vertrokken met een...bus naar Obidos. Maar het was al bijna donker, dus veel heb ik er niet van kunnen zien. Het is een ommuurde middeleeuwse stad, de muur was volledig bekleed met lichtjes die de contouren van de kanteel-achtige vorm van de muur omringden. Er was verschrikkelijk veel volk: wat ik natuurlijk niet wist, is dat er een chocoladefestival in dit stadje aan de gang was. Dus zeer veel ouders met kinderen. Vreselijk druk, net Disneyland. Het stadje op zich was wel mooi, maar veeeeeel te toeristisch. Een beetje als Brugge... Ik vond de sfeer daar ook niet super. Maar ben daar dan toch op mijn gemak iets gaan drinken en daar nog een beetje rondgelopen en heb ik het duistere stadje in de duisternis verhuld, verkend... Dan de bus terug naar Peniche. Uiteraard mijn laatste bus naar Lisboa gemist, waardoor ik nog een nacht in Peniche moest blijven. Dus in Peniche pizza gaan eten en dan wat in de hostel vertoefd en zeer vroeg gaan slapen.

30 december: vroeg op om nog even naar de kade te gaan. Daar twee uur in de zon zitten leren... Dan naar de vissers gekeken en ongelooflijk beginnen filosoferen over de dingen des levens en over Portugal...Ge moogt zeggen wat ge wilt, maar ik weet dat de Portugezen en Spanjaarden dikke chancards zijn met hun prachtige landen. Ze hebben de mooiste plekjes uitgekozen... Ze waren niet lief met velen in de geschiedenis, maar oooooo ze hadden smaak... Ze hebben de mooiste talen, de mooiste mensen, de mooiste natuur in Europa! Jaja, ik word hier nog poëet... Of ik word zeevaardster...Of visser. Of ... Hmmm als ik oud ben, kom ik hier wonen. Een land met zoooooveel zee, dat is toch geweldig, dat is fantastisch! Er zijn hier echt nog zo wilde stukken natuur... WAAAUW!!! De zee, ik hou van de zee... De zee is indrukwekkend en laat een mens nadenken over het leven. De kracht die de zee uitstraalt... Toen ik daar gisteren zo zat te zitten op mijn rots, was er niemand in mijn omgeving en er was geen mens of huis of niets op het strand, niemand op die rotsen, gewoon ik en het geruis van de zee. EN DAT KAN NIET IN BELGIË, waar is onze stilte??????????????
Na daar zo lang te staan filosoferen, ben ik naar het busstation gestapt. Maar de bus was een uur te laat. Maar dat was niet erg omdat het zo warm was en ik dus nog een uur langer van de zon kon genieten, in mijn t-shirt!!!!!
De bus reed langs binnenwegen...WAAAUW!!!
In Lisboa terug naar het schatje, lang gepraat en dan beide geleerd!

31 december: Den laatsten dag vant jaar! Ik ben in de zon een beetje in het stad gaan rondlopen om naar de winkels en de mensen te kijken. Daarna ben ik beginnen koken, want iedereen moest een schotel meebrengen voor dit feestje. Na twee uur koken, zijn we naar Daniel, een Zweed, getrokken. De twee Nederlandse meisjes, twee Duitse meisjes, en twee Fransen waren er ook. Gegeten en gedronken. Veel gepraat. Om twaalf uur champagne op het terras (hij heeft een fantastisch kot dat uitkijkt op Lisboa, dus: vuurwerk kijken!) Er is dan een massaal grote groep binnengestuikt daar op zijn kot, allemaal Duitsers en Finnen enzo...
De hele nacht met het Franse meisje gepraat (jaaah in het Frans) en ook met de Finnen (neeeen niet in het Fins, wel in het Spaans!) en voor de rest, om vijf uur lagen we al in ons bed! Twas heel plezant, maar toch... Er ontbraken Romaanse volkeren voor mij...Het was een iets te blonde bedoening naar mijn goesting! :o) Maar het was wel leuk!!!

1 januari tweeduizendenacht: lang geslapen, dan mijn rugzak gepakt omdat ik Andrewken moest laten studeren en naar Coimbra vertrokken.... Gecomputerd en geleerd.

2 de janeiro: eten gaan kopen want mijn eten was allemaal op en dan gekookt. Mijne was gedaan en geleerd en 's avonds ene gaan drinken met João.

3 de enero: dood in mijn bed... Zeer moe en brollerig (de maandelijkse vrouwen-dingen)... blokkende...

4 januaaariiiii: brrrrrr, ziek. Het is namelijk al vanaf 1 januari Belgisch weer: wind, zon, regen, regen, regen, regen (motregen) BWEIK! De winter is hier begonnen zie. Studerende. Zucht, das saai... En 's avonds een uurtje ene gaan drinken met Renaat, Nusa en Tina...

5 januari: in de hostel gewerkt en daar gestudeerd en straks ook studeren zie...

Mijn lieve vrienden, ik heb er eens nen fantastischen kleurboek van gemaakt zie! Hopelijk zijn jullie niet te misselijk nu! HIHI!!!
Dikke zoenen en bedankt voor de telefoontjes en de smsjes van iedereen! Kzien under geire en allemaal succes met de dingen die jullie doen en de studenten met de examens natuurlijk!!!!

Binnen 59 dagen ben ik terug....
zoemzoenzoemzoenzoemzoen

11 december tot nu en uiteraard meer deze keer...

Dag mijne schatten!
Deze keer zal ik net iets korter zijn omdat ik de laatste week eigenlijk niet veel gedaan heb. Buiten studeren, af en toe ene gaan drinken, de laatste lessen volgen, ...

Op 11 december was er een verjaardagsfeestje voor Paulo(Canadees) en John(euh Noorwegen denk ik). Iedereen die zo een beetje bevriend was met 1 van de twee was uitgenodigd. Het was in zo een bar waar ge kon eten aan tien euro, zoveel als ge wilde. Maar ook het bier en de sangria waren à volonté. Ge kunt u dus wel voorstellen dat er daar verschrikkelijk veel zatte mensen waren... Het was wel heel plezant, iedereen terug verenigd. Dat was geleden van eind oktober. In dezelfde ruimte waar wij zaten, zaten er ook een bende studenten die duidelijk heel wat te vieren hadden, en de hele tijd drank/zuipliedjes aan het zingen waren...Vreselijk, ge kon de persoon die naast u zat bijna niet verstaan door die zattemansgezangen. Daarna wou iedereen nog uitgaan, maar het viel tegen, dus ons Nathalie heeft snel haar biezen gepakt om haar bedsponde te betreden.

Op 12 december: vroeg op om naar de laatste les Afrikaanse Culturen te gaan. We kregen op het einde van de les al onze werkjes terug... Ondanks de vele grammaticale fouten, kreeg ik als commentaar muito bom en bom. Dit wil dus zeggen dat ik waarschijnlijk geslaagd ben voor dit vak en geen examen moet maken (ge moet dus enkel een examen maken als ge gebuisd zijt), maar het goede is, dat hij na de les tegen de erasmussers zei: 'ik hoop dat jullie iets bijgeleerd hebben in dit vak en dat jullie de informatie zullen onthouden in de toekomst, ik wens jullie een mooi leven...' Ik hoop dat dit een soort afscheidsspeech was (hihi). Nu ja, ik hou jullie wel op de hoogte.
Als ik hiervoor geen examen heb, dan heb ik er enkel twee.. Na deze les hadden we nog Portugese les. In deze les hebben we een test-examen gekregen, om te zien hoe het werkelijke examen er zal uitzien. Het ging vrij vlot, ondanks ik er helemaal niets voor geblokt had. Ik wou eens zien hoe goed het al ging zonder te leren...Spannend.
's Avonds was het kerstfeestje op mijn kot. Iedereen had dus een naam moeten trekken uit een zak en voor die persoon moesten we een geschenk kopen. Het grappige was, dat ik een cadeau moest kopen, voor degene die er voor mij een moest kopen. Ik heb een mooie zwarte, dunne sjaal gekregen. Leuk e. En iedereen moest iets zoets of zouts meebrengen. Maar eigenlijk was iedereen moe, en is het niet echt een feest geworden. Een voor een ging gaan slapen. Dus ik ook!

donderdag 13 december: om 9 uur beginnen werken in de hostel. Hele tijd zitten lezen. 's Avonds is Tina naar mijn kot gekomen om te tetteren en daarna zijn we met João uitgeweest naar een rock-disco. Het was heel heel leuk. Het was lang geleden dat ik me op zo'n echte, eerlijke manier geamuseerd had, zonder enig gedwongen 'je-moet-je-amuseren' gevoel...

de rest van de week was zeer rustig: af en toe ene gaan drinken en op mijn kot gezeten en gepraat met mijn kotgenoten. Maandag heb ik het resultaat gekregen van mijn Portugees test-examen en ik had 12/20 zonder te studeren. Dus nu ga ik veel studeren en gaan voor een 18 (hihi, mooie uitdaging). Gisteren is er iets verschrikkelijk vreemds gebeurd in ons kot... Er lag een drol gepositioneerd op een meter van de wc... En dit is dus overdag gebeurd... Niemand kon begrijpen hoe dit mogelijk is... Ge moet u toch al in zeer verre oorden bevinden en zeer slecht opgevoed zijn en een ongelooflijk fysieke perskracht hebben om dit voor te hebben... Nu ja, vele meisjes zijn deze vreemde gebeurtenissen beu en willen hier weg..VREEMD, vreemd...
Voor het moment zit ik met een verkoudheid op mijn ogen (hoe dit mogelijk is, ik weet het niet, maar mijn ogen zijn bloeddoorlopen en pikken, ween!)
Oh ja, nog een erg weetje: ons Margaux heeft al een hele week ongelooflijk grote bollen op haar lijf: het konden muggebeten, spinnebeten, allergie zijn... Maar die beten werden elke dag talrijker. Nu ja, ik zeg het al, voor mij zagen het er beten uit en ik vroeg haar of ze toch niet eens kon kijken of ze met vlooien zat in haat kot...En ja, vandaag heeft ze er enkele gezien. Och arme jong, hoe vreselijk. Gelukkig gaat ze morgen naar België voor de feestdagen. Maar uiteraard wil ze niet meer terug naar dat kot... Zo zie je maar, higiëne in koten...Brrrr, ik mag er ni aan denken...
Lieve schatten, ik denk zo vaak aan dingen die ik jullie wil vertellen, maar uiteraard ben ik die nu al vergeten...
Morgen of overmorgen ga ik naar Andrew voor een dag of tien, om met hem te studeren en de feestdagen door te brengen.
Oh trouwens, het is hier 's nachts tien à 13 graden (hihihi dat is dus een verschil van 15 graden met België)
En ik heb mijn twee examens (misschien nog Afrikaanse culturen maar dat weet ik pas begin januari) op woensdag 9 januari en op 26 januari...Veel tijd ertussen dus. En dan valt de tweedezit in februari...

Ik wens jullie allemaal een zalige kerst en een zeer gelukkig nieuwjaar. Ik zal jullie missen op deze dagen!!! Ik kan jullie niet beloven naar iedereen berichtjes met wensen te sturen, dus doe ik het via deze weg e! Ik wens jullie goede feesten met niet teveel maagkrampen en katers... En vooral veel plezier en voor de studerenden onder ons: heel veel succes met de examens! Ik denk aan jullie!

Dikke zoen voor mijn schatten die ik allemaal heel graag zie en zeer veel mis de laatste dagen...

30 november-10 december

Dag mijn lieve schatten, hier zoals beloofd een postje, nadat mijn papa gekomen is. Het was de max met mijne papa, merci e papa! Ik heb er echt van genoten nog eens leuk te tetteren met mijn lieve papa.

vrijdag 30 oktober: Vandaag hele dag zitten vertalen voor die opdracht van Afrikaanse culturen, het is dus vreselijk moeilijk om vanuit het Engels in het Portugees te vertalen. Ik ben daar dus absoluut niet in getraind in het vertalen, en zeker niet in deze twee talen… Bijgevolg was dat een titanenwerk om drie bladzijden te vertalen, en het was dan nog geschiedkundig lexicon, met veel woorden, die ik zelfs in het Nederlands maar half verstond… Na het lange werk ben ik bij de Renaat thuis gaan eten. Ons Margaux was daar aan het koken voor ons. Het was Provençaalse saus met kip en rijst. Zeer lekker. Daar lang gebleven, want het was uiterst gezellig!!!

Zaterdag 1 december: om 12 uur beginnen werken in de hostel, dan zijn Rocio en Sabrina afgekomen om te praten over onze presentatie die we maandag gaan geven. Daarna is de Renaat mij nog een bezoeksken komen brengen en tegen 24 uur had ik gedaan met werken. Daarna met Renaat en Rodolfo en drie Braziliaanse meisjes nog ene gaan drinken tot het kot sloot (om 2 uur sluiten de cafés hier al…)

Zondag 2 december: de hele dag een powerpoint zitten maken voor de presentatie de dag erna en gaan eten met mijn vriendjes in een Italiaans restaurant waar de pizzadeeg nog deeg was…

Maandag 3 december: zeer drukke dag: powerpoint afgewerkt, naar den unief om onze presentatie af te printen, maar het probleem was, dat ze nergens in de copyshops mijn usb-stick konden lezen. Dus ben ik toen de les al begonnen was, naar de hostel gegaan om te gaan printen. Ik kwam helemaal bezweet (mijn bril al volledig bedampt) toe in de les. En na een uur en half dat de prof aant tetteren was, kwam het erop neer, dat we die presentatie niet moesten doen en werd verschoven tot de woensdag. Ik werd volledig zot, speciaal de unief-trappen op en af gegaan om te printen, mijn hele zondag en maandag gespendeerd aan die powerpoint… En dan kregen we nog meer tijd…ZUCHT! Nu ja, het was wel goed om mijn tekst in te oefenen. Na de les was het weer eens vergadering op mijn kot, maar deze keer een positieve: we moesten een naam trekken. En voor die persoon moeten we dan een kerstcadeau kopen tussen drie en vijf euro. Ik heb de Duitse getrokken en die ken ik een beetje, dus dat valt goed mee! Daarna heb ik mijnen Portugese asterix en obelix gelezen en lekker geslapen…

Dinsdag 4 december: ’S avonds naar het shoppingcentrum gegaan met Paulo en Margaux omdat ze op zoek waren naar kerstcadeautjes. Daar zijn we in de burgerking gaan eten (jaja, ik weet het, wéér fastfood…, maar da kan zooooo’n deugd doen e!) Daar tot tien uur ’s avonds gebleven en ook al een kerstcadeau voor mijn kotgenote gevonden… Blij dat ik daar vanaf was… Daarna nog ene gaan drinken en dan dodo.

Woensdag 5 december: Om half elf op om naar de les om de presentatie te doen. Ik denk dat de prof, ondanks mijn imperfect Portugees, het nog wel redelijk vond. Hij vond de informatie zeer gedetailleerd (ja, met al die vertalingen die we gedaan hebben, kan dat ook niet anders… Zelfs de João heeft er vier uur tijd in gestoken om onze fouten eruit te halen…) Daarna gaan eten in het universitair restaurant met mijn mede-presenteerders en dan Portugese les. Ondertussen een sms van mijne papa gekregen dat hij er was… Na de les direct vertrokken, mijn gerief op mijn kot gedumpt en naar de hostel. Daar stond mijn papa te praten op het balkon, met João. Ik ben direct naar boven gesneld om mijn papa te knuffelen! De max! Veel geknuffeld en gepraat. Dan zijn we naar de binnenstad getrokken om eens rond te kijken en ietsken te eten. Ben met papa door de hele stadskern gestapt, en ondertussen waren we aan het bijpraten. Super! Dan zijn we een biefstuk gaan eten in een irish pub. Het was niet zo koud buiten, dus hebben we buiten gegeten… Daarna zijn we nog een beetje gaan wandelen en dan is papa al gaan slapen, want hij had niet veel geslapen, hij had zijn vlucht extreem vroeg… Dus papa gaan slapen, ik nog een beetje met wat mensen gepraat in de hostel en daarna ook gaan slapen.

Donderdag 6 december: Met papa ontbeten in de hostel (ik had twee maand geleden een pot choco gekocht en ik was er nog niet aangeweest, nu kon ik hem eindelijk eens openen. HIHI). Dan zijn we met zijn huurottooken vertrokken naar Conímbriga, waar er zich Romeinse ruïnes bevinden. Geweldig was het daar! Het zonnetje scheen en het was daar echt immens groot. En het zotte is, dat nog maar 1/3 ontgonnen is… Die Romeinen daar hadden een prachtige omgeving van natuur en een berg-dal. En die zotten hadden zelfs een zwembad. GEWELDIG! Het museum dat er aan verbonden was, was ook zeer interessant. Daarna zijn we naar Lousã gegaan. Een dorpje waar de tijd was blijven stilstaan. Het was alsof ge u in een stad van vijftig jaar geleden bevond(niet dat ik dat weet of zo, maar het voelde zo). Vergane glorie! En daarin de buurt zijn we ook naar een prachtige miradouro gaan kijken, met uitzicht op een dal met een kasteel. Daarna zijn we uiteraard naar dat kasteel gaan kijken. Niet echt impressionant… Het was gewoon mooi in zijn geheel...Er was een mooi zonnetje die dag. Dan zijn we teruggekeerd naar Coimbra en hebben we nog wat rondgewandeld. Ik heb papa de verschillende faculteiten vanbinnen getoond en dan zijn we ene gaan drinken en dan gaan eten in een Chinees restaurant, waar er niemand was. Maar we waren allebei vreet moe en zijn snel naar huis gegaan. Ik heb drie uur geslapen en ben dan nog naar een fuif gegaan. Het was de laatste erasmusfuif van dit semester, dus mijn laatste…Maar ik kon mij niet zo goed amuseren, er was te veel volk en ik werd daar claustrofobisch.

Vrijdag 7 december: Naar Buçaco gereden. Nu was het probleem dat het zeer slecht weer was, zeer bewolkt en mistig… We kwamen toe aan cruz alta (de plaats van waaruit ge dus 60km ver kunt kijken, waar ik met mama ook geweest ben), maar we zagen niet verder dan twintig meter. Ik was volledig teleurgesteld, want het was daar zoooo prachtig en ik wou dit uitzicht met mijn papa graag delen…Maar ja, dat kon dus duidelijk niet… Na een uurtje wat rondkijken, zijn we dan ook weer vertrokken, want in zo’n weer valt er dus niets te zien. De normaal prachtige dingen zijn dus letterlijk in het water gevallen.. Dan zijn we terug naar Coimbra gereden en zijn we in de Mc Donald’s nen vettigen hamburger met frieten gaan eten. Daarna zijn we ene gaan drinken in mijn stamcafé. Papa had ne warme chocomelk gevraagd, maar dat is hier dus helemaal anders als bij ons e. Dat is gewoon gesmolten chocolade dat ze in een glas gieten, waardoor de warme choco bijgevolg bijna hetzelfde is als chocoladepudding… Wel lekker, maar verdomd zwaar! Dan zijn we in de hostel wat gaan zitten en hebben we naar een film gekeken: ‘Grommit and Wallace and the were-rabbits”. De max van ne film, niet te doen! Daarna heb ik met papa mikado gespeeld (pure nostalgie, want als ik klein was, hebben we dat superveel gespeeld, toen was ik er wel nog goed in met mijn kleine vingerkes, maar nu ben ik net iets te ongeduldig en onelegant geworden…Bijgevolg heeft papa van de negen keer dat we gespeeld hebben, acht keer gewonnen: boehoeoe!). Dan zijn we pizza gaan eten en daarna nog mikado gespeeld… Dan ben ik vroeg gaan slapen, want ik was vreselijk moe!

Zaterdag 8 december: al veel beter weer! Vroeg opgestaan en samen met mijn papa ontbeten. Toen ik in de hostel toekwam, verschoot ik mij een bult, want papa was aan het praten met een Amerikaan over de presidentskandidaten…Ongelooflijk. Maar ale, het was wel nog nen sympathieke Amerikaan! Dan zijn we naar Lissabon vertrokken. Ik heb in de auto nog een beetje geslapen en eens toegekomen in Lissabon, dadelijk mijn vriendje gaan halen om zijn Sinterklaas-snoepen te geven, die mijn papa had meegebracht. HIHI. We zijn dan even naar zijn kot gaan kijken en erna zijn we Lissabon gaan verkennen, eerst nog een broodje gaan eten en dan de stijgende tocht aangevat naar ‘castelo de são Jorge’. Daarna de binnensteegjes wat verkend en heel veel rondgewandeld. Ook ene gaan drinken en naar de ijzeren lift gaan kijken. Dan in bairro alto wat rondgelopen en in een zeer gezellig cafeetje (‘les mauvais garçons’)ene gaan drinken, weer zo een zeer zware chocomelk. Daar een tijdje gezeten en daar ook dan gegeten. Heerlijk eten daar! Daarna is papa al gaan slapen en heb ik een beetje met mijn schatje op zijn kot gezeten en ben ik ook gaan slapen, terwijl mijn liefken aan het uitgaan was.

Zondag 9 december: Zeer leuke dag met papa! We zijn eerst naar Belém gereden en hebben daar de kerk bezocht, het was net zondagsdienst toen we daar binnenkwamen en er was daar een vrouw een christelijk liedeken aan het zingen, maar het was werkelijk prachtig! Ongelooflijke stem dat die had. Jaja, ik had even een godsdienstig kiekevel-moment…OOO! Dan zijn we het archeologisch museum binnengestapt. Superwijze dingen gezien! Zoals een pre-romeins badhuis! Daarna zijn we de Torre de Belém gaan bezoeken en daarna het maritiem museum (ik vind dat niet zo interessant, maar ja, mijne papa is daar zot van!). Daarna ietsken gegeten. Dan naar Sintra gereden en daar een beetje rondgelopen, niet echt iets bezocht, want ge hebt daar meer tijd voor nodig. En dan naar Cascais, een kuststadje. Het was daar eigenlijk zeer mooi. Heb daar mijn droomhuis gezien, zie de foto die ik heb toegevoegd… En we hebben daar een klein tentoonstellingsken in de vuurtoren over vuurtorens bezocht. Zeer mooie vuurtoren, steriel, wit, met blauw en drie palmbomen tussen al het wit… We hebben daar eventjes gezeten om naar de golven te kijken, die tegen een stuk wal beukten. Papa was blij om eindelijk nog eens een beetje immodium op te snuiven. HIHIHI! Daar nog een beetje rondgelopen en geweldige gesprekken gehad. Terug in Lisboa, zijn we even naar het stad geweest (hier heeft het vriendje zich terug bij ons vervoegd) en dan een pizza gaan eten (jippie weer fastfood: ik denk dat mijn verloren gewicht van de laatste weken er op deze vijf dagen er weer bij is!). Na het eten was papa moe…Snik! Bij Andrewken in mijn dagboek geschreven en dan dodo. Zo de hele dag toeristen is wel vermoeiend..

Maandag 10 december: Om half zeven opgestaan om papa nog nen toot te geven voor hij vertrok. Snel afscheid genomen. Gelukkig was ik nog te slaap- groggy om te beginnen wenen… Maar het was zooo leuk met papa en ik ben superblij hem nog eens gezien te hebben. Gelukkig gaat de tijd snel en zie ik iedereen snel terug! Terug in bedje gekropen en om 11 uur terug opgestaan, trein genomen, naar de winkel, naar de les (had een eigen-mening-examen dat wel redelijk gegaan is qua inhoud, maar de vraag is of mijn Portugees goed genoeg was), na de les thuis gezeten, ene gaan drinken en slapen.

Bij deze heb ik weer eens geschreven zie! Ik heb wel een grote frustratie: mijn papa heeft geen enkele nacht de prachtige heldere sterrenhemel kunnen zien door het bewolkte, vochtige weer. En we hebben maar twee dagen redelijk weer gehad, en wete wa, nu is dat al twee dagen superlekker weer, met een heerlijk winterzonnetje en gisteren een prachtige sterrenhemel… Dat is toch godgeklaagd ze… Pffff! Ik heb echt heel leuke dagen gehad! Merci de pa!!!

Haha, vandaag vertelde een kotgenote dat haar kat Andrew heet, naar een butler die ze heeft leren kennen in London!!! HIHIHIHIHIHI!!!

Ik weet eindelijk ook mijn examenrooster: 9 en 26 januari… En misschien nog eentje ertussen. Maar dat is niet zeker, omdat we tijdens het jaar massa’s taken hebben moeten maken, en als die goed genoeg zijn, krijgt ge daar al punten voor en moet ge geen examen meedoen. Fantastisch! En als ik voor 1 van die twee resterende buis, dan heb ik herexamen in februari. En ik weet ook al rond welke datum ik terug naar huis kom: het zal rond 2 maart zijn! Zodat ik op tijd terug ben voor Helena’tje haar verjaardag! Geef haar een dikke kus van mij. En kunt ge alstublieft eens een paar foto’tjes van haar opsturen?

Dikke zoenen voor mijn schatten!

Nathalietje (die al veel te hard beseft dat de mooie tijden bijna voorbij zijn…weeeeeeeen!)