Klank sleurt de mensen mee
Ergens speelt iets...
In het hoofd, in het hart...
Het vervoert de mens, met passie, intensiteit...
Alleen houdt het talent van klank hier niet op...
Het speelt niet alleen met wat we horen, maar ook met wat we voelen... met harten...
De klankmakers zijn niet anders...
Het enige geordende in hun zijn die klankkunstwerkjes
Ergens zoeken ze iets geordend om die chaos te verzachten
En hopen die troost te vinden in hun kunst en in anderen hun hart
Maar chaos en verscheurdheid neemt toe
Het is geen oplossing
De zoektocht zet zich verder
Hopend op een oplossing
Klank is zo verleidelijk, mooi en aantrekkelijk
Maar wees gewaarschuwd:
klank entertaint
Voor eeuwig en altijd
en bedriegt het brein en het hart
net als de klankmakers
woensdag 22 september 2010
vrijdag 18 december 2009
Die onbekende weg
Die weg.. Welke weg? Hoe? Wat? Waarom?
De liefde is...
Het hart is verloren, overweldigd,... Waarom?
Muziek maakt klanken in je hoofd. Er speelt een deuntje, een gevoel komt ineens, verdoofd voel je iets, wat is het? Waarom? Waar? Chemisch gevoel? Of toch een ziel? Of een hart? Is het enkel een orgaan of is er zoveel meer? Een golf van iets sterks dat ergens van komt, een golf immense verlangens naar het al even onbekende.. Sterke krachtige stromen, wat zijn ze? Een gevoel, dat als het ware hetzelfde beeld heeft als de warmte die uit de wegen naar boven stijgt op hete zomerdagen.. Of de glinsterende verse sneeuw waar elk minimaal deeltje een eigenschap heeft, mathematisch uitgerekend... Is het dan uit te rekenen? Is er een beeld dat de gelijkenis kan aantonen met wat een mens kan voelen?
Die weg van de onzekerheid. Onzeker omdat niets verklaring geeft, maar dan ook NIETS. Een rode roos heeft rood-fluwelen blaadjes, de zon straalt warmte uit, de sneeuw is wit en glinstert, de zee golft en beschrijft diepe stromen, maar niets verklaart de liefde. En als er niets is dat de liefde kan beschrijven, dan is er niets dat het leven kan beschrijven. Nog steeds komt de vraag: wat is liefde? Is liefde het leven of is liefde een deel van het leven? Wat komt eerst? Ik veronderstel dat dit de vraag zal blijven op mijn onbekende weg naar de toekomst... Wie weet komt het antwoord op een dag... Ofwel komt het nooit... Maar ik beloof u, het wordt onderzocht!
De liefde is...
Het hart is verloren, overweldigd,... Waarom?
Muziek maakt klanken in je hoofd. Er speelt een deuntje, een gevoel komt ineens, verdoofd voel je iets, wat is het? Waarom? Waar? Chemisch gevoel? Of toch een ziel? Of een hart? Is het enkel een orgaan of is er zoveel meer? Een golf van iets sterks dat ergens van komt, een golf immense verlangens naar het al even onbekende.. Sterke krachtige stromen, wat zijn ze? Een gevoel, dat als het ware hetzelfde beeld heeft als de warmte die uit de wegen naar boven stijgt op hete zomerdagen.. Of de glinsterende verse sneeuw waar elk minimaal deeltje een eigenschap heeft, mathematisch uitgerekend... Is het dan uit te rekenen? Is er een beeld dat de gelijkenis kan aantonen met wat een mens kan voelen?
Die weg van de onzekerheid. Onzeker omdat niets verklaring geeft, maar dan ook NIETS. Een rode roos heeft rood-fluwelen blaadjes, de zon straalt warmte uit, de sneeuw is wit en glinstert, de zee golft en beschrijft diepe stromen, maar niets verklaart de liefde. En als er niets is dat de liefde kan beschrijven, dan is er niets dat het leven kan beschrijven. Nog steeds komt de vraag: wat is liefde? Is liefde het leven of is liefde een deel van het leven? Wat komt eerst? Ik veronderstel dat dit de vraag zal blijven op mijn onbekende weg naar de toekomst... Wie weet komt het antwoord op een dag... Ofwel komt het nooit... Maar ik beloof u, het wordt onderzocht!
zaterdag 12 december 2009
el mar
Iemand schreef gisteren 'goede start' op mijn blog :) Het is namelijk al een jaar geleden dat ik nog geschreven heb. Die anonieme persoon wilde me waarschijnlijk doen beseffen dat ik terug moet schrijven: bij deze...
Ooit moesten we in de les Frans in het middelbaar een citaat schrijven dat begon met: "La vie est.."
Het mijne werd verkozen als mooiste (een beetje fierheid in het leven mag wel)en luidt: "La vie est comme la mer, avec ses profondeurs, ses vagues et sa beauté."
Al sinds jaar en dag heb ik een immense liefde voor de zee: ze krijgt mij stil, doet me nadenken over het leven, geeft me een gevoel van vrijheid, ik voel dan ZOVEEL liefde voor moeder aarde. De zee doet me goed voelen, maar tegelijkertijd weemoedig en droevig omdat de zee een metafoor is voor het oneindige water naar de zee dragen dat mensen continue doen in hun leven en voor de onzekerheden die er zijn in het leven.
De dieptes zijn er en die kunnen heel diep gaan: gewoon in het donkere blauw spartelen en zwemmen, niet meer weten waar boven of beneden is, enkel nog één grote blauwe vlakte, vaag, drukkend, claustrofobisch en verstikkend.
De golven zijn er wanneer men in een stroomversnelling terecht komt, een omhoog trekken uit de dieptes. Leuk maar gevaarlijk want op een golf drijven is zalig, maar als die golf teveel kracht heeft, trekt ze u snel de dieperik weer in. Terug naar af. Kleine golfjes zijn de vrolijke zachte momenten, die de hevigheid van gevoel op neutrale manier zien. Tsunami's trekken je tegen een muur die knal op uw gezicht kan kletsen. Weerslagen. Geef mij maar een rustige zee zonder storm, zonder onderstroom, zonder golven... Het is misschien saai, maar het is rustgevend, kalm, sereen.
De schoonheid van de zee is verraderlijk. Het is een prachtig iets, breed, oneindig, subliem maar o wee schoonheid kan zo gevaarlijk zijn. Je gaat er in op maar het kan ineens keren, de monsters kunnen van binnenuit naar boven komen en je kleren aan flarden scheuren.
De zee, mijn eeuwig mysterieuze en duistere idylle..
Ooit moesten we in de les Frans in het middelbaar een citaat schrijven dat begon met: "La vie est.."
Het mijne werd verkozen als mooiste (een beetje fierheid in het leven mag wel)en luidt: "La vie est comme la mer, avec ses profondeurs, ses vagues et sa beauté."
Al sinds jaar en dag heb ik een immense liefde voor de zee: ze krijgt mij stil, doet me nadenken over het leven, geeft me een gevoel van vrijheid, ik voel dan ZOVEEL liefde voor moeder aarde. De zee doet me goed voelen, maar tegelijkertijd weemoedig en droevig omdat de zee een metafoor is voor het oneindige water naar de zee dragen dat mensen continue doen in hun leven en voor de onzekerheden die er zijn in het leven.
De dieptes zijn er en die kunnen heel diep gaan: gewoon in het donkere blauw spartelen en zwemmen, niet meer weten waar boven of beneden is, enkel nog één grote blauwe vlakte, vaag, drukkend, claustrofobisch en verstikkend.
De golven zijn er wanneer men in een stroomversnelling terecht komt, een omhoog trekken uit de dieptes. Leuk maar gevaarlijk want op een golf drijven is zalig, maar als die golf teveel kracht heeft, trekt ze u snel de dieperik weer in. Terug naar af. Kleine golfjes zijn de vrolijke zachte momenten, die de hevigheid van gevoel op neutrale manier zien. Tsunami's trekken je tegen een muur die knal op uw gezicht kan kletsen. Weerslagen. Geef mij maar een rustige zee zonder storm, zonder onderstroom, zonder golven... Het is misschien saai, maar het is rustgevend, kalm, sereen.
De schoonheid van de zee is verraderlijk. Het is een prachtig iets, breed, oneindig, subliem maar o wee schoonheid kan zo gevaarlijk zijn. Je gaat er in op maar het kan ineens keren, de monsters kunnen van binnenuit naar boven komen en je kleren aan flarden scheuren.
De zee, mijn eeuwig mysterieuze en duistere idylle..
donderdag 1 januari 2009
tekst van december 2008
Het niemandsland of Het eenzame pad van het leven
Soms wil je iets vastgrijpen,je grijpt ernaar maar het glipt altijd van tussen je vingers weg. Tijd brengt raad maar zorgt ook voor lege handen die zich langzaam terug vullen. Maar voor je het weet zijn ze weer leeg.
Soms heb je je handen vol, maar voelt het als een heet ijzer, dat je snel weer wil loslaten. Soms smelt het vastgenomen ding weg, soms rot het, soms wordt het eruit gerukt, net op het moment dat je het eigenlijk zou willen koesteren, soms valt het maar is het onmogelijk terug op te rapen omdat het glibberig is, soms vliegt het weg en probeer je ernaar te springen om het terug te grijpen, maar je bent net niet groot genoeg er aan te kunnen, je zoekt naar oplossingen het terug te vatten, maar het verwijdert zich centimeter per centimeter verder van je weg… En niets kan het veranderen..Je blijft achter met lege handen, maar met een enorm vol hoofd, vol spoken die proberen je wandeling te belemmeren. Struikelen, vallen, opstaan. Soms blijf je na het struikelen even liggen omdat een appelflauwte de voortzetting van je tocht belemmert, het doet pijn. Soms loop je tegen een boom en blijf je met je kraag aan die boom hangen. Je probeert je los te rukken, maar je scheurt een stuk van je geheel en dat kapotte stuk moet hersteld worden. Soms is er die put… Die put kan bestaan uit drijfzand: je probeert er uit te geraken, maar je zakt dieper en dieper zonder naar adem te kunnen happen. Soms bestaat de put enkel uit zand, maar het is moeilijk er uit te geraken omdat je altijd opnieuw erin schuift en geen vat hebt en niets kan grijpen van ware substantie. Soms bestaat de put uit losse stenen. Je geraakt eruit maar niet zonder blutsen, want de stenen brokkelen op je hoofd. Soms is er die helpende hand die je een ladder aanreikt, maar dit enkel sporadisch, want op zo een momenten bevind je u in een niemandsland waar je er alleen voor staat: énkel symbolische objecten bestaan in dit land, voor de rest zand, stenen en stilte en af en toe betekenisvolle muziek die je helpt je te focussen op je odyssea of die je de concentratie even ontneemt en je zo terug in je put valt. Soms kan een stem je de tocht zwaarder maken. Eens je terug een sterkte hebt bereikt, kom je terug in je wereld, maar daar zie je niets anders dan mensen die elk hun eigen niemandsland bewandelen. Sommigen komen nooit meer terug en anderen komen terug als jij je in jouw niemandsland bent. Probeer dan maar eens een levensgezel te vinden die samen met jou die wegen wil bewandelen en er volledig toe in staat is je een ladder te geven, ondanks het feit dat je die niet nodig hebt, je kan het zelf wel. En dat is wat een mens nodig heeft: eigen kracht maar een hand die er is als steun, kracht en hulp. En als jij als niemands-landsbetreder de andere ook jouw hand reikt als hij zich in zijn niemandsland bevindt. Maar wees gewaarschuwd, soms kan je denken in de realiteit te leven, je voelt een roes van geluk, maar in feite leef je in een fata morgana van je niemandsland. Na je fata morgana word je dan wakker in je niemandsland, met een kater. Het niemandsland zit vol valstrikken, maar de realiteit ook. Bepaalde feiten wijzen op die valstrikken: een gevoel van leegte bijvoorbeeld… Leg je ook niet te snel neer in je niemandsland, blijf er niet liggen, ga door, want als je blijft liggen, komen er gieren, leeuwen en schorpioenen je aanvallen, die je ogen uitpikken, je vlees opvreten of je vol gif spuiten en zo geraak je geen stap meer verder en is het te laat. Dus stap verder en de zon zal schijnen eens je de duisternis van je pad in je niemandsland met fiere tred bewandeld hebt, wees er maar zeker van, dat de volgende keer je niemandsland er anders zal uitzien dan de laatste keer, maar vergeet nooit dat je de vorige keren altijd terug de zon zag schijnen.
Soms wil je iets vastgrijpen,je grijpt ernaar maar het glipt altijd van tussen je vingers weg. Tijd brengt raad maar zorgt ook voor lege handen die zich langzaam terug vullen. Maar voor je het weet zijn ze weer leeg.
Soms heb je je handen vol, maar voelt het als een heet ijzer, dat je snel weer wil loslaten. Soms smelt het vastgenomen ding weg, soms rot het, soms wordt het eruit gerukt, net op het moment dat je het eigenlijk zou willen koesteren, soms valt het maar is het onmogelijk terug op te rapen omdat het glibberig is, soms vliegt het weg en probeer je ernaar te springen om het terug te grijpen, maar je bent net niet groot genoeg er aan te kunnen, je zoekt naar oplossingen het terug te vatten, maar het verwijdert zich centimeter per centimeter verder van je weg… En niets kan het veranderen..Je blijft achter met lege handen, maar met een enorm vol hoofd, vol spoken die proberen je wandeling te belemmeren. Struikelen, vallen, opstaan. Soms blijf je na het struikelen even liggen omdat een appelflauwte de voortzetting van je tocht belemmert, het doet pijn. Soms loop je tegen een boom en blijf je met je kraag aan die boom hangen. Je probeert je los te rukken, maar je scheurt een stuk van je geheel en dat kapotte stuk moet hersteld worden. Soms is er die put… Die put kan bestaan uit drijfzand: je probeert er uit te geraken, maar je zakt dieper en dieper zonder naar adem te kunnen happen. Soms bestaat de put enkel uit zand, maar het is moeilijk er uit te geraken omdat je altijd opnieuw erin schuift en geen vat hebt en niets kan grijpen van ware substantie. Soms bestaat de put uit losse stenen. Je geraakt eruit maar niet zonder blutsen, want de stenen brokkelen op je hoofd. Soms is er die helpende hand die je een ladder aanreikt, maar dit enkel sporadisch, want op zo een momenten bevind je u in een niemandsland waar je er alleen voor staat: énkel symbolische objecten bestaan in dit land, voor de rest zand, stenen en stilte en af en toe betekenisvolle muziek die je helpt je te focussen op je odyssea of die je de concentratie even ontneemt en je zo terug in je put valt. Soms kan een stem je de tocht zwaarder maken. Eens je terug een sterkte hebt bereikt, kom je terug in je wereld, maar daar zie je niets anders dan mensen die elk hun eigen niemandsland bewandelen. Sommigen komen nooit meer terug en anderen komen terug als jij je in jouw niemandsland bent. Probeer dan maar eens een levensgezel te vinden die samen met jou die wegen wil bewandelen en er volledig toe in staat is je een ladder te geven, ondanks het feit dat je die niet nodig hebt, je kan het zelf wel. En dat is wat een mens nodig heeft: eigen kracht maar een hand die er is als steun, kracht en hulp. En als jij als niemands-landsbetreder de andere ook jouw hand reikt als hij zich in zijn niemandsland bevindt. Maar wees gewaarschuwd, soms kan je denken in de realiteit te leven, je voelt een roes van geluk, maar in feite leef je in een fata morgana van je niemandsland. Na je fata morgana word je dan wakker in je niemandsland, met een kater. Het niemandsland zit vol valstrikken, maar de realiteit ook. Bepaalde feiten wijzen op die valstrikken: een gevoel van leegte bijvoorbeeld… Leg je ook niet te snel neer in je niemandsland, blijf er niet liggen, ga door, want als je blijft liggen, komen er gieren, leeuwen en schorpioenen je aanvallen, die je ogen uitpikken, je vlees opvreten of je vol gif spuiten en zo geraak je geen stap meer verder en is het te laat. Dus stap verder en de zon zal schijnen eens je de duisternis van je pad in je niemandsland met fiere tred bewandeld hebt, wees er maar zeker van, dat de volgende keer je niemandsland er anders zal uitzien dan de laatste keer, maar vergeet nooit dat je de vorige keren altijd terug de zon zag schijnen.
donderdag 13 november 2008
Ok en nu serieus :)
Geachte lieve vrienden,
Ik vind het een ware schande dat ik zo lang niet meer geschreven heb.
Eerst en vooral wil ik speech-gewijs, dus ook vrij clichématig- doch oprecht- iedereen bedanken die me zo gesteund heeft in mijn moeilijke periode die ik ben doorgegaan. Ik heb het laatste jaar meer geleerd dan wanneer ook.
Dus ja, zoals ik nu al vaak ontdekt heb de laatste tijd, zit het geluk in een klein hoekje. Het is echt zo: een paar weken geleden reed ik van Gent naar Dendermonde (nu moeten jullie wel weten dat mijn auto geen radio of muziek heeft -geen afleiding m.a.w.-het autorijden is altijd een moment van hoofd-breken over nutteloze dingen) en ik was dus weer volop aan het brain-stormen (en bliksemen) over de dingen des levens en wat hoor ik? Honger!
Dus ik besloot een paar druifjes te eten die ik de dag ervoor had gekocht. En wat wil het toeval: dat die druiven dé lekkerste, sappigste, zoetste druiven waren die ik ooit had gegeten.
En opeens kwam er een enorme glimlach tevoorschijn, die vanaf dat moment redelijk constant is blijven hangen op mijn gezicht. Ongelooflijk!Wie zou ooit geloven dat een heerlijke druif mij erop gewezen heeft dat het leven vol verrassingen zit en meer, Nathalie heeft toen besloten meer te relativeren en te genieten van kleine dingen!
Na dit positieve, zou ik graag eens over iets minder positief praten: De alom bekende “Wet van Murphy”.
Ik heb vorige maand vaak gezegd:“moest dienen Murphy nog leven, kzou zijne nek omwringen.Ik vraag mij af wie diene Murphy eigenlijk was. Was dat wel een mens? Was dat niet eerder een duivel, die de arme mensjes in diepere putten wil trekken dan dat ze al inzitten? Eens één ding slecht gaat, gaat alles slecht. Waarom?
Ik heb er mijn filosofisch antwoord al op gevonden:Ik denk dat een gelukkig mens, zonder al te veel zorgen gewoon de kleine probleempjes niet meer opmerkt, die leeft als het ware als een goed standvastig mens en wimpelt de problemen af, lost ze op of legt er hem bij neer en gaat verder met het leven.
MAAR als een persoon zich al slecht voelt, door één of andere gebeurtenis met impact, dan heeft die niet veel optimisme meer over om de andere probleempjes op te lossen. En als ge dan alleen maar donderwolken boven u hoofd hebt hangen, ziet ge de zon niet meer natuurlijk, en dan lijkt alles dat gebeurt superduister. Dus Murphy probeert mensen, die zich al niet opperbest voelen, in een put te trekken en zo altijd een beetje dieper. Maar Nathalie zegt: ‘Ga niet mee met Murphy, die is toch al dood’ en denk eraan, geluk zit in een klein hoekje!
Ik vind het een ware schande dat ik zo lang niet meer geschreven heb.
Eerst en vooral wil ik speech-gewijs, dus ook vrij clichématig- doch oprecht- iedereen bedanken die me zo gesteund heeft in mijn moeilijke periode die ik ben doorgegaan. Ik heb het laatste jaar meer geleerd dan wanneer ook.
Dus ja, zoals ik nu al vaak ontdekt heb de laatste tijd, zit het geluk in een klein hoekje. Het is echt zo: een paar weken geleden reed ik van Gent naar Dendermonde (nu moeten jullie wel weten dat mijn auto geen radio of muziek heeft -geen afleiding m.a.w.-het autorijden is altijd een moment van hoofd-breken over nutteloze dingen) en ik was dus weer volop aan het brain-stormen (en bliksemen) over de dingen des levens en wat hoor ik? Honger!
Dus ik besloot een paar druifjes te eten die ik de dag ervoor had gekocht. En wat wil het toeval: dat die druiven dé lekkerste, sappigste, zoetste druiven waren die ik ooit had gegeten.
En opeens kwam er een enorme glimlach tevoorschijn, die vanaf dat moment redelijk constant is blijven hangen op mijn gezicht. Ongelooflijk!Wie zou ooit geloven dat een heerlijke druif mij erop gewezen heeft dat het leven vol verrassingen zit en meer, Nathalie heeft toen besloten meer te relativeren en te genieten van kleine dingen!
Na dit positieve, zou ik graag eens over iets minder positief praten: De alom bekende “Wet van Murphy”.
Ik heb vorige maand vaak gezegd:“moest dienen Murphy nog leven, kzou zijne nek omwringen.Ik vraag mij af wie diene Murphy eigenlijk was. Was dat wel een mens? Was dat niet eerder een duivel, die de arme mensjes in diepere putten wil trekken dan dat ze al inzitten? Eens één ding slecht gaat, gaat alles slecht. Waarom?
Ik heb er mijn filosofisch antwoord al op gevonden:Ik denk dat een gelukkig mens, zonder al te veel zorgen gewoon de kleine probleempjes niet meer opmerkt, die leeft als het ware als een goed standvastig mens en wimpelt de problemen af, lost ze op of legt er hem bij neer en gaat verder met het leven.
MAAR als een persoon zich al slecht voelt, door één of andere gebeurtenis met impact, dan heeft die niet veel optimisme meer over om de andere probleempjes op te lossen. En als ge dan alleen maar donderwolken boven u hoofd hebt hangen, ziet ge de zon niet meer natuurlijk, en dan lijkt alles dat gebeurt superduister. Dus Murphy probeert mensen, die zich al niet opperbest voelen, in een put te trekken en zo altijd een beetje dieper. Maar Nathalie zegt: ‘Ga niet mee met Murphy, die is toch al dood’ en denk eraan, geluk zit in een klein hoekje!
Na zoveel tijd...
AAAAAAAUUUWWWW het deed pijn mijn foto's van erasmus terug te zien, vooral dan enkele in het bijzonder :( Portugal, het land der verloren liefdes...
donderdag 31 januari 2008
januari
Dag lieve schatten allemaal!
Dit zal een van mijn laatste postjes zijn...
Ik heb zoals ik vorige post al zei, niet zo veel te vertellen over wat ik allemaal nog gedaan heb hier, want het was een vrij saaie maand.
Ik heb Andrew in de hele maand ook maar twee dagen gezien en zal hem pas op 4 maart terugzien... We zijn samen twee dagen naar Porto geweest.
Porto was heel leuk en gezellig, wel een beetje kort uiteraard.
En de hostel viel ook zwaar tegen, we hebben daar redelijk wat tegenslag gehad (zo zaten we 's morgens, toen we uit onze kamer wilden, opgesloten in de kamer en zijn ze ons pas komen 'redden' na een half uur of meer kloppen op de deur en stampen op de vloer...de kamer was ijskoud en er waren geen gordijnen in de kamer en er was ook vreselijk veel lawaai).
Ook even vermelden dat het hier al volop lente is, het is hier overdag 18 graden ('s avonds wel heel kou), de bomen zijn al volop aan het botten en ik heb zelfs een boom gezien met bloesems, en als ge het niet gelooft, ik heb er een foto van genomen (hihi).
Ook nog even vermelden dat ik vanaf vandaag al mijn punten van mijn examens heb: een 15 voor afrikaanse culturen, een 14 voor Portugees en een 13 voor Spaanse taalkunde! Geslaagd voor alle drie dus. Ik ben nu al geslaagd voor 8 vakken van het derde, dus volgend semester nog maar vier te gaan... En als ik voor die vier slaag in eerste zit, dan is mijn derde jaar officieel mijn beste ooit, omdat ik dan voor al mijn vakken (op 1 na) in eerste zit erdoor zou zijn... Eindelijk eens wat unief-geluk!
Voor de rest heeft deze maand er mij toe aangezet heel veel na te denken over het leven.
Ik ben al zeer veel uiterst verdrietig geweest maar ook uiterst blij: extreme tegengestelde gevoelens.
Ik heb het niet makkelijk met mezelf omdat ik het een en ander heb leren kennen van mezelf.
Zo alleen wonen en alleen u plan trekken in een ander land, zet wel aan tot dingen die ge van uzelf normaal niet verwacht.
Ik zat deze maand vaak alleen en verveelde mij zelfs soms wat. Ik had dus veel tijd om na te denken en te filosoferen over mijn leven en HET leven.
Zo in het buitenland zitten, is goed om naar uzelf te kijken in u normale situatie, u normale leven, net alsof ge naar uzelf kunt kijken in België vanuit een ander leven...
Ik weet het, deze dingen klinken allemaal maar vaag, maar concreter kan ik ze niet uitdrukken...
Ik ben een beetje bang voor de toekomst, voor de veranderingen die er gaan zijn als ik terug ben en ook, vooral, naar de veranderingen in mijzelf, hoe ik de dingen nu zal zien en voelen.
Ik vrees dat ik nog veel zal moeten nadenken over wat ik nu eigenlijk wil in mijn leven (ge kunt het een soort van kleine identiteitscrisis noemen die men heeft op schakelmomenten in het leven HAHA). Soms voel ik me zeer puberaal door al deze onduidelijke en onbekende gevoelens, net als die gevoelens wanneer ge pubert. Maar waarschijnlijk zal dit tijdelijk zijn en zal ik het nu een beetje op een overdreven manier bekijken. Het zal mij allemaal wel duidelijker worden.
Het is gewoon vreemd te beseffen dat ik niet meer dezelfde ben, maar vooral moeilijk te benoemen in welk opzicht ik de dingen anders bekijk. Ik zal dus niet plots een heel ander mens zijn in jullie ogen, maar voor mezelf misschien toch wel.
Ik waarschuw jullie dus al, dat ik waarschijnlijk een droevige, moeilijke periode zal doorgaan (die periode is nu al volop bezig, maar vrees dat die in België nog zal worden verdergezet...)
Ik zal uiteraard uiterst blij zijn jullie terug te zien, want ik begin België wel te missen. Ik zag onlangs een foto van Gent op internet en ik moest even slikken... Wat ik ook zal doen in mijn leven, Gent blijft en is toch mijn stad waar ik mijn hele leven naar zal terugkeren.
Ik mis mijn zondagen dat ik soms ga wandelen op de velden achter papie zijn huis, in een zwak lentezonnetje, kijkend naar de rondhuppelende konijntjes en haasjes (die de jagers dan doodschieten en aan papie schenken die er dan eten van maakt), luisterend naar de vogeltjes en het over en weer botsen van tennisballen...
Ik mis het gezellige praten met iedereen, want ik merk ook, dat mijn lieve, kleine familie uiterst belangrijk is voor mij en altijd een luisterend oor heeft voor mijn soms zeer pietluttige zever over mijn leven.
Ik mis het eten zelfs (hesperollen, turkse pizza, shoarmapitta, kastartspaghetti, nen goeien biefstuk), gewoon stomme kleine dagelijkse dingen. Deze maand is mijn nostalgie pas echt begonnen, eerder voelde ik die niet echt, maar nu, toch wel, waarschijnlijk omdat ik voel dat het einde van mijn erasmus nabij is.
Dit is een uiterst leerrijke periode geweest en ik wil iedereen bedanken die mij gesteund heeft om deze periode mee te kunnen maken.
Ik heb zooooveel prachtige dingen gezien, en zal er deze laatste maand uiteraard nog zien, ik heb enkele fantastische personen leren kennen, die me veel geleerd hebben zonder dat ze het zelf ooit zullen beseffen.
Ik heb ook beseft dat ik meer van mijn unieftijd moet genieten, want het laatste jaar, heb ik veel te veel gewerkt en gestudeerd en te weinig genoten van het studentenleven. Ik kon de stress niet van mij afleggen, en nu eindelijk wel, eindelijk...
Dit was eens een andere soort post, een soort van filosoferen over mijn leven. Ik moet mij voorbereiden op wat komen zal, en dat zal niet makkelijk worden, want ook in België zullen er dingen veranderd zijn... Maar het besef dat ik hier de (tot nu toe) leukste en leerrijkste periode van mijn leven heb gehad, geeft wel een troost, en ik hoop dit proces verder te kunnen zetten in België, met jullie...
Een heel dikke zoen aan iedereen en ik ben blij dat ik jullie volgende maand eindelijk eens een dikke pletknuffel en zoen zal kunnen geven!
Dit zal een van mijn laatste postjes zijn...
Ik heb zoals ik vorige post al zei, niet zo veel te vertellen over wat ik allemaal nog gedaan heb hier, want het was een vrij saaie maand.
Ik heb Andrew in de hele maand ook maar twee dagen gezien en zal hem pas op 4 maart terugzien... We zijn samen twee dagen naar Porto geweest.
Porto was heel leuk en gezellig, wel een beetje kort uiteraard.
En de hostel viel ook zwaar tegen, we hebben daar redelijk wat tegenslag gehad (zo zaten we 's morgens, toen we uit onze kamer wilden, opgesloten in de kamer en zijn ze ons pas komen 'redden' na een half uur of meer kloppen op de deur en stampen op de vloer...de kamer was ijskoud en er waren geen gordijnen in de kamer en er was ook vreselijk veel lawaai).
Ook even vermelden dat het hier al volop lente is, het is hier overdag 18 graden ('s avonds wel heel kou), de bomen zijn al volop aan het botten en ik heb zelfs een boom gezien met bloesems, en als ge het niet gelooft, ik heb er een foto van genomen (hihi).
Ook nog even vermelden dat ik vanaf vandaag al mijn punten van mijn examens heb: een 15 voor afrikaanse culturen, een 14 voor Portugees en een 13 voor Spaanse taalkunde! Geslaagd voor alle drie dus. Ik ben nu al geslaagd voor 8 vakken van het derde, dus volgend semester nog maar vier te gaan... En als ik voor die vier slaag in eerste zit, dan is mijn derde jaar officieel mijn beste ooit, omdat ik dan voor al mijn vakken (op 1 na) in eerste zit erdoor zou zijn... Eindelijk eens wat unief-geluk!
Voor de rest heeft deze maand er mij toe aangezet heel veel na te denken over het leven.
Ik ben al zeer veel uiterst verdrietig geweest maar ook uiterst blij: extreme tegengestelde gevoelens.
Ik heb het niet makkelijk met mezelf omdat ik het een en ander heb leren kennen van mezelf.
Zo alleen wonen en alleen u plan trekken in een ander land, zet wel aan tot dingen die ge van uzelf normaal niet verwacht.
Ik zat deze maand vaak alleen en verveelde mij zelfs soms wat. Ik had dus veel tijd om na te denken en te filosoferen over mijn leven en HET leven.
Zo in het buitenland zitten, is goed om naar uzelf te kijken in u normale situatie, u normale leven, net alsof ge naar uzelf kunt kijken in België vanuit een ander leven...
Ik weet het, deze dingen klinken allemaal maar vaag, maar concreter kan ik ze niet uitdrukken...
Ik ben een beetje bang voor de toekomst, voor de veranderingen die er gaan zijn als ik terug ben en ook, vooral, naar de veranderingen in mijzelf, hoe ik de dingen nu zal zien en voelen.
Ik vrees dat ik nog veel zal moeten nadenken over wat ik nu eigenlijk wil in mijn leven (ge kunt het een soort van kleine identiteitscrisis noemen die men heeft op schakelmomenten in het leven HAHA). Soms voel ik me zeer puberaal door al deze onduidelijke en onbekende gevoelens, net als die gevoelens wanneer ge pubert. Maar waarschijnlijk zal dit tijdelijk zijn en zal ik het nu een beetje op een overdreven manier bekijken. Het zal mij allemaal wel duidelijker worden.
Het is gewoon vreemd te beseffen dat ik niet meer dezelfde ben, maar vooral moeilijk te benoemen in welk opzicht ik de dingen anders bekijk. Ik zal dus niet plots een heel ander mens zijn in jullie ogen, maar voor mezelf misschien toch wel.
Ik waarschuw jullie dus al, dat ik waarschijnlijk een droevige, moeilijke periode zal doorgaan (die periode is nu al volop bezig, maar vrees dat die in België nog zal worden verdergezet...)
Ik zal uiteraard uiterst blij zijn jullie terug te zien, want ik begin België wel te missen. Ik zag onlangs een foto van Gent op internet en ik moest even slikken... Wat ik ook zal doen in mijn leven, Gent blijft en is toch mijn stad waar ik mijn hele leven naar zal terugkeren.
Ik mis mijn zondagen dat ik soms ga wandelen op de velden achter papie zijn huis, in een zwak lentezonnetje, kijkend naar de rondhuppelende konijntjes en haasjes (die de jagers dan doodschieten en aan papie schenken die er dan eten van maakt), luisterend naar de vogeltjes en het over en weer botsen van tennisballen...
Ik mis het gezellige praten met iedereen, want ik merk ook, dat mijn lieve, kleine familie uiterst belangrijk is voor mij en altijd een luisterend oor heeft voor mijn soms zeer pietluttige zever over mijn leven.
Ik mis het eten zelfs (hesperollen, turkse pizza, shoarmapitta, kastartspaghetti, nen goeien biefstuk), gewoon stomme kleine dagelijkse dingen. Deze maand is mijn nostalgie pas echt begonnen, eerder voelde ik die niet echt, maar nu, toch wel, waarschijnlijk omdat ik voel dat het einde van mijn erasmus nabij is.
Dit is een uiterst leerrijke periode geweest en ik wil iedereen bedanken die mij gesteund heeft om deze periode mee te kunnen maken.
Ik heb zooooveel prachtige dingen gezien, en zal er deze laatste maand uiteraard nog zien, ik heb enkele fantastische personen leren kennen, die me veel geleerd hebben zonder dat ze het zelf ooit zullen beseffen.
Ik heb ook beseft dat ik meer van mijn unieftijd moet genieten, want het laatste jaar, heb ik veel te veel gewerkt en gestudeerd en te weinig genoten van het studentenleven. Ik kon de stress niet van mij afleggen, en nu eindelijk wel, eindelijk...
Dit was eens een andere soort post, een soort van filosoferen over mijn leven. Ik moet mij voorbereiden op wat komen zal, en dat zal niet makkelijk worden, want ook in België zullen er dingen veranderd zijn... Maar het besef dat ik hier de (tot nu toe) leukste en leerrijkste periode van mijn leven heb gehad, geeft wel een troost, en ik hoop dit proces verder te kunnen zetten in België, met jullie...
Een heel dikke zoen aan iedereen en ik ben blij dat ik jullie volgende maand eindelijk eens een dikke pletknuffel en zoen zal kunnen geven!
Abonneren op:
Posts (Atom)
