En camino por la vida

This is the end...

2011-06-22T21:01:00.079+02:00

Woensdag Tikal (de plek van de stemmen)... Tikal is dé Maya- site... We kwamen er om zes uur 's morgens toe en zagen direkt al een neusbeer die een mango aan het verslinden was... Zalig...

We hadden een gids van achttien jaar mee, maar hij deed het heeeel goed... Echt verrassend... Iedereen ging voor de Engelse gids, wij voor de Spaanse. We waren amper met zijn vieren... De andere groep met 25 ofzo...

Bij het binnenkomen werd er ons een tarantula aangeboden (ene uit een terrarium, want er stond ons iemand op te wachten die de spin vast had), ik heb vriendelijk bedankt (ja Zwally, ge zijt stoerder dan ik).

Mooie ceiba-boom (heilige boom van de Maya' s),

een boom waar ze sjieken van maken: el arbol del chicle...

Verder een heleboel interessante verhalen over de Maya' s en hun leven in Tikal... Impressionante tempels (heeft 1 trap en is voor de goden) en piramides (trap aan elke zijde is voor het observeren van de sterren),...

Omdat we ons buiten het toeristisch seizoen vinden, mochten we een verboden tempel beklimmen... Leuk... Verboden omdat er drie mensen een dodelijke val gehad hebben...

Zicht vanop de verboden tempel

De trappen van de tempel

Fierheid over de verboden tempel

De Maya' s hebben hier geleefd van 900 VC tot 900 NC, zotjes... En alles is boven elkaar gebouwd enzo... Alle tempels wzren zwaar overgroeid... Maar omdat het zowel cultureel als natuurlijk erfgoed is, mogen de andere tempels die vol bomen en gras zitten, niet uitgegraven worden. De Maya - Biosfeer is namelijk de vierde grootste long van de wereld... Vanop de tempels zagen we enkel groen voor zover onze ogen konden reiken... Impressionant gewoon...

Alle gebouwen werden gemaakt met zelfgemaakte stenen die in een immense over gebakken werden. Ze moesten dus al hun bomen kappen... Bijgevolg: ontbossing, overbevolking, geen water meer, geen voedsel, ... Iets dat heden ten dage met de hele wereld zouden kunnen gebeuren m.a.w.
Verder zijn alle gebouwen zo tegenover elkaar gebouwd, dat de gebouwen op de zonnewendingen perfect in 1 lijn staan... Zeven gebouwen vormen zelfs de grote beer. Zot hoe ze perfect berekend hebben hoe de zon perfect door het midden van alle gebouwen schijnt. De komende 21ste juni komen dan nog vele maya- gelovigen naar Tikal. Op die dag beginnen ze dan nieuwe oogsten te zaaien... In Tikal stond alles in het teken van Cha' ac, de regengod, omdat er droogte was...

aap

We zagen ook de bedden van waar die maya s woonden. Met het wol van de Ceiba- boom maakten ze dan matrassen...

Mooie vlindertjes gezien en superkleurrijke vogeltjes...

Ik ben nu zoooveeel in de jungle geweest en geen ene keer een slang gezien... Zotjes

Donderdag de 10de was een leuke dag. We moesten nog tot 21 uur wachten op onze bus. Dus we besloten de buurt wat te verkennen.

We namen de boot naar San Miguel, een dorpje aan de overkant van het meer. Daar een tochtje door de jungle om naar een uitkijkpunt en een prachtig meer- strandje te gaan.

Zicht vanop de boot op Flores

Er werd ons op voorhand gezegd dat het er veilig is. Dit was een primeur! Eens zonder gids een wandeling door de bossen kunnen maken! De wandeling was prachtig… Vele beestjes op ons baan tegengekomen, zoals een ocelot (kat- achtige, ietswat groter dan een grote kater) en een hagedis- leguaan met een rood hoofd en een turquoise lichaam. Impressionant.

Het uitkijkpunt was prachtig. Echt!

Het immense meer langs alle kanten zichtbaar, tropisch bos zo ver als ge kon kijken… Een echt panoramisch zicht.. Impressionant…

Verder gewandeld en op weg kwamen we ineens een hoopje archeologen tegen die precisie- werk aan het doen waren. Even geïnformeerd wat ze precies aan het doen waren… De hele heuvel waar we op liepen was eigenlijk één grote ruïne. Ze mogen hier niet al te veel uitgraven om dezelfde reden als in Tikal: het bos is natuurlijk erfgoed…

We kwamen toe aan een effectief prachtig strand. Ongelooflijk mooi. We hebben er gezwommen (weer werden we gevolgd en gepord door kleine visjes), in de zon gelegen, geschaakt, muziek geluisterd,… Ik werd er helemaal stil en ontspannen van…

Van honger en dorst keerden we terug en gingen gaan eten.

Vervolgens naar de prachtige zonsondergang gekeken. Ik heb er ongeveer veertig foto’s van gemaakt. Ik kies voor jullie de beste uit.

Dan terug naar Antigua… In Antigua aan't zwembad gaan liggen, gaan sporten...

Op zaterdag naar Kung Fu Panda II gaan kijken. Zalig!
Zie hier een zicht op Guatemala City by night.

Op zondag naar Senderos de Alux: een natuurreservaat vlakbij Guatemala City, met een uitzicht op de stad...

Een leuke hangbrug

Een mirador- boomhut

Schommels

Een rare rups

maandagavond de 13de: Grietje komt toe in Antigua: zooooo een blij weerzien, meer dan praten zullen we waarschijnlijk niet doen, want na vijf maanden een pak meegemaakt te hebben, hebben we sowieso een aantal dagen nodig om onze ervaringen uit te wisselen...

Dinsdag de 14de: Slapen in de hostel ging moeilijk deze nacht. Er lag namelijk een Amerikaan met een zware verstopte neus (zie overdreven gesnurk) en met een darmprobleem (zie vieze vette scheten). Ma goed, het ontbijt was lekker, da doet al veel... We besloten om eens bij mijn gastgezin te gaan kijken of er geen kamer vrij was... En ja hoor, ik werd er met open armen ontvangen.. Echt de max...

En Grietje vond het een mooi en rustig plekje om te verblijven. Fijn! Daarna de kleurrijke markt gaan bezoeken en vrouwen als we zijn, zijn we daar lang blijven rondhangen natuurlijk.

Daarna in de Botanische Tuin- bar gaan zitten en daarna op het dak van het gastgezin gezeten en daarna weer iets gaan drinken. Heerlijk toch, zo een luie tetter- dagen...

Woensdag de 15de waren Grietje en ik een beetje ziekskes. Dus alles nog meer op ’t gemak… We zijn samen naar een ruïne gaan kijken die ik nog niet gezien had. Nie mis… Het is een klooster dat in teken staat van Hermano Pedro, een Heilige die mensen al veel goeds heeft gebracht. Er hingen lijsten foto's van mensen die al een wonder verkregen hadden door Hermano Pedro (huh?).
Zie hier Hermano Pedro

De ruïne en vriendinnetjes die zot doen

Een nonneke

Jezusken is wel een beetje groot uitgevallen

Immer aan elke kerk in Guatemala...

Devote mensen

Paard en kar (weliswaar voor de toeristen)

Daarna wat rondgelopen en wat thuis gebleven en wat naar de winkeltjes gaan kijken.

Volle maan en de kathedraal: 's nachts ging er een volledige zonsverduistering zijn, maar spijtig genoeg hebben we die niet gezien...

Volle maan en de vulkaan

’S Avonds zijn we met twee Guatemalteekse maten op café geweest en ’t was leuk!

Op donderdag de 16de zijn we vroeg naar Lago Atitlán vertrokken, dit is namelijk een zodanig mooie plek en het is al dichter bij de grens met Mexico, dat we dit moesten doen.

Ik had in Río Dulce in Hotelito Perdido ook al een Fransman leren kennen (de man die samen was met de bazin van Hotelito) die een hotel heeft in Lago Atitlán. We zouden er in de chalet mogen verblijven aan een lagere prijs. We kwamen een paar uur te laat toe en het was slecht weer (het regenseizoen is uiterst onvoorspelbaar). Het hotel was fantastisch. Prachtig gewoon… Onze mond viel open: wat een uitzicht over het meer.

We werden bij Pierre uitgenodigd. Waw, wat een huis. Alles uit glas, heel modern, prachtig… Heel gezellig en luxueus. Hij wil hier nooit meer weg en dat versta ik goed.

Daarna zijn we in het nabijliggende dorpje ietske gaan eten… Het regenen stopte maar niet… Dus zijn we naar het hotelletje teruggekeerd en hebben er gezellig de hele avond zitten praten.

Op vrijdag de 17de was het gelukkig een beetje beter weer.

We wilden parapenten boven het meer, maar dat ging niet door. Dus we zijn wat het stadje ingewandeld, de mooie plekken gaan verkennen…

Daarna een boot genomen naar San Pedro, een ander dorpje.

Daar wat rondgelopen. We kwamen een oud peetje tegen, gekleed in traditionele kleding. Hij wilde dat we naast hem kwamen zitten. Hij wreef over ons been, wilde een dikke kus geven (wat hij ook deed met veel te natte lippen en bij Griet half op haar mond). Een echt vies ventje dus… Grappig… En uiteraard vroeg hij na ons gesprekje geld ‘ik ben een oud zielig man’. Diene mens gelukkig met zijn centjes en met het feit dat hij na al die jaren eens een vrouwelijk been heeft kunnen aanraken. Hahaha.

Daarna wat rondgewandeld, wat naar de winkeltjes gekeken en terug naar het hotel om een heerlijke maaltijd te bereiden… Het was lekker en geslaagd.

Met een muziekje op de achtergrond, een prachtige lucht en uitzicht op de voorgrond… Wat een gevoel zeg! Ongelooflijk prachtig! Het werd ineens donker: een grote bliksemschicht viel recht voor ons neus het majestueuze meer in… Waauw!

Daarna werden we op een drink uitgenodigd bij Pierre en Aska en hebben we leuke gesprekken gevoerd…

Op zaterdag is Grietje vertrokken en ben ik teruggekeerd naar Antigua. Pijn in het hart dat ik Grietje zolang niet meer zal zien…

Op zondag de 19de naar een ander meer geweest: Lago Amatitlán, vlakbij de hoofdstad. Dit meer was ooit een prachtplek om te wonen…

Met zicht op de vulkaan Pacaya

Maar al het afval van de hoofstad stroomt tijdens het regenseizoen het meer binnen (dat lager gelegen is) en bijgevolg is het meer onzwembaar en zeer vervuild geworden. Er zit zelfs bijna geen vis meer in… De dorpjes rond het meer zijn heel vies en vuil en de wc’s die er waren staan in mijn top drie van vuilste wc’s ooit.

Speeltuin waar ik nooit ofte nimmer mijn bloedjes zou opzetten

Ok, om de vergane glorie eventjes te vergeten, in een pedalo gekropen en op het meer wat zitten dobberen en fietsen. Heel aangenaam… En het zonnetje scheen. Aaaaa!

Op dinsdag de 21ste ben ik eventjes naar de school te Alotenango gegaan om de kinderen te groeten.

Ze wisten van niets en waren allemaal aan het spelen. Ik werd door een groep meisjes direct overvallen… Ik was blij die lieve gezichtjes te zien. Sommigen negeerden me wel omdat ze boos waren dat ik daar niet gebleven was, zeiden ze mij. Ik heb met de meisjes spelletjes gespeeld en ben dan even mee naar het klasje gegaan.

Iedereen van onze richting in Kortrijk zal namelijk foto’s trekken van mensen van het land waarin ze verblijven: de bedoeling is dat die personen dan een blad vasthouden met hun droom opgeschreven. Hier een aantal foto’s…

Ik wil niet dat je weggaat (lief he én vol schrijffouten)

Ik wil politie worden

Ik wil bakker worden

Als ik groot ben wil ik lerares worden

Ik wil een dierenbeschermster worden

Als ik groot ben wil ik lerares worden

Seño Irma: klein madammeke toch he

Deze week zal ik nog wat praktische zaken doen, een beetje aan het zwembad liggen, aan mijn presentatie werken. In het weekend ga ik naar zee en de laatste week doe ik ook niet veel bijzonders: gewoon heel veel afscheid nemen van de mensen en de dingen :(

Zeer interessant is het verblijf van een Japanse in het gastgezin. Zij heeft amper een maand Spaans geleerd in Japan en spreekt al heel goed Spaans. Maar ja, toen ik hoorde dat ze gedurende die vier weken elke dag (ook in het weekend) 7 uur Spaanse les kreeg,… Ze gaat binnen een maand in een dorpje naailessen geven en zal dit in het Quiché (Maya- taal) moeten doen. Ze blijft twee jaar in Guatemala. Het was aan het bliksemen en ze sprak over Layos, dan Dayos… Toen besefte ik dat de R op de L en op de D lijkt… Hmmm…

Hier mijn conclusie:
Guatemala is een prachtig land, ik ben werkelijk verliefd geworden op de natuurlijke rijkdom en op de cultuur. Ik heb de mooiste fenomenen gezien en ben daar iedereen die me dit heeft mogelijk gemaakt, dankbaar voor. Naast deze mooie zaken heb ik ook heel wat minder mooie zaken gezien: de armoede trof me diep, het gebrek aan respect voor vrouwen beledigde me, de onveiligheid op straat en tijdens het reizen boezemde me angst in, de wilde verhalen over corruptie en ongerechtigheid maakten me droevig en de discriminatie van de inheemse bevolking maakte me kwaad. Ik heb hier alle gevoelens mogen voelen: van uiterste gelukzaligheid naar uiterste droefheid en boosheid. Boosheid omdat ik niets kon doen. Droefheid omdat de wereld onrechtvaardig is. Uiteraard wist ik al langer dat dit zo is, maar deze keer heb ik het mogen voelen en ervaren. Ik ben blij en dankbaar dat ik dit mogen meemaken heb. Het was een ervaring die ik mijn hele leven zal meedragen.

Het meest bedroevende vond ik te zien dat het land en de mensen zoveel potentieel bezitten om een democratisch land, waar iedereen naast elkaar samenleeft, te worden. Alle Guatemalteken waarmee ik een gesprek had, beseften goed genoeg dat het land een puinhoop is en er dringend verandering in moet komen. Maar zij en ik vrezen dat er gewoon nog heel veel werk aan de winkel is en het eerste dat Guatemala en haar vriendelijke bevolking nodig heeft, is een overheid die zorg draagt voor zijn mensen.

Het werk in de projecten heeft me een aantal zaken doen beseffen: eerst en vooral dat kinderen altijd kinderen zullen blijven: zelfs al moeten ze in de namiddag heel hard werken en hebben ze heel veel problemen thuis, toch blijven ze meestal levenslustig. Elk kind heeft zijn dromen en die mogen niet door de realiteit worden stukgeslagen. Ze moeten ernaartoe leven, maar in de realiteit was dit vaak anders. Vooral in de school ‘Bendición de Dios’ zag je de kinderen vaak met ironie over hun dromen praten. In Los Patojos daarentegen geloofden ze er wel echt in en waren ze volop bezig met die al te verwezenlijken. Als vrijwilliger heb ik niet echt vaak het gevoel gehad veel gedaan te hebben. Dit stelde me teleur. Ik besefte daardoor wel hoe moeilijk het is een groep mensen te ‘helpen’. Ik stelde me vaak de vragen: ‘met wat help ik nu? Wat ik doe, wordt iemand daar ‘beter’ van?

Ik kwam in Bendición de Dios eerst en vooral tot het besef dat lesgeven aan kleine kinderen me helemaal niet lag. De kinderen waren me dankbaar voor wat ik voor hen had gedaan, maar in mijn ogen had ik helemaal niet veel gedaan, toch niets ‘sustainable’ dan. In Los Patojos besefte ik dat creativiteit iets is dat mij dan weer beter ligt. Dan nog heb ik het gevoel dat ik niet echt heel veel steentjes heb bijgedragen. Ik heb de kinderen wel geëntertaind, maar dit was maar voor heel eventjes. Het enige waar ik achteraf heel fier over ben, is over mijn vertaling van de internet- site van Los Patojos. Toch iets ‘sustainable’. De NGO’s die ik heb leren kennen zijn goed bezig en noodzakelijk. Gelukkig zijn ze er om toch een sprankeltje hoop in dit land te blazen.

Ik ben dankbaar dat ik heb mogen zien hoe moeilijk het is om je als westerling te mengen in een project in een land met een andere cultuur. Ik heb het altijd met plezier gedaan en heb heel veel bijgeleerd over mezelf. Ik vraag me dan wel af: is dit dan niet de bedoeling van vrijwilligerswerk? Is het niet eerder een verrijking voor jezelf dan een verrijking voor het project? Ik voel van wel en dat is spijtig. Maar toch, alle kleine beetjes helpen, zelfs al is dat beetje een druppel op een hete plaat.

Dit is dus in het kort wat ik geleerd heb… Verder heb ik geleerd wat een papaya is en hoe het smaakt, hoe cashew- noten gemaakt worden (uit een vrucht van een boom, maar de vrucht wordt eerst gegrild voor het eruit ziet zoals wij het kennen), hoe tarantula- nesten eruit zien, wat een huisquil- groente is (familie van de pompoen), wat ik niet wil doen in toekomst (lesgeven), dat geluk in een heel klein hoekje schuilt, dat rijkdom heel relatief is en vooral schuilt in ervaring, kennis en liefde, dat een minimum aan geld noodzakelijk is voor elk mens, dat een goede overheid van essentieel belang is, dat de natuur mij enorm gelukkig maakt, dat ik enkel moet omgaan met mensen die me echt liggen, dat traditie soms iets moois kan zijn en de mensen een houvast in het leven geeft (dit wil niet zeggen dat ik daarom ineens heel gelovig ben geworden), hoe kleurige stoffen vervaardigd worden, dat ALLES relatief is, dat bonen op duizend- en – één manieren kunnen geprepareerd worden en dat je er na een tijd geen buik- last meer van hebt, dat inheemse vrouwen de sterkste (in kracht) vrouwen zijn dat ik ooit al gezien heb, dat latino’s effecief alles naar morgen verschuiven ‘mañana, mañana’, hoe een koffieplant eruitziet en hoe koffie dan gemaakt wordt, dat elke mens op zoek is naar geluk, dat het regenseizoen gewoon neerkomt op een snikhete dag gevolgd door een onweer, dat parasieten in de buik hebben vreselijk is, dat wij echt een zot goe sociaal opvangnet hebben, dat creativiteit (muziek, schrijven en knutselen) mijn favoriete bezigheden zijn, dat Ignacio van de Buena Vista Social Club een ongelooflijk slecht karakter heeft, dat de mensen hier heel open en tegelijkertijd heel gesloten zijn (ze vertellen veel maar het gaat nooit diep), dat het katholicisme hier nog meer dan levens is, dat Roegiest –de dictatorprofessor in de Ugent- heel intelligent is en dat ik zijn theorie over Spaanse taalverschillen, de Maya’s en andere weetjes heel vaak heb kunnen beamen, dat ik een blanke vrouw ben (ja ik besef da nu pas, want het werd me hier heel vaak gezegd), dat handgemaakte leren botten maar 30 euro kosten (dus waarom kost dat in Europa dan dertigduizend keer meer?), dat ik vaak nood heb aan alleen zijn, dat al de zon me mijn eerste twee rimpels heeft gegeven, dat er veel te veel vieze beesten in de tropen leven

Wat heb ik gemist?
Vooral familie en vrienden, lekkere kaas, een goede dokter, goede medicatie, de relatieve veiligheid op straat (in België zullen ze tenminste niet met een machete uit de bosjes springen), de feestjes (écht, als ik terug ben, feeest!!!), nen Turkse pizza, witte martini (nee, da hebbe ze hier nie), een kriekske, mijn huisje en mijn plantjes, rondwandelen in den tennis, werken in den tennis, mijn bedje, mijn saxofoon, Gent, Gent, Gent, wandelen door Gent, Gent, mijn fietsken, Belgische koekskes, de dagdagelijkse zaken dus ;)

Wat zal ik missen in Guatemala?
Vida, de eeuwige zon, de natuur (de bloemen, het zoete fruit, de bomen, de struiken, de mooie niet vieze beesten) en mijn Guatemalteekse maten.

Daaaaag!!!! Tot snel!

Donkergroene mysterieuze rivieren, sauna- watervallen, azuurblauwe zee, helder fris grot- water, lichtblauwe vredevolle meren

2011-06-14T00:57:00.000+02:00

Beste schatten van mij, dit postje wordt heel lang, maar het is mijn voorlaatste... Ik beschrijf hier de ervaringen van mijn drie weken lange reis door deze prachtige streek...

Op zaterdag 21 mei om tien uur nen bus genomen naar Río Dulce. Zes uur in een grote bus met airco. Geweldig na al die slechte microbussen. Maar, na een uur en half stopten we aan de zijkant van de weg: de radiator kapot.

We zouden een half uur moeten wachten, maar ge moet tijdsinschattingen altijd maal drie doen in Guatemala. Een uur en half gewacht dus... Maar dan kregen we een nog betere bus... Super!

We kwamen rond acht uur toe en moesten de boot op. In Río Dulce is alles met de boot te doen. Iedereen heeft hier een motorbootje of kano. Eerst voeren we in een grote vlakte en dan gingen we een klein watersteegje in, in het donker... Met heel veel dierengeluiden op de achtergrond.

We kwamen toe aan onze hostel. Een aantal vrienden waren al vroeger op de dag vertrokken en zij hadden de kamer al gekozen: een hut, open aan de zijden... Mooi, maar gezien de muggen... Gelukkig hadden we een ventilator, Deet, een muggennet en een muggebakske. Gezellig samen met zijn allen getetterd.

Zondag de 22ste konden we dan eindelijk het uitzicht zien...

Het zicht vanuit de hut

Alles was er heel tropisch natuurlijk: dikke kikkers, leguanen en heeeel veeel insecten,

Zie hier het hoofdje van een leguaan

palmbomen, veel water, een gezellig plekje aan het water

Mooi... De hostel was super!

Goe, na heel erg opt gemak te ontbijten, zijn we naar een Kasteel gegaan. Een beetje geschiedenis: Aan het begin van de 16de eeuw, verliep de handel tussen Guatemala en Spanje via de zogenaamde Golfo Dulce. De constante aanval van piraten in de Golf van Mexico en in de Río Dulce, was het noodzakelijk om de doorgang naar het Izabal- meer te verdedigen. Aan het Izabal- meer bevonden zich namelijk de opslagplaatsen van handelswaar die van en naar Spanje werden vervoerd. In 1955 werd het kasteel gerenoveerd.
Daar konden we uiteraard enkel met de boot geraken...

Het kasteel in de verte

In het kasteel

Het kasteel was echt leuk, daar hebben we gezwommen en gegeten: Supergezellige middag.

Alles wordt hier met de boot gedaan, dus ik vroeg me al af of er dan ook tankstations voor boten waren, en ja hoor:

Spijtig…

Daarna dan met de kano gaan varen. Da was blijkbaar heel lang geleden, want na amper drie minuten liep de kano vol water en kantelde ik, recht het vieze modderige water in. Het kostte heel wat moeite om die boot leeg te krijgen... Ik zakte tot aan mijn knietjes in de modder... Brrr.

Ok, eens terug in de kano, ging het weer beter. We voeren naar een groot platform in het water waar we konden van springen enzo. Allerlei sprongen uitgeprobeerd en dan terug...

Op de terugweg ging het kano- varen super. Maar ja, op het einde bij het uitstappen, kantelde de boot opnieuw. Grappig, mijn buikspieren deden pijn van het lachen...
Na een frisse ontstink- douche de hele avond gezelschapsspelletjes gespeeld...

Maandag de 23ste naar het stadje met de boot. In het stadje hebben we dan een microbus genomen (een man of 25 opeengepakt) naar een waterval die helemaal heet was door de zwavel... Onder die rots kon ge dan zitten en was een soort van een natuurlijke sauna... Heerlijk, mijn velleke was heel zacht na in het water te zitten.

Een paar waaghalzen zijn van de rots erboven gesprongen.

Er waren inheemse mensen vissen aan het vangen op een vrij primitieve manier. Met al hun kleren aan (de man zelfs in jeans), spanden ze een net. De man joeg met een stok de visjes naar het net. Ze hadden een slechte vangst antwoordden ze me achteraf.

Dan terug omdat we om vier uur een boot hadden naar een andere hostel. Het is echt zalig dat alles met de boot gebeurd.

We kwamen toe aan de steiger van een hostel in een zijrivier van de Río Dulce.

Wow, aan de steiger hing er een touw om uzelve in het water te slingeren... Heerlijk!

Het was midden in het oerwoud en er waren overal krabkes die uit putjes kwamen gekropen, in alle groottes en kleuren... Echt de max.

Wat veel minder de max was, was dat de baas een ongelooflijke rare vent was. Hij was bijna een militair die ons het zwijgen oplegde. Er waren duizenden regels en als we iets zeiden, zei hij da we moesten zwijgen. We werden echt behandeld als kleine kinderen. De slaapzaal leek op een plek vol kisten en alles was er open... In de douche zat er een grote harige tarantula. Slik. Ik ben precies geen oerwoud- mens... Ma goe, om tien uur viel het licht uit.

We konden dus niets meer doen en diene vieze baas zei dat we niet mochten blijven zitten omdat de vleermuizen ons gingen lastig vallen...Superstom... Slapen was wat moeilijk zonder oordoppen: ongelooflijk hoeveel beesten- lawaai er was.

Op dinsdag de 24ste wilden we allemaal zo snel mogelijk weg van die hostel. Eerst nog wat gepingpongd en dan naar Livingston. Dit is een caribische stad in Guatemala. Leuke sfeer met ritmische zwarten die een grappige criool- taal spreken. De boottocht was prachtig: door een soort van kleine canion...

We kwamen toe aan de hostel 'la iguana'. Deze hostel had helemaal géén regels. Wat ook niet bepaald fantastisch is als ge wilt slapen... Ma bon, de sfeer was te doen.

We hebben het stadje verkend,

zijn in een soort van hotelschool gaan eten (lekkere zeevruchten: perfect voor een scampiverslaving...)

Daarna een beetje rondgelopen:
Een fontein met echte krokodillen (schandalig): stinken...

een mooi strandje,

een dikke man,

en een soort vergadering...

De was doen

Een luilekkere dag die gezellig was. 'S avonds speelden we weer wat gezelschapsspelletjes en waren we getuige van het drankfeestje van Britse en Amerikaanse hotelgasten. Het was er regelrecht over... Het slapen verliep dus niet zo goed...

Op woensdag de 25ste zijn er drie mede- reisgenoten terug naar Antigua vertrokken, wat spijtig is want twas een leuke bende... We zijn dan met zijn vieren dan op uitstap gegaan. Ze kwamen ons ophalen met de boot.

Eerste stop waren de "siete altares". Aan de ingang een dikke vieze spin.

Normaal zijn dit wilde watervallen, maar dit is enkel in het regenseizoen spijtig genoeg... Dus we waren getuige van plasjes en pipi-straaltjes.

De hoogste waterval had wel nog een diepe plas (8 meter diep) en daar dan wat van gesprongen.

Volgende stop met de boot was de "playa blanca", een wit strand dus.

Het is een privegebied dat onderhouden wordt door plaatselijke bevolking Ge betaalt dus een kleine bijdrage... Het was er prachtig. Het valt wel op dat alle Caribische stranden op elkaar lijken, maar goed, het is en blijft heel ontspannend.

Er was ook bijna niemand dus voelde ik mij helemaal zen...We hebben een zandkasteel gebouwd (hier al ingestort)

Op donderdag de 26ste een rustige dag, met de taxi naar een strandje. Het is hier gewoon te warm om iets anders te doen...

'S avonds waren ze uiteraard weer drankspelletjes aant doen... Ook doen ze zo belachelijke bewegingen op een liedje en iedereen doet hetzelfde. Gelachen met die belachelijke mensen... Het is er gewoon over... Er zit in de hostel trouwens een mapache (wordt blijkbaar een wasbeer genoemd in Belgie en is familie van de coati, de neusbeer, ze zijn dus echt familie van de beer...) in gevangenschap.

Nu ja, de baas had het arme beestje gevonden eenzaam en alleen... Dus heeft hij het meegenomen en opgevoed. Als de wasbeer groot genoeg was, wou hij hem loslaten in de wildernis, maar die kwam altijd terug naar de kooi.... Op een dag was die zelfs onsnapt en gewoon in het bed van de baas gaan liggen...

We waren getuige van een spektakel: de wabeer in een gevecht met een krab... Mooi, maar na vijf minuten schoten er enkel nog resten krab over...

Ook op vrijdag naar het strand en de slechtste film van ons leven gezien... In de hostel proberen ze u altijd te forceren om drank te kopen... Heel vervelend. Ik zei, nee bedankt ik ga slapen. En zo de kerel die er werkt zei: "sleeping is for the weak and insecure". HAHAHA, belachelijk... Het is echt zo een hostel waar ze manipuleren om toch maar te verkopen.... ERG... Jaja, tot nog toe nog niet veel interessante hostels tegengekomen...

nog een boot- tankstation

Op zaterdag de 28ste terug naar Rio Dulce. We wilden nog met Valerie samenreizen tot dat zij naar Costa Rica vertrekt...

We zijn vier nachten in Hotelito Perdido gebleven. Hotelito Perdido is een fantastisch eco- hotelletje.

Onze hut

Echt een hotel naar mijn hart: elektriciteit met zonnepanelen, regenwater om door te spoelen, en energie- regels. De mevrouw van het hotel is een Poolse, een heel lieve mevrouw die ongelooflijk goed zorg droeg voor ons, lekker kookte, ons haar dvd- speler uitleende, ons meer toeliet dan normaal (zo kregen we wat van haar biologisch zelfgemaakte yoghurt). Zij runde dit hotel al zes jaar en als ze er niet is, laat ze het hotel runnen door inheemse mensen... Ze leek overigens heel verliefd, er liep constant een Franse vriendelijke man (met hotel in Lago Atitlan) aan haar zijde.

Ook alle zaken die ze deed, deed ze met inheemse mensen om hen meer te betrekken bij alles. Super dus! Ja we wilden er in eerste instantie maar een dag blijven, maar het was er zo zalig leuk en rustig...

Wat hebben we er gedaan? Vooral gerust, aan het water gelegen (het was er zo mooi en idyllisch), gezwommen, gepraat, gelezen, gitaar gespeeld,...

Beestjes op de lamp

Echt chill! We zijn dan de dag erna met De Poolse vrouw en de Franse man naar een prachtige waterval gegaan...
Eerst met de boot naar een prachtige zij- rivier...

De waterval was verschillende lagen, een beetje zoals rivieren waar je canyoning zou doen... Het was er extreem rustig (een stilte die ik nog maar weinig gehoord heb), er waren prachtige hoge bomen die al eeeeeeeuwenoud zijn, het was er adembenemend.

In het water zat het vol visjes die aan uw tenen komen knabbelen. Het is dit soort vissen die men in spa- centra gebruikt om het dode vel op te eten. Het kriebelt wel een beetje eigenlijk... Voor de rest hebben we veel gelachen en genoten.

Wel een beestenboel daar: de ene avond veel muggen, de andere avond motten, de andere avond dikke kikkers, overdag dikke grote leguanen, kolibris, kleine waterschilpadden, 's nachts vuurvliegjes (waauw het zijn net kleine zaklampjes), zalig gewoon. Ook was ik getuige van een vis die ineens spastisch begon te doen en zo uit het water sprong ineens en poef, de vis viel op de bodem. Een groot aantal kleine visjes gingen kijken wat er aan de hand was en als ze zagen dat hij dood was, lieten ze hem liggen...

De leguaan was ook grappig, zo een dik lui beest dat op een veel te dunne tak hangt om te eten...

Op woensdag moesten we het fantastische hosteltje verlaten. Maar het spijtige was, dat het zwaar aan het stortregenen was... Niet te doen. We moesten met plastiek over ons hoofd de boot in...

Ik had het voor het eerst ook koud...

De stoute wolken

Chiquita Banana- boten (Puerto Barrios was dé stad van de United Fruit Company)

Oud gebocheld mevrouwtje

We kwamen toe in Puerto Barrios, vandaar een boot naar Belize, daar nog een bus naar een dorpje, Placencia genaamd. Het was een lange reis en gelukkig trok de hemel zich open.

In Placencia toegekomen, hostel gezocht, gaan eten op het ongelooflijk paradijslijke strand en gewandeld...
Waauw. Het is een schiereiland, dus veeeel zeee, een prachtig wit strand, een supergezellig dorpje met extreem kleurrijke huisjes, heeeel vriendelijke mensen (veel vriendelijker dan in Guate). Echt een gezellige plek met andere woorden... Spijtig dat we hier enkel als tussenstop waren... Dit dorpje staat trouwens in het Guiness Book of Records omdat het de smalste hoofdstraat ter wereld heeft...

Op donderdag de 2de de bus naar Belize City genomen (de hoofstad is Belmopan trouwens ;)) en daar de boot naar Caye Caulker genomen. Dit is een eiland met veel bijzonderheden. In 2000 is er een orkaan gepasseerd dat het eiland in twee gespleten heeft. Het eiland was een piraten- nest (echt Pirate of the Caribbean dus arrrrrrrrrrr), verder rijden er geen auto' s maar wel golfkarretjes, de bevolking is zwart, spreekt grappig Jamaicaans Engels, rookt teveel verboden kruiden en luistert continue naar Reggae. De sfeer is dus nogal relax...

Toen we aan land kwamen, kwam er een verweerd uitziende man naar ons om te helpen met het zoeken van een hotel... Jaja, da is dikke zever. Ze worden betaald door iemand die wel dat hij hun hotel verkoopt... Uiteraard... Nu ja, we lieten ons overpraten en gingen mee naar een hut op het strand. Ale, we namen dat dan... Niets bijzonder en alsmaar minder naargelang de tijd dat we er zaten... Het was een hut op het strand met keukentje en al, ma niet echt proper (zie: handdoek- houder uit rioleringsbuizen gemaakt, een houten vloer met gaten en daarbovenop een plastieken tafellaken gekleefd, het douchewater dat gewoon recht het zand onder de hut inliep, vieze gordijnen, een oud en versleten bed, een vieze zetel). Ma bon, de prijs viel mee en we konden al geen nee meer zeggen.

We moesten dan gaan betalen bij een dikke vrouw die in het vuilste huis ooit woonde. Echt Moeder Flodder: vuile tapijten, honden, etensresten, afval overal op de grond, de tv loeihard, echt het huis van Onslow....Ma bon, dit kon de sfeer niet bederven. Een kleine wandeling op het paradijslijke eilandje... We hebben ons aan de breuk op het strand gelegd en een beetje gezonnebaad.

Bankjes in het water, origineel!

De dag erna stonden we klaar om de snorkeltour te gaan doen. Belize heeft namelijk het tweedegrootste koraalrif ter wereld (het grootste is het Great Barrier Reef in Australie). Maar ja, ineens stond diene vent van gisteren voor de deur om ons te meklden dat het niet doorging omdat de anderen allemaal iets verkeerd gegeten hadden... Jaja, we hadden hem wel al vier euro gegeven als deposit... Hij beloofde dat het de dag erna ging doorgaan... Maar we wilden eerst toch eens uitchecken of we niet vandaag meekonden met een andere tour en ons geld dan terugvragen. In een andere touroperator zeiden ze ons dat het al te laat was... Toen we hen het verhaal vertelden, wisten ze direkt over wie we het hadden: zijn bijnaam is THE WORM... Jezus...

Goed, geen snorkeltour vandaag, maar de worm had beloofd dat het in orde kwam voor morgen...Ok, we besloten dan weer aan het strand te gaan liggen... Daar de hele dag lezen, schrijven, luilekkeren, beetje snorkelen,... Er knabbelden weer visjes aan mijn tenen, ik heb een immense zeester gezien, ma ECHT GROOT :) En ook een vreemde gele kreeft, kleurrijke visjes enzovoorts...Een prachtige zonsondergang gezien vanop de stoeltjes in het water... 'Savonds wat geschaakt... Ik kan er niets meer van...

De worm kwam langs om de snorkeltour af te zeggen... Weer om een kak- reden. Hij beloofde 's avonds ons geld te komen brengen... Whatever... We geloofden er niet meer in.

Bon, we zijn snel nog een andere tour gaan zoeken. Uiteraard was alles al vol... Maar toch vonden we nog eentje uiteindelijk... Oef... We vertrokken met de speedboot naar de eerste plek.

Plons, het sop in: Waaauw, immense schildpadden, barracuda's, extreem veel kleurrijke visjes, waauw....En er was een school visjes die ons constant volgde en tussen ons kwam zwemmen...Schattig...

De tweede stop was een plek vol haaien: de schipper gooide vers gevangen vis in de zee en er kwamen een tien- tal verpleegster- haaien op af... Mooie beesten... Tussen hen in zwommen ook immense roggen die een stukje vis probeerden mee te pikken...

Ook wat andere grote vissen.

Volgende stop was een plek vol zeekoeien.... Eerst zagen we er twee die rustig vooruit zwommen terwijl ze schattig in elkaars hoofd knabbelden... Daarna zijn we nog ene gevolgd die heeeel groot was... Net als de schildpad zag ge hem rustig naar het wateroppervlak zwemmen om naar adem te happen... Hij is zoooo traag.... Zwem, zwem, geeuw, geeuw, geeuw... Log, groot en hij heeft een ongelooflijk schattig zeehond- snoetje.... Hij keerde hem eens om om nieuwsgierig maar toch onverschillig naar ons te kijken... Subliem... Hij was heel dicht bij mij, keek eens rond, geeuwde en zwom rustig verder...

Dan zijn we op nog een plaats gestopt: een soort van tuin van zeeplanten vol visjes die zo uit de film van Finding Nemo kwamen. De uitdaging was om eventjes tussen een school kleurrijke visjes te zwemmen... Het was een fantastische dag geweest. Waauw, heb er weer volop zin in om te gaan duiken... 'S avonds op t gemakje... En ja hoor, de worm is -verrassend- het voorschot komen terug betalen... Hij zei dat we reclame voor hem moesten maken tegen andere toeristen... Euh, nee, da denk ik nie...

De dag erna vertrokken naar San Ignacio, dicht bij de Guatemalteekse grens... Het valt me op dat Belize echt zoveel veiliger is dan Guatemala. Ook de armoede is echt een groot verschil. Ge ziet hier ook Maya- inheemsen, maar die zien er gezonder uit en dragen geen zware zaken op hun hoofd. Hun huisjes zien er ook veel beter uit... Naast inheemse Maya' s, ziet ge hier veel zwarten en mulatten en andere kruisingen, er zijn veel Chinezen (zie in alle supermarkten waar ze waren verkopen die al twee jaar overtijd zijn) en tot slot zijn er de menonieten, ge weet wel, heel blanke mensen vergelijkbaar met de Amish.

En er zijn geen problemen, iedereen drijft handel met elkaar en zit gezellig samen op de bus keuvelend in vreemde taaltjes, Engels, verbasterd Engels of Spaans... En ik denk dat zo een mooie samenleving vooral komt doordat ze veel te veel naar reggae luisteren ( ;) ): Let s get together and feel allright. Het komt vooral door de totaal verschillende geschiedenis en door betere overheden... Goh ja, het is natuurlijk hoe ge het bekijkt he, het is er nog altijd geen rozengeur en manenschijn zoals het zou moeten he...

San Ignacio

In San Ignacio hebben we een tour gedaan naar een grot... En niet zomaar een grot... Eerst een jeep- tocht van een uur. Op een heel slechte weg... ("Met de jeep door het oerwoud, met een stoet papegaaien om ons heen"). Dan een uur wandelen door het oerwoud.. We moesten de rivier drie keer oversteken (eerder doorploeteren, want door hevige regen-seizoen- regen was de rivier modderig)

en we hoorden brulapen, toekans, beestjes in het gras wegspringen en we zagen prachtige vlinders fladderen.

We kwamen toe aan de grot... Eerst helmen met zaklamp op, sandalen met kousen aan en hup... We moesten direkt een stukje zwemmen... Prachtig helder water...

Dan klimmen, klauteren, kruipen, door kleine watervalletjes, smalle spleten... Af en toe moesten we de zaklamp uit zetten om in het pikdonker naar de gids te luisteren. Hij vertelde in de grote inkomhal dat een grot een sacrale plaats voor de maya' s is. Enkel de speciale leden van het dorp konden hier binnen. De geesten van de onderwereld leefden hier... Als ge binnenkomt, scheen de gids op een rotsformatie en die leek op een jaguar, wat voor de maya' s een bewijs was dat ze moesten oppassen...

De stalagtieten en -mieten die de tijd gevormd had, waren adembenemend... Ongelooflijk...

Na het klauteren, kwamen we toe in een uitgeholde hoge grot met formaties vergelijkbaar met een kathedraal... Er lagen scherven van potten...

Ongelooflijk.... Het was een immense zaal... Echt, ik heb er geen woorden voor... De potten waren uit verschillende tijdperken...

Dus elke nieuwe groep maya' s dat hier kwam doodde de potten van hun voorgangers door ze minimaal te beschadigen en te verplaatsen (zie gaatjes in de potten, of hoeken af)... Maar ze namen de potten nooit weg.

Ook zijn er zeven vrijwilligers geofferd geweest. De eerste dat we zagen had een afgeplat voorhoofd.

Dat was een schoonheidsfenomeen bij de maya' s. De moeder bond een plank tegen het hoofd van de baby en zo werd het voorhoofd plat. Ook waren schele ogen en kapotte tanden een schoonheid (vele goden werden voorgesteld met platte hoofden, schele ogen en kapotte tanden, vandaar). Om een kind schele ogen te geven lieten de moeders constant iets tussen de ogen van hun baby bengelen...

Er lagen nog een aantal versteende skeletten en veel scherven. Onze gids vertelde dat die potten werden gebruikt om wierook in te verbranden... Dus die grot hing vol rook toendertijd... Ook namen ze hallucogene middelen (lekken aan kikkers) en bleven ze drie dagen lang rituelen uitvoeren...

Ergens achteraan, tussen vele stenen in een uitholling, heeft men een perfect bewaard skelet gevonden... Ongelooflijk.... Dit was een jong meisje...

De reden van de rituelen hier uit te voeren: de god van de regen Cha' ac woonde hier... Ge hoort namelijk altijd druppels vallen in een grot... In tijden van droogte offerden ze vanalles om de god voor regen te vragen... De god van de regen heeft een hekel aan apen (apen zijn mislukte mensen, mensen uit hout, terwijl de maya' s -zoals jullie wel weten, uit mais zijn), dus het gebrul van apen of het gebruik van apen- symbolen, maakt de god boos, waardoor hij het laat regenen... Ongelooflijk...

Ook is er een schaduw van een oud vrouwtje zichtbaar...

Zot hoe de maya' s zo een immense potten door die smalle spleten van de grot kregen...

Het grootste probleem in de grot, is dat vele toeristen de scherven aanraken (en zelfs de schedels), waardoor er al veel vernietigd is geweest. Zo was er een toerist die zo lomp was eens in de schedel te porren, waardoor er nu een gat inzit... We moesten zelfs rondlopen met kousen, omdat het vet van ons vel de rotsen aantast...
Een van de hoogtepunten van wat ik totnogtoe gezien heb: cultuur en natuur verenigd. WAAAAUW... Ik ben fan van Belize... AANRADER!

'S avonds zagen we een kikker over de straat huppelen. We dachten dat het moeder en kind was.

Maar naar 't schijnt zijn het gewoon parende kikkers...

De dag erna (ik ben niet zo goed meer mee met de dagen, sorry) zijn we dan vertrokken naar Flores. Alles met het openbaar vervoer gedaan, wat ons tien keer goedkoper uitkwam dan met een reisbureau... Alles heel goed verlopen... Het valt wel op dat er heel veel politie op de baan staat door wat er gebeurd is een maand geleden...

We kwamen toe in een fantastische hostel ·los amigos, installeerden er ons en zijn dan het stadje gaan verkennen. Flores is een eiland in een meer... Heel mediterraans...

Prachtig... Het is hier wel nog heter dan wat we hiervoor ooit al gevoeld hebben... VEEL TE VOCHTIG... Ietske gaan eten, naar de markt, een massageke laten doen en vroeg gaan slapen, want morgen om 4 uur s morgens op om naar Tikal te gaan... Jeuj...

Tikal wordt vervolgd...

Black Bird in Paradise

2011-05-20T05:00:00.000+02:00

Guatemala is NIET het land van de eeuwige lente, maar wel van de eeuwige zomer. Het is hier snik- heet. Zij noemen het winter omdat het af en toe eens regent, maar oh my god... Warmmmmm

In mijn laatste blog schreef ik jullie over de gids die in zijn been geschoten was. Wel nu, het verhaal krijgt nog een staartje: de beschoten gids woonde in één van de dorpen aan de voet van de vulkaan. Bijgevolg was de hele gemeenschap ontdaan van het gebeurde. En weet je wat? De politie is hier zoooo slecht, dat de gemeenschap nu een klopjacht begonnen is. Zij zoeken de overvallers (zie: machete in de hand) en nemen zoete wraak. Zo gaat er een legende de ronde dat een groep overvallers gevat werden door de dorpsbewoners en in een put werden gegooid. Die put werd dan in brand gestoken. Jaja, straffeloosheid troef!

Op woensdag een leuke Los Patojos- dag. Ik kan ondertussen al acht akkoorden op de gitaar en een beetje djembe spelen. Een goeie twee uur zitten ‘jammen’ (oooh ja, een ware kakofonie en koppijn als gevolg) maar ’t was leuk.

Dan kwamen er Amerikanen op bezoek. Leuk, want den coolen baas liet elke westerling samenwerken met een Guatemalteekse puber (goh ja, ik werkte samen met hem, ook wel nog een puber in hoe hij eruit ziet). Het gesprek ging vooral over het verschil tussen de westerling zijn/haar streek en Jocotenango. Achteraf een groepsgesprek. VEEEEEL verschillen tussen België en Guatemala (zie mijn vorige zestien blog- verhalen). Tussen New York en Guatemala zijn al heeel wat minder verschillen (niet over straat in’t donker, stoute drugsbendes, overvallen,…) Een spijtige zaak is wel dat die lieve pubers en Juan Pablo een betere toekomst voor Guatemala willen. Ze vinden het heel droef dat wij naar hun land reizen om in een NGO te werken en niet omgekeerd. Da’s eigenlijk wel waar natuurlijk. Ook waren ze allen verwonderd over hoe een land zonder overheid niet in anarchie vervalt… Hoe is’t daar zoetjes, anarchie of nie? Zeer interessant en verrijkend!

Voor de rest heb ik weinig boeiends meegemaakt dezer dagen. Ik ben vooral met mijn eindwerk bezig (en het is bijna af).
Ook ben ik de site van Los Patojos in het Nederlands aan het vertalen. Plezant om nog eens te doen! Gelukkig was het geen al te uitgebreide site…

Verder moet ik nu terug veel te veel en veel te lang pillen pakken omdat de parasieten nog nie weg waren. Moet ook diëten: geen enkel rauwe groente en geen fruit meer eten tot ik naar huis kom. JEUJ! Gelukkig heb ik de baby- fruitpapkes in glazen potjes en de drinkyoghurten ontdekt. En fruit kan ook gebakken worden. Lekkerrrr…

Op maandag was’t geen Patojos. We stonden daar voor niets in Jocotenango. Even een kleine bus- uitstap over en weer dus. Toch erg ze dat ze in Guatemala nooit iets op voorhand zeggen. Alles komt uit de lucht vallen. Afspraken en informeren kennen ze hier nie… Wel goed om de vertaling af te werken.Ooh jaa, Jocotenango ziet er als volgt uit: Mooie barok- kerk.

En 300- jaar oude fontein.

Ik heb ook nog enkele Antigua- sfeerbeelden voor jullie

Op woensdag waren de jongeren aan het breakdancen voor de film van Thibault over Los Patojos. Ik zet die wel op facebook als die af is.

Ook heb ik een aantal gasten geïnterviewd voor de film. Voor de rest, niet veel meer gedaan.

’S Avonds met de groep die nog overblijft ene gaan drinken.

Op donderdag de laatste Patojos- dag… Zaterdag vertrekken we ‘op reis’ ;)Het plan was om ook Tikal te doen, maar na de vreselijke gebeurtenis van een paar dagen geleden (voor zij die het niet in de krant lazen: drugsdealers wilden een baas van een finca straffen omdat hij waarschijnlijk geen drugs wilde planten. De baas was er niet, dus hebben ze de dertig arbeiders (allemaal inheems, een aantal vrouwen en kinderen) koelbloedig vermoord. Na hun pijnlijke dood werden hun hoofden met een kettingzaag afgezaagd en met het bloed hebben de mannen op de muur een tekst voor de baas van de finca geschreven. Dit allemaal om aan te tonen dat de huidige overheid op niets trekt (in september verkiezingen)). Tikal ligt in de provincie van waar het gebeurd is, dus we zien wel binnen twee weken hoe de situatie daar is… War een land toch. Vreselijk… Black birds in paradise. En die vogels worden niet in een kooi gestoken :(

De laatste Patojos- dag was stevig. Eerst was er nog een vrij vrolijke sfeer.

Hier een bewijs van mijn gitaarlessen ;)

En den Thibault was mij zeker iets aant wijsmaken aan mijn gezicht te zien
µ

Maar dan werd ons verteld dat er die morgen een patojo gestorven was. Een zatlap had hem vier dagen geleden omver gereden. De patojo was aan het wandelen met zijn liefke, hij heeft zijn liefke nog kunnen wegtrekken, maar hij lag onder de wielen. Zij heeft armen en benen gebroken, hij daarentegen is niet meer, na vier dagen coma. Dus het waren zware gesprekken… De baas was zelfs aan het wenen. Echt erg… Hij vond het vooral zo erg dat de chauffeur vluchtmisdrijf had gepleegd. Hij snapt het onrecht in dit land niet meer. (nu ja, het gebeurt overal spijtig genoeg, maar het verschil is, dat bij ons de dader gezocht wordt, hier niet…) Het enige dat getuigen konden zeggen is dat de chauffeur zwalpte en te snel reed…

Er was dus een lang gesprek met de jongeren om er hen mee te leren omgaan.

Fernando (nog één van de Guatemalteekse medewerkers) vertelde ons dat hij ook ooit omver gereden was. Die chauffeur was wel gestopt. Weet ge wat die deed? Hij stapte uit, trok zijn geweer en vroeg aan Fernando of hij nog meer pijn wilde (als in: sterven) of ging zwijgen tegen de politie. Djeezes. Ik snap da hier toch niet ze. Het is echt een land van loslopend wild.

Dit was dan onze laatste dag in Los Patojos… Toen wij vertrokken, gingen de jongeren naar de begrafenis van een 18- jarige jongen…

Afscheid is voor iedereen moeilijk…

Op vrijdag mijn valies gemaakt. Het gastgezin gegroet.
Tot slot wil ik jullie toch nog de meest bijzondere bloem da’k hier tot nu toe gezien heb meegeven.

prachtig turquoise kleur

En de scheten van de chickenbussen

Ik beklaag het me niet dat het de laatste weken zijn...

Het zal wel eventjes duren eer ik nog eens zal schrijven. Ik probeer het een beetje bij te houden op reis, maar weet niet hoe het zal zitten met internet enzo…

Dikke knuffel

Eeuwige contrasten

2011-05-10T21:47:00.001+02:00

Lieverds,
De tijd gaat verdomd snel…

Hier een samenvatting van de vorige twee weken.;)

Eerst en vooral: een ongenoegen… Bij het binnenrijden in de stad Antigua, kregen we een reclame-pakketje. En nee, dit was niet zomaar een pakketje: er zaten staaltjes van medicatie in: pijnstillers in alle zwaartes, 2 stalen antibiotica (met op de doos geschreven: ‘enkel op voorschrift verkrijgbaar’), maalox en lactacyd… Ok, die twee laatste zijn niet erg. Maar zware pijnstillers en antibiotica????? Daar komt dan nog bij dat er GEEN bijsluiters bij de antibiotica zat… Wat doen in godsnaam de mensen die geen internet hebben? “OOOh, ik ben ziek, juist, ik heb nog een staaltje liggen, ik zal dat maar nemen”.

Verder was ik ook getuige van het grappige –en gevaarlijke- feit dat een tuctuc zijn achterwieltje verloor in een bocht… De tuctuc reed eventjes verder op zijn as. Gelukkig hadden de inzittenden niets, buiten de platte lach…

Ik heb ook besloten in het gastgezin, waar ik al al die maanden zat, te blijven. Ik wou er weg, omdat ik helemaal de enige in het huis zou zijn. Maar mijn vriendschap met Vida hield me hier.

Op maandag wist me ze wel te vertellen dat de familie haar twee en half weken vrijaf geeft, omdat er niet genoeg werk is. Ja lap, da’s nu ook weer typisch!

Diezelfde maandag ben ik ook nog naar de kliniek gegaan omdat het labo me wist te vertellen dat ik weer drie parasietenfamilies én een bacterie heb. De dokter schreef me dus antibiotica en antiparasiet-pillen voor. Het probleem is vooral dat als ge hier lang woont, uw aandacht voor het eten verzwakt: ge gaat al eens sneller een slaatje eten, tanden poetsen met kraantjeswater,… Nu dus niet meer!

Die week was indien-week van de papers. Dus naast het paperen, sporten en werken heb ik geen zotte mededelingen.

In Los Patojos was het super-gezellig. Echt dag en nacht verschil met wat het was in Alotenango. Geef mij maar de warmere manier! Thibault heeft aan een jongen de akkoorden van het liedje ‘Zombie’ aangeleerd. Die jongen was eerst gesloten en stil en leeft nu helemaal op. Op twee weken heeft hij geleerd te zingen en tegelijk de akkoorden te spelen. Het gezang is wel nog een beetje heel vals, maar dat komt goed! Ik heb de tekst van Zombie in het fonetisch Spaans geschreven (vrij grappig zoals het woord another = ‘enader’, taking = teykin).

fantastisch hoe gelukkig hij eruitziet met de gitaar in zijn handen (conclusie: gitaar en voetbal zijn ideale zaken voor een jongen of man gelukkig te maken. YEAH)

De jongen in rood is de 'baas' van Los Patojos

In ‘the circle of trust’ ging het over seksualiteit. Waarschijnlijk zal ik eens een les aan de meisjes geven over seksualiteit en hen er laten over praten en vooral hen in hun hoofd planten dat vroegtijdige zwangerschap sterk af te raden is.

Verder beginnen Thibault en ik volgende week een film te maken met hen.
Een van de jongens was een week niet geweest (en ook niet naar school) omdat hij terug in een bende –de mara’s- was terechtgekomen, terug beginnen stelen, niet meer naar school,.... De baas van Los Patojos is met hem gaan praten en nu is hij voorlopig weer goed bezig.

Hij is het ;) stoere kerel die me op stoere manier heeft leren groeten (en degene die ik geholpen heb met zijn rap- nummer)

Op vrijdag wat in het park gezeten om met Patojos- collega Thibault de film die we met de jongeren gaan maken te bespreken. Ik heb een aantal foto’s zitten trekken van de dingen des levens in het Parque Central.

Zoals een albino- indiaanse. Bij de indígenas worden albino’s gezien als mensen die meer in contact staan met de goden. Deze mensen hebben dus een hoog aanzien (en dit in tegenstelling tot in Afrika). Een wazige foto, wat spijtig is.

Zoeken naar eten en blikjes om dit laatste dan naar een sorteer- centrum te brengen. De allerarmsten houden zich ermee bezig omdat ze er een centje voor krijgen. Ge kunt ook zien dat de andere mensen daar niet meer van opkijken.

Ook families halen er wat plastic flessen uit om dezelfde reden als supra.

Een prachtig bloemstuk op de fontein siert het park. Het kleine kindje dat ge ziet, nam een vies stukje limoen van de grond en stak het in haar mond. Ook waren we getuige van haar grote vies- water- dorst: hupla, parasieten en andere vieze beesten.;)

In de volgende foto valt op dat de indígena- vrouwen traditioneel gekleed blijven, terwijl de mannen in westerse kleding rondlopen

Tot slot, de donkere wolken van het regenseizoen! Snikheet, vochtig, veel muggen en veel kakkerlakken. (JAK)

‘S Avonds was het verjaardagsfeestje voor Elise. Het was een feestje bij haar thuis en ’t was super-gezellig en leuk!!! Was leuk om nog eens met iedereen van de Belgen en Nederlanders een feestje te bouwen en bij te praten! Met z’n allen staan dansen en veel plezier gemaakt. De piñatas van Elise waren Mario en Luigi!

Elise met Mario, ik met Luigi

Elise, Valerie en Sofie

Thibault en onze jarige Elise

Luigi en Mario krijgen er van langs

Op zaterdagnamiddag Guate City gaan bezoeken.
FOTO 500

Gewoon het grote plein gezien eigenlijk. Ge ziet er vooral nog een grotere mengelmoes aan mensen dan in Antigua: van heel rijk tot heel arm. En de stad ziet er helemaal niet zo gevaarlijk uit als ze is. ;)

Op zondag zijn we naar een waterpretpark gegaan! Geweldig! Ik hou daar nog altijd van he. In België zijn dat dan altijd gesloten subtropische waterpretparken. Maar hier zijn ze in open lucht en écht subtropisch :p. Geweldig leuk voor iemand die daar heel hard van houdt. HEHE. Het thema was natuurlijk ‘de maya’s’ en er waren gewoon tempels nagebouwd. Grappig. Zotte glijbanen trouwens eneuh het kost suuuuperweinig.
Naast het waterpretpark, was er een gewoon pretpark. Eerst komt ge binnen in Guatemala (het centraal park van Antigua is er gewoon nagebouwd).

dan Tikal (geschift, het is even hoog als in’t echt zei men mij). Ale ik ben benieuwd!

dan Venetië (ja, Venetië) en Rome

dan Parijs
FOTO 526

en Spanje: het Alhambra

een stad in Duitsland

Echt een stukje Europa met palmbomen HAHA.

Toen ik op de vliegende stoeltjes zat, barstte er in de verte een onweer los, een schitterende bliksemschicht toornde boven de palmbomen uit. Mooi! Moe maar tevreden naar huis. Mijn innerlijk kind is weer voor een tijdje tevreden gesteld.

Op maandag 2 mei terug naar school: het was leuk in Los Patojos. De kinderen zijn echt vriendelijk en grappig. We hebben helpen kuisen, ik heb diabolo gespeeld (ik was onder indruk da’k het nog kon).

Erna was er een optreden voor de sponsor-Amerikanen. Er was een wedstrijd om het beste kledingstuk met krantenpapier te maken. Ik ben dan bij de kleutertjes gaan helpen omdat zij allemaal een kledingstuk uit krant wilden. Leuk! Erna was het optreden van de muzikanten in ons project en tot slot modeshow van de kranten-kleren. Leuk!

‘Baas’ van Los Patojos: supercoole kerel!

Superleuk is dat er in de kleuterklas een lerares staat in traditionele indígena- kleding. Dit ziet ge bijna nergens!

Edy en ik (jongen is zijn opa, pa en twee broers verloren aan het alcoholisme)

De goede muzikanten van het project

Manifestatie voor de “Partido Patriota’.
In september pas verkiezingen, nu al volop reclame voor de 15 partijen. Haha, het is hier bijna even erg als in België.

Op dinsdag was het rustig in Los Patojos. Ik heb een jongen ‘Edy’ geholpen met zijn huiswerk (Midden- Amerika tekenen). Voor de rest hebben we met de jongeren die wilden een verhaal voor een film opgesteld. Daar zullen we ons de komende dagen en weken mee bezig houden. Soms is het moeilijk om alle jongeren te laten meewerken. Hun eerste ideeën gingen vooral als volgt ‘euh, sexy vrouw, strand, wordt vermoord, mannen blij en bezuipen zich,… (Ahum, niet echt wat we voor ogen hadden natuurlijk).

Op woensdag hebben we het verhaal uitgeschreven en een plan gemaakt hoe we het gaan doen. Voor de rest heb ik UNO gespeeld met de pubers. Leuk!

Op donderdag heb ik Edy geholpen met de getallen in het Engels te schrijven en ben ik wonder boven wonder beginnen gitaar spelen. Goh, ‘Broeder Jacob’ kon ik al, na vandaag ken ik al drie akkoorden! Whaaa, zalig! Ik mis mijn sax en als ik nu eventjes een beetje gitaar kan leren in de plaats… Waarom besef ik dit zo laat wat muziek met me doet? Oh ja, ik weet het weer…

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik me gewoon één van de pubers voel (haha, UNO spelen, diabolo spelen, gitaar en breakdance leren GEWELDIG). Ma bon, zo blijven de pubers bezig en ik ook ;).

Op vrijdag rustig over en weer gelopen, wa geschreven aan mijn eindwerk en in’t zonnetje gezeten. Het plan was om in de namiddag te gaan tennissen (tennis en gitaar hmmm, vreemd, nee? Mis ik iets?)

Maar goe, we kwamen in ‘Hotel Soleil’ toe in onze tennue. En guess what? Het kostte 12 euro per persoon (we waren met drie) plus nog 5 euro voor 2 racketten. Jezus, hoe duur is da voor Guatemala? Nu ja, het is een ongelooflijk snob-hotel dus ze keken er ons buiten. We zijn dan maar terug naar huis gegaan.

Op zaterdag naar Iximché. Dit is een maya- ruïne in een prachtige omgeving.

Het was overigens de eerste hoofdstad van de Spanjaarden toen ze hier toekwamen. Een prachtig weertje, een ongelooflijke stilte (enkel het geruis van de bladeren). En sacrale plek in de bergen.

Heerlijk! Ik vond het er impressionanter dan in Copán (in Honduras) door de sfeer die er hing… Wat een zicht ook…

Enkele mannen waren daar een ritueel aan het doen!

Op de weg terug zag ik reclame voor een typisch inheems gerecht. Het heet kak’ik. “Gij ook wa kak’ik?” Mmmm, lekker.

Op zondag eens de consumptie- maatschappij van de rijken in Guatemala City gaan uitchecken: in de Mac Do gaan eten en vervolgens naar een schandalig sjieke ‘mall’. Miljaarde. Gek hoor, wetende dat er buiten suuuperarme mensen zitten te bedelen voor eten.. Er was zelfs een water’val’ dat uit het plafond naar het onderste verdiep naar beneden viel. Het veranderde van kleur en er vielen zelfs figuren en letters uit druppels.

Hmmm, hier zitten die 2% rijken dus op zondag! En iedereen blank! De prijzen zijn er overigens 100% zoals bij ons.

Wow, mottig verhaal: Thibault had een film gemaakt voor Ignacio van de BVSC. Ze gingen hem daarvoor 100 euro betalen. Nooit heeft hij dat geld gezien. Hij ondernam iets en stapte naar de leiding van Los Niños. Er was dan een vergadering met Ignacio, zijn manager, Thibault en Virginie van Los Niños. Ignacio durfde te beweren niets te weten van de film (terwijl hij het zelf had gevraagd), beweerde die nooit gezien te hebben en als de film hem getoond werd, zei hij die niet goed te vinden (terwijl hij wel akkoord was toen de film gemaakt werd). Hij beweerde zelfs Los Niños niet te kennen (terwijl hij een goede vriend van de bazin is, zijn manager de man is van de rechterhand van de bazin en erna zei dat hij al veel te veel geld geschonken heeft aan Los Niños), hij werd kwader en kwader en is het gewoon afgetrapt, na nog een aantal scheldwoorden uit te roepen. Conclusie: met zo iemand wil ik niet samenwerken. Ik hoop alsnog dat hij zich excuseert en Thibault betaalt. Zo niet, dan is het heeeeel spijtig, maar dan steek ik mijn tijd niet in zo iemand.

Nog een mottig verhaal: een aantal collega’s wilden de vulkaan de Acatenango gaan beklimmen. Een gids, twee politiemannen en een lange tocht. Wat hoorde ik vandaag? De tocht was nog maar net begonnen en ineens kwam een Zwitser de berg afgelopen. Een bende rovers had de groep van de Zwitser overvallen (er was geen politie mee met die groep). De gids had ook een geweer, dus eerst was er een heen en weer- geschiet. Maar de gids had geen geluk: een kogel was door zijn ene been in zijn andere gevlogen. Zeven Russen (biologen ofzo) die de schoten hoorden, renden naar de plaats van gebeuren, sjorden een draagberrie en namen de man mee naar de voet van de vulkaan. M’n collega’s hebben de tocht natuurlijk niet meer gedaan (bah, wetende dat er rovers rondlopen,…). En wat met de Russen? Die liepen de straat blootvoets verder. Amai man!

Vandaag, dinsdag 10 mei is het moederdag in Guatemala. Dit is vrije dag hier dus de kinderen moeten niet naar school…

Overigens was het gisteren proces van een ex- president die miljarden geld uit de staatskas heeft gestolen. Hij is onschuldig verklaard. Zijn vrienden blij! Een van die vrienden is nu presidentskandidaat. Da zal hier nog wat worden… Ik vraag me af hoeveel geld die ex- president (Portillo) zal gedoneerd hebben aan de rechter…

Met deze dingen des levens in Guatemala besluit ik mijn blog!
Dikke zoenen!

Honduras: van stenen peetjes met lelijke tanden tot feromonen van tarantula's

2011-04-25T06:06:00.000+02:00

Hallo lieverds,

Hier ben ik weer!

Ik zal even het reisje naar Honduras beknopt beschrijven! Ik heb het namelijk druk met mijn laatste paper te schrijven en wil die gewoon af hebben.

Honduras is een niet-vulkanisch land: de bergen zijn er dus veel afgeronder. Het is er ook warmer waardoor het landschap dus minder groen is. Er zijn bijna geen indígenas en dus minder kleur. Maar aan de kust leeft de Garífuna-bevolking: dit zijn de nakomelingen van de zwarten die hier dus in het verleden als slaven werden ingevoerd. Ze spreken een zalig Engels-Spaans-Afrikaanse (kan ik niet specifiëren) criool-taal. Er is dus continue een heel coole en vrolijke sfeer aan de kust en veeeeeele vlechtjes in vele toeristen hun haar… Het Hondurese Spaans is overigens helemaal niet gelijkend op het Guatemalteekse Spaans. Het lijkt eerder op Cubaans (zie de aspiratie van de s: ‘máh pehcado’).

Goed, nu wat over de reis zelf!

De eerste drie dagen: Copán.
Het dorpje is gezellig.

'Copan Ruinas' is een archeologische maya-site die supergoed bewaard gebleven is.
De maya-site was de max: het was vooral een verering geweest van de koning ‘Achttien Konijn’ (stel u voor da ge zo een naam hebt). Deze site was vooral gebaseerd op cultuur en niet op hiërarchie zoals in Tikal (foto's in de toekomst. Zot is dat ze in een bepaald graf goud gevonden hebben. Goud was er nog niet in die tijd, dus dat wil zeggen dat het graf later nog gebruikt is geweest door anderen ofwel dat er al handel was met Zuid-Amerika waar er wel goud was.

Er wonen papegaaien

De plek heeft grote stèles die nog goed bewaard zijn gebleven. Op bepaalde stèles ziet ge zelfs nog verf die er door de Maya's zelf nog is opgesmeerd geweest.

En prachtige hoge tempels.

Een lelijk maar grapig peetje met scheve tanden

Een groots balspel-veld. Er wordt gezegd dat de Maya's de verliezers van het balspel offerden aan de goden. Er stond ergens ook een offer-steen waar ge u perfect kon inbeelden hoe die mannen gedood werden. Er was plaats voor de nek en plaatsjes waar ge de armpjes perfect kon inleggen.

Een sculptuur van een jaguar (zo zien mascottes er heden ten dage nog steeds uit, dus die maya’s deden da goe!)

Een ondergronds web met !riolering en baden

Megagrote Ceiba-boom (een boom die voor de maya’s het beeld van noord-west-zuid-oost, onder-boven, verbinding van de mens met de natuur en de goden (holisme))

In Copán ook nog naar een vogeltuin (jaja met tropische vogels)gegaan! Zalig!

Een toekan

Een soort papegaai

Een riviertje waar ik eleganter-gewijs bijna inviel

En tot slot ook nog naar een vlindertuin: zotte mooie vlinders hier in de tropen!!!

Volgende stop: Tela, een dorpje aan de Caraïbische kust. Prachtig! Op strand gelegen en naar een Natuurreservaat.

Het Natuurreservaat is een schiereiland met prachtige witte verlaten stranden, mooi doorzichtig zeewater en een tropisch bos.

Eerst het tropisch bos: de gids waarschuwde dat we achter hem en op het pad moesten blijven. Er zaten namelijk gevaarlijke beesten!
Een termieten-nest

Vervolgens het hol van een tarantula. De gids wist te vertellen dat tarantula's enkel 's nachts naar buiten komen (oef!) en dat de vrouwtjes feromonen buiten hun hol leggen om de mannetjes dus aan te trekken. De feromonen zien eruit als zwarte kakskes. Hoe meer er liggen, hoe meer het wijfje in nood is om mini-tatantula'tjes te maken.

Het volgende dat jullie zien, zijn een soort van pluchen die uit een vrucht van een boom komen en waar kussens mee gevuld worden. ooh ja, de gids staat ook op de foto!

De volgende foto is niet voor gevoelige lezers. Deze spin is de tweede gevaarlijkste spin van Midden-Amerika. Gevaarlijk? JA, als die spin u te pakken heeft, steekt ze haar 'tanden' in uw lijf en spuit ze al haar gif in uw lijf. Uw lijf wordt lam binnen de twintig minuten en er is een minimale kans dat ge het overleeft (maar de kans is er wel). Haar web is suuuupersterk en van de draden werden stoffen enzo gemaakt. Het heeft een gouden kleur trouwens. Het wijfje is vijftien keer groter als het mannetje en eet hem op als hij in haar web komt. Hij is overigens NIET giftig.

Een papa die mee was met de tocht droeg zijn dochtertje op zijn schouders. Na een tien-tal minuten zag ik een draad aan haar haar hangen. Jaja, een stevige draad inderdaad en LEVENSGEVAARLIJK dat het kind zo hoog met haar hoofd in de spinnenwebben hing. Zeeeer verantwoorde vader! Gelukkig is alles goed afgelopen.

De gids en de bloedboom. Deze boom haar sap is rood en stolt als bloed.
Zot groten boom trouwens.

Verder ook nog heeeeel grote palmbomen

Apen in de bomen

Immens grote sprinkhanen

Einde van het bos = paradijslijk strand

Terug de boot op om rond een rots te varen. Deze rots had een opening. De legende zegt dat men door dit gat moet zwemmen als men aan een lief wil geraken. Aan het einde van de gang is er dus licht: liefdeslicht...OOOOHHH! Ik vroeg de gids of hij er dan al had doorgezwommen. 'Veel' zei de man. Maar ik ben hem vergeten vragen of hij dan al getrouwd was ondertussen.

Op deze rotsen wonen er twee soorten zee-vogels. Een van deze twee soorten is heel grappig. De mannetjes hebben een soort van opblaasbare kaak om de vrouwtjes te imponeren. Wat is de grootste doodsoorzaak van de mannetjes? Dat ze teveel lucht in hun blaaskaak blazen en dat die blaaskaak dan ontploft. HAHAHAHHAAAAAA. Op de een of andere manier vond ik dat een beetje toepasbaar op de mens..

Dan was het tijd om te snorkelen. Heb niets gezien :( omdat er veel stroming was geweest... Het strand waar we op uitkwamen was daarentegen wél de moeite waard!

En ja hoor, de kokosnoot was lekkeerrrrrrr

Terug in Tela. Coole dudes

Vervolgens La Ceiba eventjes bezocht. Drukke, grote, stinkende stad met heel veel volk, marktjes, drukkend warm, druk druk druk alles was druk. Wel een fantastische tweedehandswinkel binnengegaan waar er kleedjes aan een euro 't stuk werden verkocht. Mooi! De kleedjes -die uit de VS komen- geraakten de winkel niet uit omdat de Hondurezen 1 te klein zijn en 2 het is daar het hele jaar door 30°, dus kleedjes met mouwen of een dikke katoenen stof: uit den boze. Dus ik heb mijn slag geslaan en 8 kleedjes gekocht, voor ja inderdaad 10 euro ongeveer.

zie hier de drukte van elektriciteitskabels

overdosis bonen in alle kleuren 'prot'

Het zicht vanuit de boot naar het eiland Roatán

Roatán: een eiland in de Caraïbische Zee :D Een duik-paradijs met een enorme grote Harley Davidson- club :)

Een schattig peperkoeken huisje

Een gezellig straatje

Een vree wijze muurschildering

Een hotel met een grappige woordspeling

Het strand

Een pracht-bloem

Ik tussen de bloemekes (zot da's 1 plant en die heeft bloemen in verschillende kleuren)

Een houten dolfijn

Een reddingsvest op weg naar een ander strand

En nog eentje ;)

Een strand onderweg

Traditionele Garífuna-kleding en een vlek op mijn lens :(

Een massage onder een palmboom

Een zonsondergangske om U tegen te zeggen

Een desolate pizzeria net als ge zin hebt in pizza

Een krab IN de riolering: dutsken!!!

De foto waar ik het meest trots op ben: een kolibri!!!! Ongelooflijk uitzonderlijk dat een kolibri stil zit. En ja hoor, ik had mijn fototoestel bij de hand!!! Het is een vreemde foto omdat mijn flits weerkaatste op de prikkeldraad, ma bon, toch ben ik er fier op :)

Op de volgende foto (wazig) kunt ge het blinkend groene borstje van het kolibri'tje zien

het is net een postkaartje

Met zonnige groeten uit Honduras, uw kleine kapoen, Nathalie

of eerder deze?

En tot slot: reclame voor yoghurt

Vlijtig mijn verhalen aan het neerschrijven

De vrijdag was ik terug en in Antigua was het drukdrukdruk. Goede vrijdag is hier een heeeeel belangrijke religieuze dag met heel veel processies enzo. Jezus (zijn beeld) wordt door de stad gedragen. Vele families leggen dan alfombras (of tapijten) op de grond (dus gemaakt uit kleurrijke bloemen, korreltjes, ...) om Jezus te laten passeren. De prachtige tapijten worden dan gewoon vertrappeld door de devote Jezus-dragers. Spijtig genoeg geen foto's hiervan!

Vrijdag was het afscheidsdrink van Yvonne. Weer iemand leuks die weg is :( Snik! Het was een regenachtige dag en fris 's avonds (ongelooflijk vreemd zeg)

Zaterdag en zondag bezig aan laatste papertje

Ben overigens drie dagen stevig ziek geweest in Honduras, gisteren en vandaag kwam het terug op. Morgen weer naar labo en dokter. Deze keer moet het gedaan zijn want ben het BEU!

Tropische natuur is prachtig, maar er leven oooh zo veel beestjes die onze Europese lichaampjes nog niet kennen ze.
Vele conquistadores zullen dit gevoel ook wel gekend hebben!

Goed, ik sluit hier af, want mijn paper roept. Nog vijf dagen doorbijten en ik moet geen papers meer schrijven! Jiehaaaa!

Veel plezier iedereen met het prachtweer in België!!!!

dikke kussen!!!

Tis nekeer iets anders

2011-04-10T04:55:00.000+02:00

Haaaaai iedereen!

Een kleine inleiding :)
Als we de wereldbevolking zouden reduceren tot een klein dorpje met enkel 100 inwoners en de proporties van de huidige wereld behoudend, dan zou dat dorpje er als volgt uitzien:

- 57 Aziaten, 20 Europeanen, 20 van het Westelijke halffront en 3 Afrikanen
- 52 vrouwen en 48 mannen
- 70 niet blanken en 30 blanken
- 89 hetero’s en 11 homoseksuelen
- 6 personen zouden 59% van de rijkdom van het dorp hebben en die 6 zouden Noord-Amerikanen zijn
- Van de 100 personen, leven er 80 in onmenselijke situaties
- 70 mensen kunnen niet lezen en 50 zijn ondervoed
- 1 persoon sterft, 1 kind wordt geboren
- 1 persoon heeft een universitaire opleiding en 1 persoon heeft een computer

Waar bevinden jullie zich in het lijstje?:p

Een verhaaltje over de rechteloosheid in Guatemala: De president Alvaro Colom heeft een vrouw. Zij zou graag presidente worden. Maar dat mag niet als je de vrouw van de president die aan de leiding staat bent. De vrouw wil zooooo graag meedoen aan de verkiezingen. En wat doet haar man uit liefde? Hij vraagt de scheiding aan. Ze scheiden vol liefde en kussen elkaar vaarwel. Moeha. Nu mag ze meedoen aan de presidentsverkiezingen.

Nog een verhaaltje: Ik ga naar de winkel en de man vraagt ‘ah seño, ben jij van de hoofdstad?’ ‘Nee’, zeg ik, ‘ik ben uit België’. Hij verschoot dat ik geen Guatemalteekse was. En dit was de eerste keer in al die tijd dat iemand dit dacht (ligt dat dan aan mijn zwarte haren?). Nu ja, of dit zo positief is, is wel de vraag. Want in de hoofdstad wonen de blanke, rijke Guatemalteekse grootgrondbezitters. Ik die dit aanvoelde zei ‘jaja, ik werk als vrijwilliger in een schooltje’. Die man begon me uit te lachen. Ik ben helemaal niet wat die arme man gedacht had… Hehehe.

De werkweek van 28 maart t.e.m. 1 april: Dinsdag riep de directeur me op zijn bureau. Hij stelde me voor om na de paasvakantie een projectje op te starten. Dat zou het volgende inhouden: de kinderen zouden naar mij komen in de bib, ik zou hen uitleggen welke boeken ze waar vinden en hen helpen met zoeken. De kinderen die leesproblemen hebben, zouden tijdens de lessen bij mij komen en ik zou samen met hen dan lezen en hen helpen met taken te maken.

Hopelijk komt dit goed want dit is echt iets dat ik al van in het begin wou doen en voorgesteld had. Nu pas gaat hij ermee akkoord… Toch maar vreemd. En ook, hij is iemand die veel belooft, maar het uiteindelijk niet doet.

Het zou leuk zijn, want de laatste twee weken begon ik me zelfs wa te vervelen in mijn klasje en begon ik stilaan al uit te kijken naar een ander project voor na de paasvakantie… In mijn klasje heb ik namelijk niet zoveel meer te doen. De lerares doet alles zelf en het enige dat ik nog deed, was verbeteren. Dit zou weer wat leven in mijn werk hier blazen.

‘K was op dinsdag ook op zoek naar een afscheidcadeau voor mijn zalige kotgenoten Sanne en Martin. Het enige wat ze nodig hadden waren kleine flesjes voor shampoo enzo in te steken.

Maar guess what: de zoektocht was lang. In de markt stuurden de lieve, vriendelijke marktkramers mij van hot naar her (zo van: daar bij die man nr rechts (naar links wijzend) en dan nog tot het einde van de gang tot ge een kleine vrouw ziet WHAHAHAA). En daar niets gevonden. Ze wisten me te zeggen dat ik naar de supermarkt moest.

In de supermarkt verwezen ze me naar de apotheek.

In de apotheek verwezen ze me naar de markt en de supermarkt. Wahaha.

Uiteindelijk was er een apotheker die op het lumineuze idee kwam van pipi-staal-potjes mee te geven. Awel ja, da sluit goe, dus ik besloot het te kopen.

Sanne en Martin waren heel blij met dit grappige maar handige cadeau. Sanne keek er al volop naar uit de potjes al te vullen (met zeep-soorten welteverstaan). Ze kunnen nu zelfs specifiëren wat er in de potjes zit (zie: kleur van vloeistof, naam dokter, datum, ziektebeeld, adres,…)

De immens lange zware tocht naar de plastieken potjes was geslaagd en niets of niemand kon me obstakels in de weg leggen.

Onderweg uiteraard veel winkeltjes tegen gekomen en er ook gestopt! Wat t-shirts rijker (belachelijk goedkoop: 2 euro per t-shirt). Ook even langs de kapper (8 euro voor een stylish kapper met redken-producten en ja, tis mooi geknipt (door een homo-Guatemalteek)).

Schitterend: de oudjes van het bejaardentehuis genieten ook mee van het mooie weer

Het was schitterend weer en de vulkanen lagen mooi gehuld in een waas van lichte mist en rode ondergaande zonnestralen. Aaah, heerlijk! Welk een zaken een mens toch gelukkig maakt.

Ik begin overigens smoorverliefd te worden op de markt: ALLES is er voorhanden. En hoe meer ik er loop, hoe meer hoekjes met specifieke brol ik er vind. De uitgang is wel altijd zoek en het is er vuil, maar dat maakt het zoooo gezellig. Lekker ronddwalen in een net vol handel, grote en kleine, vuile en propere, donkere en bleke mensen. Alles kunt ge er vinden, behalve kleine plastieken flesjes dan.

31 maart: Afscheidsetentje bij ons thuis voor Sanne en Martin.

Heel de familie van het huis en de vrijwilligers samen, heel lekker eten. Heel gezellig! Ik heb zooo een spijt dat ze vertrekken… Ze hadden een origineel cadeau voor de familie: vorige week waren de parkietjes gestorven, dus ze hebben nieuwe gekocht: een blauwe en een witte, Sanne en Martin . Blij dat de familie was … Haha, het eten was fantastisch lekker maar het dessert was blauwe en rode dril-gelatine. Het leek wel een geplette smurf.
878

1 april: weer vrijdag! Geen les omdat het rapport-uitreiking en oudercontact was.

Paper nummer 2 afgewerkt, stageverslag nummer 3 afgewerkt en aan het zwembad aan paper nummer 3 begonnen! En ’s avonds na het KIDS-restaurant verder gedaan. Het Kids-restaurant was de max, we waren er een maand geleden al eens geweest. Vandaag was het Spaanse dag: heerlijke tapa’s, paella en tot slot citroen-taart (en ja hoor, da’s echt één van mijn favoriete taarten). We hebben gesmuld. En ’t was fijn: bijna iedereen van ‘Los Niños’ was er en ’t was heel gezellig. Onze bediener Wini was schattig: zijn Engels was lief en hij diende goed op: flinke jongen!

Ahaaa, trouwens ik heb de etymologie van ‘Guatemala’ gevonden: het komt van ‘guauhtemallan’ (lijkt verdacht veel op een Amerikaan die ‘Guatemalan’ zegt), wat een woord is uit de Indiaanse taal het Náhuatl voor ‘plaats van de bomen’.

Ik heb veel nagedacht…

Ik vind het werken in Alotenango absoluut niet meer leuk. Dictator Julio valt tegen, in de klas heb ik buiten het verbeterwerk niets meer te doen, het sorteren van de boeken in de bib is bijna klaar en ik heb echt géén idee wat ik nog verder kan doen. Het project dat dictator Julio me voorstelde , is niet realistisch. Hij is iemand die veel belooft maar als het er dan uiteindelijk op neer komt,… Daarom blijf ik niet bij de pakken zitten en zoek ik iets anders… Er zijn plaatsen waar ze meer mensen nodig hebben…

Op zaterdag was het sportfestival georganiseerd door Martin. Alle NGO’s met schooltjes deden mee. Er waren 250 kinderen en het was prachtig!!! Een marathon, voetbal, basketbal, frisbee en matado (of ook wel dodge-ball). Alle vrijwilligers hielpen met de bussen tegen te houden op straat, met het water geven aan de kinderen,…

Het was mooi, echt mooi! En de kinderen deden hard hun best. Niet allemaal natuurlijk, want tijdens de marathon waren we getuige van kinderen die te midden van de straat uit een auto stapten en begonnen te lopen. Een van hen is uiteindelijk gewonnen: erg, zoooo vals spelen en dan nog de ouders die daarin meewerken…

Er was een demonstratie van rolstoel-basket.

De voetbal-ploeg van Antigua was er ook en de winnaars van het voetbal mochten tegen hen spelen. En guess what? De kinderen zijn gewonnen. Voetbal is niet mijn ding, maar toch vind ik het een prachtige sport. Het verenigt zoooveeel mensen. Zooooveeel kinderen en volwassenen trekken zich op aan voetbal. In elk land, voor vele jongetjes, arm en rijk is voetbal een troost om weg te vluchten van de dagelijkse miserie.

908

Ik geraakte aan de praat met een andere NGO ‘Los patojos’ en ik zou daar de kinderen in kleine groepen mogen helpen met hun huiswerk, de kinderen creatief leren schrijven (verhaaltjes, gedichtjes,…) En ja hoor, ik heb gezegd dat ik bij hen kom werken.

Ik voelde me zooooooooooooo gelukkig met die beslissing! Eens een nieuwe frisse wind!!!

In de namiddag was het afscheidpicknick van Sanne en Martin op een hele leuke plek: op een half uurtje stappen van Antigua zijn er openluchtzwembaden. Echt geweldig. Het lag in landelijk gebied aan een steengroeve: het was er wat desolaat, maar dat gaf het geheel een wat mysterieuze sfeer.

’T Was een snikhete dag (het is hier nu elke dag vochtig heet) en het deed zo’n deugd om in het frisse water te plonzen!!!

Het was een supergezellige en leuke namiddag met hapjes en drankjes en een supersfeer!!! ‘K zal hen toch missen ze… Ik heb voor hen een woordenboekje gemaakt met Gentse woorden omdat ze dat altijd al wou. Hihi. ’S Nachts zijn ze dan vertrokken naar Peru.

Verboden voor volwassenen. Hahaha

Zondag 3 april: Weer een snikhete dag. Wel zalig amai! We waren uitgenodigd bij Christel thuis (stageverantwoordelijke hier). Vele Nederlandse, Belgische en Guatemalteekse NGO-mensen waren er. En wat was de reden? Cubaans feest met Ignacio!!!! Heerlijk: een barbecuetje, veel leuke mensen, een zalig Cubaans ritme en reggae op de achtergrond, een Cuba Libre’ken en de zon. Kan het nog zaliger? De max! Het was een zalig optreden!

Maandag 4 april: Ik had superveel zenuwen om mijn beslissing mede te delen aan Julio. Maar hij zei gewoon ‘ok’. Ahja...

En de kinderen, jah, die zeiden ‘noooo, señooo’… Wel spijtig voor de kinderen. Maar ja, de beslissing is er… ‘K zal ze missen, maar ik ben blij da’k een keuze gemaakt heb. Het is ook wel eens goed om in een ander project te werken, gewoon al om te zien hoe anders ze werken…

Dinsdag 5 april: Het bibliotheek-werk is zo goed als af… Ik besefte wel des te meer hoe hard ik de kinderen van m’n klasje zal missen.

In de namiddag had ik een afspraak met Ignacio en zijn manager. Geweldig! Die man is de max! We praatten over zijn komst naar België. De concrete feiten opgesomd. Ik zal nu moeten kijken of mijn beginnend manage-talent en mijn portefeuille de plannen zullen aankunnen en met Stichting Los Niños bekijken wat zij zullen betalen voor het benefietconcert.

Als het succes heeft, super! Maar zoniet: aiai.
Een ex-Buena Vista Social Club zou toch veel volk moeten lokken heee.

Hij snapte dat ik wat twijfelde maar vindt dat mijn plannen heel goed klinken en dat mijn ‘charisma!!!’ (stoefstoef) me zal helpen en doen slagen… Hij zei me te vertrouwen dat het goed zal georganiseerd zijn. Slik! Maar wel een geweldig compliment van zo’n groots muzikant… Goed, jullie horen er later wel meer van!

Thuis heb ik afscheidsbriefjes geschreven voor de kindjes en cadeautjes ingepakt (koekjes en twee glitter-stylo’s).

Woensdag 6 april: Het afscheid!
Eerst de kokkinen die elke dag zo lief en sympathiek en nieuwsgierig waren. Wat een schatten! Ze vroegen me gisteren overigens of ik twee meter meet… Hihi!

De kinderen wilden constant foto’s trekken. Ik liet ze dat dan ook doen en er zijn een aantal mooie uitgekomen. Oooh zo lief dat ze toch zijn…

Zie hier naast mij dictator Julio, en ge ziet zo aan mijn gezicht da’k helemaal niet blij ben ('t was onder druk van de kinderen)

Erna was ik in de klas en ik kreeg een dankwoordje van twee kinderen en een dankwoord van Irma. Ik begon gewoon te wenen. Jajks. Ik heb de kinderen een super-toekomst gewenst, dat ze echt moeten vechten om hun dromen te verwezenlijken, dat ik hen graag zie en dat ik hen het beste toewens.

Ik kreeg van iedereen een lief briefje en gaf hen een dikke knuffel. Ooh, ik was over-vertederd. Erna stelden ze mij nog allerhand vragen (wilden mijn telefoonnummer en e-mail voor als ze ooit een e-mailadres hebben,…) Ik beloofde hen nog eens langs te komen op het einde van juni. Wat een schatjes. Ik gaf elk kind een pakje met een persoonlijk briefje maar zei hen dat ze het pas na de les thuis mochten bekijken.

Op de bus las ik dan hun briefjes: traantjes liepen uit mijn ogen. Zo lief! Snik! ‘K zal ze toch missen ze! Gek hoe snel ge u hecht aan die kinderen.

Donderdag 7 april: Mijn eerste dag bij de NGO Los Patojos: De filosofie van Los Patojos is fantastisch. Ze hebben een heel andere manier van werken dan vele andere scholen: ze willen de kinderen van de straat halen en hen nuttige zaken aanleren. Zo gaan ze in de voormiddag naar school en kunnen ze in de namiddag naar Los Patojos komen.

Daar leren ze hun creativiteit te gebruiken: ze leren jongleren, breakdance, muziek (er is een zaaltje met een drum, een synthesizer en een aantal gitaren.)

Ze vinden het samenwerken met vrijwilligers van uiterst belang omdat onze landen vrijer denken en dus meer creatieve mensen voortbrengt. Ze vinden onze inbreng van uiterst belang.

Vele kinderen die in het project zitten waren voorheen verslaafd aan drugs of lijm en vullen nu hun dagen met positieve zaken.

De kinderen waren ook direct heel open tegenover mij, ik heb zelfs al op een coole manier handjes leren schudden. Ik heb een stoere gast geholpen met de rijm van zijn zelfgeschreven rap-nummer. Erna heb ik met een meisje een rollenspel gespeeld in het Engels en tot slot een jongen met zijn huiswerk geholpen. Echt geweldig! Ik vond het leuk en voel me goed binnen de filosofie van het project.

Na de Paasvakantie begin ik eraan zie! Ik zie het helemaal zitten!

Vrijdag 8 april: De bon dat ik voor mijn verjaardag had gekregen gaan vervullen (massage, pedicure en manicure). Deed me deugd! Voor de rest gepaperd. De familie was een paas-altaar aan het maken trouwens... Vreemd!Met fruit en al!

Zaterdag 9 april en zondag 10 april: Niets meer dan fitness, paper en valies maken. Vida vertelde me dat ze haar broer mist, ze kan hem niet meer terugzien omdat hij illegaal in Amerika woont en het is een te groot risico om terug te keren :(. Hij is 15 uur onderweg geweest om er te geraken. Haar grootste droom is om hem eens te gaan bezoeken daar.

Tot Slot: nog een foto van het voetbal met de daklozen: hier had ik bijna een goal gemaakt ;)

Maar dan...

Zo, schatten, de volgende keer dat ik jullie schrijf zal na mijn reis naar Honduras zijn!

'Qué Diosito le bendiga'

2011-03-28T23:49:00.000+02:00

Beste schatten van mij,

Na lang te moeten wachten, terug een verhaaltje!

15 t.e.m 17 maart: Weinig speciale gebeurtenissen. Heb mijn haar geverfd, de verf er te lang laten opliggen en bijgevolg pikzwart haar (snif, kvind het echt niet mooi).

Donderdag 17 maart: In de namiddag vertrokken naar Semuc Champey. Negen uur op de bus. We kwamen om 23 uur toe in de gietende regen.

Onze ‘kamer’ was een hut met een dak uit palmbladeren. Veel muggen, kevers en andere vieze beesten liepen er rond. Maar gelukkig was ik zo moe, dat mijn ogen direct toevielen.

Op de bus zagen we het landschap zo veranderen: van vulkanisch naar stedelijk (Guatemala City herbergt twee miljoen mensen). Daar zagen we sloppenwijken ‘gebouwd’ op storten. Hoe konden we dat weten? Door de geur en door de gieren die er rondcirkelden. Echt favela’s zoals ge ze ziet in de films. Na de stad, een iets meer dor landschap en verder een tropisch landschap: veel wolken, vochtige lucht, mooie planten…

Vrijdag 18 maart: Opgestaan zonder vieze beesten-beten (oef). De hut uit en het meest prachtige landschap verscheen voor mijn ogen: palmbomen, rivier, heuvels. Prachtig!

De eerste uitstap kon beginnen!!! We moesten een kamionet in (rechtstaand). Heerlijk was dat! Maar wel moeilijk om uw evenwicht te houden op zo’n vreselijke baan. Echt het gevoel van 'met de jeep dooooor het oerwoud,...' Dé mooiste uitzichten gezien!!!

We kwamen dan toe aan die prachtige rivier… We deden ons zwemgerief aan. Het eerste dat we mochten doen, was ons op een schommel zetten, en er dan afspringen recht de rivier in. Zalig hoog, leuk gevoel!!!

Erna was het een grottenbezoek: grotten en vanbinnen watervallen (dus canyoning in grotten). We kregen een kaars en gingen de grot binnen: waaauw prachtig! In een waterval naar boven klimmen, zwemmen met kaars in de hand, botsen tegen scherpe stenen onder water, stalagmieten en stalagtieten van meters groot, een kleine opening door (aaaaaaa, da vond ik het minst), natuurlijke water-glijbanen…
Waauw, leuk, maar koud!

Erna een kleine maar zalige tocht op de rivier op een rubberen band :D
Na de picnic, een wandeltocht naar een uitkijkpunt. Mannekes, da was zalig. Het geluid van brulapen, gesis, gefladder,…

Het zicht was ADEMBENEMEND. Amai, Guatemala herbergt de meest fantastische zichten. WAAAAUW (zou Eddy Wally zeggen). Ik leg verder wel uit wat jullie precies zien op de foto!
Een zalig rupske tegengekomen…

Toen we beneden aankwamen, konden we onze voeten in het water zetten en eventueel ook zwemmen in die waterval-poelen.

Maar ’t zotste was toch de waterval! Die gaat onder de stenen door en eindigt een paar tientallen meters. Het water waar we in zwemmen, komt van andere kleinere watervallen. Dus er loopt water onder de bodem van die poelen. Ongelooflijk!!!

Visjes!!!

De foto legt uit hoe dit werkt!

De mooiste vlinders van mijn leven gezien: koningsblauw met geel-oranje ter grootte van mijn hand. Op de foto een gekleurde vlek, maar zo kunnen jullie de kleuren zien. :p

Ongelooflijk!!! Ik heb geen woorden voor de kracht en de schoonheid van de natuur te beschrijven…

’S avonds met zijn allen gezelschapsspellen gespeeld (heb jungle-speed (passend) en rummikub leren spelen). Erna zot lekker gegeten. Voor vijf euro eten à volonté. Ik denk dat dit het beste eten was dat ik tot nu toe gegeten heb in Guatemala!

Zaterdag 19 maart: Lekker uitgeslapen. Erna een deathride-tour gaan doen!

Wat hier opvalt, is dat vele mensen niet zo goed Spaans spreken, omdat hun moedertaal een maya-taal is. Daarenboven ziet ge hier overal borden hangen waar er op staat ‘deze toeristische activiteit wordt uitgebaat door mensen van GuatemaYa. Wij hebben respect voor toeristen en buitenlanders, maar niet voor buitenlanders die hier zaken doen. Dus steun ons.’ Ze hebben gelijk he!

Na de adrenaline-shot van de death-ride, weer een rubberen band op om ons een half uur door de stroom naar ons hotel te laten leiden.
De zon begon net te schijnen en het was heerlijk om op die rivier te dobberen en de prachtige natuur te aanschouwen. Hmmm! In de namiddag in’t zonnetje gelegen, gezelschapsspelletjes gespeeld, weer overheerlijk gegeten enzovoort.

Zondag 20 maart: AAARGH, de bus vertrok om 6 uur ’s morgens. En natuurlijk was er een probleem: we konden niet op de bus terwijl we wel al betaald hadden. Het was zwaar aan het gieten, dus iedereen snelde de bus op. Wij konden er niet meer bij. Nadat alle mensen hun gerief hadden ingeladen, kwam de chauffeur ons bewijsje eens vragen. Die man zei dat wij eigenlijk diegenen waren die op die bus hadden moeten zitten. Tsss, typisch! De chauffeur liet de mensen op de bus wel een uur wachten om alles op te lossen, waardoor we viel vieze blikken naar ons gebliksemd kregen.

Bon, er werd een oplossing voor ons gezocht en uiteindelijk zaten we dan met z’n zessen in een bus voor twaalf. Veel plaats m.a.w.! YEAH! Dus al bij al heel positief… Geduld is effectief een mooie deugd!!!

Maandag 21 maart tot en met woensdag 23 maart: Op school volop de bib aan’t sorteren. Thuis bezig met papers en voorbereidingen voor m’n feestje vrijdag.

Donderdag 24 maart:
Jeuj, mijn verjaardag! Ik kwam mijn klasje binnen en de kinderen begonnen een liedje te zingen. Ze toverden een heeeel brede lach op mijn gezicht. Daarna mocht elk kind één voor één een tekening of kaartje aan mij geven. Elk kind gaf me iets en ik gaf hen als dank een heel dikke knuffel! De jongen van dertien wou me geen knuffel geven en gaf me een hand. Maar zijn briefje voor mij was bijna een liefdesbrief. Aaaaah zoooo eeen schatjes. Zo lief wat ze allemaal schreven.

Jaja, mijn hartje werd er helemaaaal week van!! Ze schreven zo van ‘liefste lerares, ik hou van jou’ of ‘qué Diosito le bendiga’ (‘dat godje u zegent’). Heb elk kind een pakje koekjes gegeven (en ze waren content zene).

Iedereen bedankt ook voor de lieve mailtjes, fb-berichtjes en sms-jes!!! (ik denk wel dat die laatste niet allemaal ontvangen heb)

Toen ik ’s middags thuiskwam, hadden mijn lieve huisgenoten mijn stoel met wc-papier en een balon versierd . Hehe, geweldig!

Dan zijn we met Vida en de huisgenoten een heerlijk ijsje gaan eten!!! Gezellig in het park gezeten en lekker getetterd. Hehe, we waren allemaal in onze nopjes!!

’S Avond een overheerlijke echte Italiaanse pizza gaan eten.

Een heel rustige verjaardag, maar ik heb echt een superrelaxe dag gehad en ik voelde me heel goed! Echt leuk! ‘Dank u voor de mooie dag’. Mijn eerste verjaardag buiten België was mooi, de enigen die ontbraken, waren jullie! ;)

Vrijdag 25 maart: Nathalie-cake gebakken!

In de namiddag was het voetbalmatch tussen de vrijwilligers en de daklozen. De max was dat!!! Ik wilde eerst niet meedoen, maar toen ik dan toch op het plein stond, vond ik het plezant. We stonden met twintig per ploeg op het plein. Haha.

Vooral de mannen waren stevig aan het spelen en Martin heeft een zotte goal gemaakt! Maar toch zijn we verloren.

Vreemd was wel dat die mannen een beetje super-stoned waren. Sommige liepen het veld rond met hun lijm in hun mond. Anderen zagen er hyper-gedrogeerd uit… Mega-bizar. Maar ze waren wel supervriendelijk!:D

Dan alles wat in orde gezet voor mijn feestekeuh! Sanne mij flink geholpen!! Stijl: 90’s-Muziek.

Heerlijk fout én nostalgisch! Het had blijkbaar ook succes! Andere ingrediënten waren: chocoladecake, appelcake, rum, cola, spa, munt, limoen en ijs.

En dan, mijn eerste piñata van mijn leven. Kort even uitleggen: een beestje uit papier vullen met snoepjes, beestje ophangen, jarige blinddoeken, baseballbat aan jarige geven, jarige moet beest kapotslaan tot snoepjes eruit vallen.

Ik vond mijn rode hond wel veel te schattig maar ja… Het duurde wel eventjes voor ik hem kapotkreeg, maar mijn tennis-opslag –achtige beweging had succes.

HAHAHAA. Geweldig! Da zou in België moeten ingevoerd worden!
Daarna cadeautjes-tijd: de MAX, stuk voor stuk leuke cadeautjes!!! Merciiiiii!

Aaaah, een heerlijk geslaagd feestje!!! En leuk dat het in de tuin van de Spaanse school mocht zijn, prachtige, leuke en gezellige locatie! Jeuj!
Zaterdag 26 maart: Rustiger aan dan de vorige dagen :p

Zondag 27 maart: Naar de zeeeeee!!! Dagje zonnen! Aaa zalig!

Maandag 28 maart: Zit ik hier te schrijven!!

Veel liefde voor jullie!!! Dikke zoentjes!!!

Vrezend voor een tsunami die nooit kwam

2011-03-14T23:17:00.000+01:00

Jupla hier ben ik weer met een nieuw verhaal over mijn avonturen.

Vrijdag 4 maart: Jaja, schitterend… Ik had al een paar weken vreemde buikklachten dus had ik gisteren besloten naar het labo te gaan. Vandaag resultaat: er leven drie soorten parasieten-families in mijn buik.

Leukleuk! Nu ja, die families zullen snel uitgemoord worden!!! De pillen zorgden er wel voor da’k er redelijk groggy bij liep en da’k dacht dat het maandag was in plaats van vrijdag!

Weer volop geknutseld op het schooltje en in de namiddag heel erg van het zonnetje genoten op het dak van het gastgezin. De maand maart is de beste maand qua temperatuur…

’S avonds naar een bar waar een live-saxofonist uit Texas bezig was. Uiteraard leidde het sax-gemis tot een gesprekje met hem. Hij vertelde me dat als ik wil op zijn sax mag spelen (in de bar) maar dan aan een mondstuk moet geraken. Hmmm, te overwegen waard… Enkel dat klein detail dat het in het openbaar zou zijn dan…

Zaterdag 5 maart: Op het gemak thuis wat gezeten. Ons Vida ging naar haar dochtertje en had zich helemaal opgekleed in traditionele kleding! Ze zag er echt mooi uit! Ik heb een foto getrokken en heb haar beloofd die voor haar af te printen!

’S avonds carnaval. Ik houd eigenlijk helemaal niet van carnaval enzo. Ik voelde me overigens supermottig van de medicatie, ma bon, ik wou dit wel eens meemaken. Ik had me ‘verkleed’ in bloemetjesmeisje.

Wat ge allemaal wel met frijoles kunt doen he (bonen waar ze dan pap of puré van maken om bij taco’s te eten)

Eerst hadden we pre-party in de Spaanse school Zamora en erna zijn we vertrokken naar Guatemala City. We kwamen na een uurtje met een collectief busje toe aan een Nederlandse bar. Veel hoempahoempa muziek maar wel grappig!

Het eerste uur was leuk, maar erna is mijn buik vreselijk lastig beginnen doen… Ik was echt niet in form en vind dat zeer spijtig.

Er waren allerlei verkiezingen: voor de beste danser, best verkleed,… Bij best verklede vrouwen hebben er twee van onze bende gewonnen en bij de beste mannelijke danser, heeft onze Gentse Thibault gewonnen. Schitterend gewoon. En wat was de prijs? Een Hollandse EDAM-kaas. Moeha! De stad ‘Guatemala City’ is heel groot, veel grootse gebouwen, mooie lichtjes maar een vreemde sfeer. Misschien net omdat het de meest gevaarlijke stad van Midden-Amerika is (15 moorden per dag). Er rijden enkel auto’s met geblindeerde ruiten. Er lopen veel politiemannen rond die zwaar gewapend zijn en veel te hard naar de vrouwen kijken,… Vreemd sfeertje.
Ik was blij als we de bus terug op konden…

Zondag 6 maart: Opgestaan en enorm aan het uitkijken naar het skype-gesprek met de familie!! Het was namelijk de verjaardag van mijn nichtje Helena’ken (vier jaartjes geworden) en iedereen van mama’s kant was dus verenigd. Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het zien van al die lachende gezichten. Zo vreemd en warm tegelijk om iedereen te zien en eventjes te kunnen praten met hen. Het was dus oogvocht van blijdschap én van gemis. Ik mis mijn familie en vrienden echt heeeeel hard… Én Helena’ke zei ‘ik wou da Nathalieke hier écht was’… Ooh! Op zo’n momenten wilde ik dat er een megasnel vliegtuig mij eventjes naar door kon brengen of da’k door de computer kon kruipen!

Erna op mijn gemakje een quicheke gegeten in mijn favoriete tuin van eden. ’S Avonds na het paper-en, een wandelingetje gaan maken.

Maandag 7 maart: Knutselknutsel! De kinderen mochten vroeger naar huis vandaag omdat het water op school niet werkte en omdat lerares Irma naar de bijscholing moest. Fijn! Dan kon ik wat aan mijn paper werken!

Dinsdag 8 maart: Haaa, carnaval, ook hier!!! En dag van de vrouw! Proficiat mede-vrouwen!

Op het schooltje al onze knutselwerkjes opgehangen en dan ‘feest’!

Elke klas had 1 prinses die dan op het podium moest komen defileren. Prachtig! De leraren hadden de pakjes gemaakt uit chips-zakjes, krantenpapier, en allerhand afval. Voor onze vertegenwoordigster Sofía had ik een kroontje gemaakt.

Het was het eerste feest dat echt een beetje georganiseerd was. Het leek een beetje op een miss-verkiezing, want na de voorstelling, moesten de kinderen ook dansen. Na de kinderen, moesten de vrijwilligers ook een dansje doen. Vreselijk! We hadden niet echt iets voorbereid, dus ’t was ook niet zo goed, maar blijkbaar wel heel grappig. Na het uitreiken van de prijzen, was het tijd voor de chaos! De kinderen hadden allemaal lege eieren gevuld met glitters, picapica (confetti) en andere viezigheid.

Het was voor hen een uitdaging die eieren op mijn hoofd kapot te slaan. AAUW! Maar ooooh weee, ze amuseerden zich te pletter! Erna leek mijn hoofd op een discobal met al die glitters en blutsen.

Het schandalige aan dit hele gebeuren, was dat de kinderen de confetti maar bleven opschrapen en dat ze hun plastic zakjes overal ter gronde smeten… Er is hier echt geen opvoeding noch educatie in verband met afval… Dus ja, ik ben dan maar alle plastic brol beginnen oprapen. Een uur later zag ik al massa’s zakjes hangen in de prachtige palmboom van de buren.

Toen ik thuis was, heb ik nog snel aan mijn paper gewerkt en erna ben ik naar Valerie en Patty thuis gegaan. Patty ging mijn haar doen voor het gemaskerd bal van deze avond. Haar plan was: creperen!

Ook het masker aan, de lippen rood, veel accesoires et voilá, dit was het resultaat!

Het gemaskerd bal was in een ruïne en de hoge prijs die we ervoor betaald hadden, ging integraal naar een vijftal NGO’s in Antigua.

Het was een prachtige plek, de mensen waren prachtig gekleed maar daarbij bleef het ook. De muziek was vreselijk saai, de hapjes waren echt niet lekker, de drank was verdomd duur, er was een veiling die veel te lang duurde en er waren veel te veel rijke gringo’s. Maar het is natuurlijk goed te praten, wetende dat de winst naar iets goeds gaat.

Woensdag 9 maart: Haaa, na al die tijd eens een normale dag op school. Alhoewel, normaal… De lerares was er niet. Ik wist helemaal van niets… Ik moest dus les geven zonder enige voorbereiding. Hmmm. De eerste uren ging het nog, maar na een tijd geraakte mijn inspiratie op. Ik gaf ze een tekenopdracht, maar het lijkt me dat ze er vaak snel vanaf willen zijn.

Een ander probleem is dat vele kinderen heel snel werken en anderen heel traag. Wow, echt, moeilijk. Gelukkig was de lerares terug na drie uur… Om even uit te rusten ben ik eens naar de schoolbibliotheek gaan kijken. Die is een ware ramp (alsof er een bom boeken in ontploft is).
Plots kwam ik op nieuwe ideeën!!! Ik ben met de directeur gaan praten en vroeg hem of ik de bib niet mag ordenen en een systeem mag uitdenken om alle boeken te ordenen, zodat de kinderen de boeken altijd terug op de juiste plaats zetten. Ja hoor, mijn idee werd aanvaard en volgende maandag mag ik mijn plan voorstellen aan de leraren, zodat zij mijn werk kunnen verder zetten als ik weg ben. Schitterend! Zo kan ik de drukte van de klas met wat rust combineren.

Op weg naar huis, reed er een bus naast mij. Nadat die gepasseerd was, was ik kletsnat. Het rare was, er waren geen plassen. Ik keek naar de inzittenden en zag een man dat me heel hard aan het uitlachen was en ostentatief zijn fles water toonde. Man, die intimidatie werkt me ZWAAR op de heupen! In de namiddag zat ik rustig op het dak aan mijn papers te werken en ik word maar niet met rust gelaten door die irritante kerels een paar daken verder. GRRRRMMMBBBLLLL. Ik zal zooooo blij zijn als ik van dit irritant mannengedrag zal af zijn. Blijkbaar worden mannelijke toeristen ook veel beter en respectvoller behandeld…

Overigens heb ik ontdekt dat het vandaag aswoensdag was en niet een leugenachtige dag. De helft van de bevolking liep namelijk met pikzwarte kruiskes op hun hoofd. Jaja, dit land frist mijn godsdienstlessen van het lagere wel op!

Donderdag 10 maart: Ik verschoot me een ongeluk toen ik op twintig meter van de school twee vieze dikke schaarsgeklede vrouwen zag praten tegen mannen. Jezus, hoerekoten naast de school. Hier kan toch ook echt alles he.
Op school vooral verbeterd en mijn eerste schap in de bib gesorteerd. Wow, da’s wel een werk van lange adem zeuh!

Ik heb drie kwartier op de bus moeten wachten als ik naar huis wilde. Op de plaats waar ik stond, was er de eeuwige geur van tortilla’s. Die geur is echt bijzonder: een soort van gegrilde muffige, slaperige stofgeur (ja ik weet het, vreemd, maar toch is het zo). Ik denk wel dat de mensen hier uit maïs gemaakt zijn (zoals de Maya’s geloven), maar ook uit bonen. ‘Je bent wat je eet’: Hombres de Maíz verenigd met mister Bean. En even terzijde nog, zelfs de papegaai in het huis is een echt Guatemalteek: het enige dat hij eet zijn tortilla’s, bonen en bananen.

Ik moet wel zeggen dat mijn neus hier een vorm van verdoving kent. Gelukkig maar… De stank van alles is hier soms niet te harden (zie: onverzorgde mensen, ongefilterde uitlaatgassen, wilde honden en katten, slechte sanitaire voorzieningen,…)

Vrijdag 11 maart: De dag op school was kort. We moesten wederom een voorstelling doen. Weer wisten we niet waarover het ging en uiteindelijk kwam het erop neer, dat alle kinderen er moesten zijn om een bende gringo’s te gaan bedanken.

Nu ja, toen we dan hoorden waarom, leek het me wel een positieve zaak: de Noord-Amerikanen hadden een huis gebouwd voor een heel arme familie waarvan de kinderen bij ons op school zitten. Nu ja, het was er wel wat over. Vele kinderen leven nog steeds in krotten en zij moeten dan een groep bedanken die voor een andere familie iets beters gebouwd heeft. De kinderen moesten al die Amerikaanse vrijwilligers een knuffel geven… Een beetje vreemd allemaal.

De kinderen van mijn klasje waren extreem onrespectvol, waren de Amerikanen aan het uitlachen, ze waren hyper-ongehoorzaam, beweerden dat het woord ‘ejemplar’ niet bestaat in het Spaans (tuurlijk wel), ze waren wreed tegen mij en ik ben vreselijk razend geworden. Ik was het eventjes beu dat ze zoooo weinig respect voor elkaar en voor anderen hebben.

Ik ben écht NIET gemaakt voor het onderwijs. Gelukkig zijn er altijd kinderen die WEL luisteren en wel respectvol met de anderen omgaan.

Ik was blij dat de school een half uur vroeger gedaan was.

We keken naar de CNN in het huis van de gastfamilie en zagen dat het niet goed was. Door de aardschokken in Japan, kan het zijn dat we hier vandaag een tsunami krijgen… Maar al bij al was het vals alarm, gelukkig maar...

Mijn eerste paper is EIN-DE-LIJK af. Heb een hele week niets anders gedaan! ’S Avonds gaan schaken met een vriend: ben blijkbaar al heet wat regels vergeten…

Ik heb deze week trouwens een minder leuk verhaal gehoord: het lieflijke (dachten we) dorpje San Mateo waar ook een schooltje van ‘Los Niños’ is, stond deze week in de pers. Een dronken man heeft er zijn vrouw en dochtertje ’s nachts in de afgrond gegooid! Moorden op vrouwen komen in dit land nog heel veel voor, omdat ook de maya’s een verhaaltje hebben dat zou kunnen geïnterpreteerd worden als ‘de vrouw is de basis van al het slecht in de wereld’.

Een ander droevig verhaal speelt zich af in Alotenango, waar ik werk. Er was eens een vrouw die heeel arm was. Ana-Maria (stichtster Los Niños) besloot haar te helpen: er werd een huis gebouwd voor die mevrouw, haar kinderen konden naar het schooltje en het ging echt goed met die vrouw. Het werd zelfs een goede vriendin van Ana-Maria. Vorige week stak ze de straat over en werd ze door een chickenbus dood gereden… Mega-erg!ZUCHT

Zaterdag 12 maart: En we gaan over op iets positievere verhalen… Tijd voor een weekendje!!! Deze keer was het richting Xela (of Quetzaltenango). Wat is er daar te zien? Wel, Xela is een stad dat ook gesticht werd door de Spanjaarden.. Verder is er in de buurt van Xela ook één en al te zien zegt mijn Trotter. De eerste stop was aan een ‘mirador’ waar ge ‘Lago Atitlán’ kon zien liggen.

Xela ligt namelijk verder dan Atitlán en ligt in de ‘altiplano’ (hooggebergte) van Guate.

De tweede stop was het dorpje Momostenango dat zich ver weg in de bergen (en op 2300 meter hoogte) bevindt. Om er te geraken moesten we langs een prachtige baan vol dennenbomen en ander natuurlijk schoon.

Het dorpje zelf was heel kleurrijk maar voor de rest niet heel bijzonder.

Hierna typisch Guatemalteeks gegeten: de ‘pollo campero’! Het is een fastfood-tent van Guatemala en álle Guatemalteken zijn er superfier op! Niet slecht zou ik zo zeggen!

De derde stop was in het dorp Xecul genaamd en dit dorp herbergt de grootste kerk van het land.

Het volgende dorp San Cristóbal Totonicapán staat bekend om haar meest kleurrijke en speciale kerk van Guatemala. Kijk naar de prachtige engeltjes en kleuren. Schitterend gewoon!

De gevallen engel

Gitaarspelende engeltjes (was't maar waar:p)

Baby

Vertaling: ‘Om met God te praten, hebt ge uw gsm niet nodig, zet hem dus uit’

Altaar-kitsch mét neon-verlichting

En er volgde nóg een dorp Salcaja met de oudste kerk van Guatemala, daar neergezet door de Spanjaarden. Maar blijkbaar hadden ze wel wat problemen met het bouwen want architectonisch gezien klopte de constructie niet.

Wel een grappige noot zijn de bananen en ananassen in stukwerk…

Volgende stop was de laatste van de dag: de warmwaterbronnen van Fuentes Georginas. Dit is een plaats op 2400 meter hoogte met natuurlijke bronnen. Het water van die bronnen wordt opgewarmd door zwavel.
We passeerden via een prachtige weg, vol landbouwgronden!Het was soms gek waar die akkers lagen, sommigen zijn zelfs te stijl om te bewandelen... De indígenas hangen dan een touw rond hun middel om de akkers te kunnen bewerken. Echt elk plekje dat over is, wordt gebruikt om groentjes te kweken.

De weg zag er gevaarlijk uit (putten, gaten, stenen), maar dit komt doordat de storm Agatha hier extreem veel schade heeft gemaakt.

We kwamen toe in een vreemd bewolkt gebied met vreemd tropische planten, een extreme vochtigheid, een frisse lucht en de geur van zwavel.

We liepen naar boven en daar waren dan baden met bergwater (later een heerlijk warm bad genomen dus!!! Aaaah da was geleden van in België). Het water stoomde.. Heerlijk!! En dit alles in een tropische omgeving.

Zoals ik al schreef had dit gebied veel schade geleden door storm Agatha en het bewijs was dat een heel gebouw van het complex in het water lag. Vreemd, het deed griezelig aan, vooral omdat er stoom uit de ramen kwam. Zeer surrealistisch!

Het is niet om te lachen natuurlijk, maar kwestie van de invalshoek te zien

We sliepen in een bungalow die veel te vochtig was. Het fijne was wel de open haard!!!

Zondag 13 maart: Aaah, heerlijk wakker worden met het geluid van een waterval en vogeltjes! Een heldere hemel waardoor ik het uitzicht eindelijk goed kon zien.

We zijn dan een wandeling naar een plekje wat lager in het ‘bos’ gegaan, waar er ook van die baden waren… Kleine maar stevige wandeling… Heerlijke rust, prachtig geluid, hmmm! Alleen zoooo spijtig van de vuiligheid: ‘La suciedad de Guatemala’.

Op de weg naar Xela, een prachtig zicht!

In het echt nog veeeeel mooier

En toegekomen in Xela: er is een gevel van een kathedraal

De kathedraal zat BOMvol!!!

Zooo vol, dat er zelfs een scherm stond voor degenen die buiten moesten staan

Er was een gallerij gebouwd in Franse stijl

Veel vergane glorie

Een kermis waar de spelen en attracties uiterst doodsgevaarlijk (en kleurrijk) zijn

Ik wilde even in het schietkraam op iets schieten, maar kreeg een weerbots op mijn vinger van iets dat niet aan dat geweer hoorde te hangen: bloed en blauw! Heel interessant voor de kinderen om met zo’n oud en versleten materiaal te moeten spelen. AIAI!

En er is ook een heel kleurrijk kerkhof waar het verschil tussen rijk en arm heel hard opvalt. Heb wel geen foto’s kunnen trekken van de armere omdat er zoveel mensen zaten te treuren. De graven van de armere mensen zijn niets meer dan aarde met een kruis uit stokken. Het staat in totaal contrast met die van de rijken…

Op de terugweg naar Antigua was er wat file (iets dat hier nogal vreemd is en betekent dat er een ongeluk gebeurd is). Jaaaaa amai, een chickenbus volledig over de breedte van 2 stroken uitgespreid...Én veel toeschouwers. Hmmm geen gewonden gezien maar ik vrees dat het rampzalig zal geweest zijn want die bussen zitten altijd tsjokvol.

Het weekend was prachtig: cultuur en natuur. Wat wil een mens nog meer? (awel, ik zal het eens zeggen! Dat dit land snel een betere economie (en alles dat er mee samenhangt) moge krijgen!!! Want amai, er is nog verdomd wat werk aan de winkel hier!)

Maandag 14 maart: Vandaag vroeg Seño Irma me of ik al gehoord had van de zondvloed… Ze heeft het gevoel dat de dag des oordeels nabij is… Ze heeft er zelfs al over gedroomd zei ze. Ze had er ook al met God over gepraat...

Veel verbeterd en eens in de bib gaan kijken. Al mijn sorteerwerk was blijkbaar voor niets geweest: alles door elkaar gesmeten boehoe! ‘K mag weer herbeginnen! Leuk! De busrit was ook niet echt één van de meest aangename, want ineens zat er een vlo op mijn vinger. AAAARGHHHH!

Negatief en positief zullen schril tegenover elkaar blijven staan in mijn blogskes. Ik blijf er bij dat wij heeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeel geluk hebben!

En ik besluit met een prachtig gedicht (vertaald in het Nederlands voor jullie) van de Guatemalteekse inheemse schrijver Eduardo Galeano:

Voor de dominante cultuur zijn wij, de “indianen”, niemand.
Wij zijn voor hen de kinderen van niemand.
Voor hen zijn we niet maar zouden we zijn.
We praten geen talen, maar dialecten.
Wij maken geen kunst, maar artisanale zaken.
We zijn geen mensen, maar menselijke gebruiksobjecten.
We hebben geen gezicht, maar enkel armen.
We hebben geen naam maar wel een nummer.
We komen niet voor in de universele geschiedenis, maar wel in de lokale pers onder de rubriek ‘misdaden’.
Voor hen zijn wij niemand.
Wij zijn simpelweg diegenen die minder kosten dan de kogel die ons doodt.

Een zielig gedicht, maar zo worden de indígenas hier wel behandeld…

Ik groet jullie met veel liefde!

2011-03-03T21:11:00.001+01:00

Okee, blijkbaar is er iets misgelopen met de volgorde van mijn uitleg en de foto's...

Febrero loco

2011-03-03T21:09:00.000+01:00

Maandag 21 februari: Aah de week begint weer zie… Er was een nationaal feest voor een held vandaag en de kinderen van onze klas hadden één en ander voorbereid. Tecún Umán is een held die het inheemse volk tegen de Spanjaarden wilde verdedigen. Zoals jullie wel al dachten, is hij verloren (dankzij de Spaanse paarden en wapens). De inheemse volkeren dachten trouwens dat het paard deel uitmaakte van de Spanjaard (als in: één wezen).

Het nationale lied werd gezongen (ik had ineens zo een voetbalgevoel).

Ik legde mijn hand niet op mijn hart omdat ik natuurlijk geen Guatemalteekse ben en ik dacht dat het onrespectvol zou zijn als niet-inheemse een nationale hymne mee te doen. Ook de andere vrijwilligers dachten er zo over, dus ja… Maar uiteraard, verkeerd gedacht!
Ik kreeg zwaar onder mijn voeten van meneer de Dictator (en ja ik kies bewust het verkeerde woord). Ik leer hier echt hoe ik moet leren omgaan met irritante, dominante bazen (is wel echt moeilijk voor mij en moet mijn grote mond constant snoeren). Hij is uiterst vergelijkbaar met Roegiest (voor zij die hem niet kennen: dictatoriale prof Spaans voor wie ik mijn thesis deed) …

Mijn eerste les gegeven aan de kinderen over het substantief. Saai onderwerp voor die kinderen… Het kon beter maar ja, al doende, leert men. Ik denk soms dat ik het eigenlijk leuker vind om met de kinderen mee te zeveren en te spelen dan ze les te geven of altijd in de hand te houden. Hahaha! Soms vergeet ik zelfs da’k als ‘lerares’ word gezien…

Dinsdag 22 februari: Op uitstap met ‘Stichting Los Niños’ naar Chimachoy! Chimachoy is een dorpje dat niet eens op de landkaart staat. Het was iets meer dan een uurtje rijden naar dit dorpje. Eerst een gewone asfalt-baan tot in Parramos (naar het schijnt hebben de conquistadores in dit dorp gezegd ‘aquí paramos’ (‘hier stoppen we’)), dan een half uur een zandweg.

Het was wel een prachtig plaatje: we zagen de vulkanen vanuit een heel ander perspectief. We passeerden vele velden, bezaaid met wilde blauwe bloemen, rurale gebouwtjes en kleurrijke mensen. Het was er extreem mooi en rustig.

Zie hier de top van de Fuego die net een scheetje vuur laat

We kwamen toe aan een schooltje in de stijl van de school waar ik werk. ‘Los Niños’ heeft hier dus een lagere en middelbare school gebouwd, maar omdat het zo ‘ver’ is, komen ze maar twee of drie keer per jaar dit project bezoeken.

Camera’s verdienen veeeel aandacht

We waren er met alle vrijwilligers en de kinderen hebben voor ons een optreden met dans, zang en toneel gedaan. Mooi!!!

De vrouwen van ‘Stichting Los Niños’. Helemaal links Christel (onze stageverantwoordelijke hier) die overal monden laat openvallen door haar grootte

Echt geëmancipeerde vrouwtjes

De vrouw met de stronk op haar hoofd (Jezus, echt geschift)

En uit dankbaarheid kregen we van elk kind een groente. De mensen waren echt heel lief en een aantal dankwoorden werden ons om het hoofd gesmeten (vooral meisjes, die zijn hier dus geëmancipeerder dan de jongens: verrassend). Spijtig genoeg moesten we al gauw dit prachtige bergdorpje verlaten.

Echt jammer, want de sfeer was er zoveel beter dan in Alotenango (iemand wist me te zeggen dat dit kwam doordat ze hier nog niet vaak geconfronteerd zijn geweest met de Westerse wereld en dus minder frustratie hebben over wat ze NIET hebben). Het heeft duidelijk bij iedereen een indruk achtergelaten.

De groenten werden geschonken aan de gastfamilies. Ik had een hele hoop bloemkool mee en heb dat aan Vida gegeven. Zooooo blij dat de familie was!!! Vida vroeg me of ik geen goed recept met bloemkool ken en ja hoor, morgen eten we bloemkool in bechamelsaus!!!! Jeeeeeeeeuj!

Woensdag 23 februari: Mijn tweede taalles gegeven. Blijkbaar lukt me dat niet zo goed! Ofwel lag het aan het onderwerp (nu ja, hét substantief is ook niet het meest interessante dat ge een kind kunt aanleren). Volgende week geef ik een knutselvak! Overigens: respect aan iedereen dat in het onderwijs (en andere sociale sectoren) staat!!! Blijkbaar gaat het over veel water naar de zee dragen en maar af en toe de mogelijkheid hebben een emmertje te laten staan.

De rest van mijn dag was niet boeiend genoeg om er getypte woorden aan vuil te maken! (ps. De bloemkool in bechamel was heel goed geslaagd, mmmmmmmmmmm)

Er is hier overigens een immense regenbui gevallen. Zeer vreemd, maar mijn Nederlandse buren vonden het ook uiterst aangenaam het geluid van de regen te horen… Het grootste nadeel aan zo’n vreemd weer, is dat de muggen wakker geschud worden! Ai, caramba!

Donderdag 24 februari: Vroeg opgestaan want vakantie!!! De school laat ons toe af en toe eens wat vakantie te nemen. Reisweg: Chichicastenango (meest kleurrijke markt van Guatemala) en vervolgens Lago Atitlán (wordt gezien als één van de mooiste meren ter wereld: ‘k ben benieuwd!)

We stapten om zeven uur ’s morgens de bus op. Na een uur en half rijden, stopten we in een prachtig wegrestaurant waar we even een plaspauze kregen… We bleven er lang staan en ja, er was een reden voor. We konden niet vertrekken omdat er langs de baan een wegblokkade was. Landbouwers hadden de baan afgesloten omdat ze iets wilden verkrijgen van de overheid…

We moesten dus een tijdje blijven wachten en geraakten aan de praat met twee Braziliaanse zussen (de ene leek wel de moeder van de andere), een Urugayaanse en een Baskische. Prachtig om zo de linguïstische verschillen te horen en over taal te praten… Na een tijdje kreeg de chauffeur nieuws dat we mochten doorrijden, de blokkage werd voor een kwartier opgeheven. Als we er passeerden, zagen we een kleurrijk boeltje inheemse landbouwers staan.

We kwamen toe in Chichicastenango. De markt was niet specialer dan de markt die we in Antigua hebben en veeeel drukker.

Dus het viel een beetje tegen. We hadden minder tijd door het wachten, maar vonden dat niet erg.
Wel leuke dingetjes gezien op de markt: syncretisme tussen katholieke figuurtjes met Maya-kleding aan.

Erna vertrokken we naar Lago Atitlán. We moesten het twee uur op een overvol busje vol houden. Ik had de pech links van mij een man met superveel tiques nerveuses naast mij te hebben (begon spontaan te schreeuwen, nerveus hoesten, stuiptrekkingen,…) en aan mijn linkerkant zat er een vrouw die ruimte-problemen had (vanaf dat we per ongeluk botsten, kuiste ze haar armen af of trok ze agressief haar been weg…) Ik was het gedrag van mijn buren zo beu, dat ik vroeg aan de chauffeur vooraan te mogen zitten. Nu was dat ook niet de beste oplossing… Ik kon op die manier namelijk zien hoe slecht de staat van de weg was. Angstaanjagend (stenen, putten,…)! Maar gelukkig doen de chauffeurs vier maal per dag de route.

We kwamen toe in San Marcos La Laguna en het eerste dat we zagen was een bende Amerikaanse hippies die aan het musiceren waren, omringd met inheemse kinderen. Spijtig genoeg heb ik geen foto van dit beeld. We gingen op zoek naar een hostel. We stapten door zanderige steegjes van een meter breed tussen bananenbomen en zagen overal ‘centro de Yoga’, ‘raki-masaje’, ‘meditación’, etc.

Dit dorp is gekend als een dorp waar men tot rust komt en de alternatieve krachten kan laten vloeien…

We werden constant gevolgd door jongetjes die vroegen ‘where you gone? We good hostel.’ Zeer vervelend maar onvermijdelijk… Het is door zo een manneke dat we onze hostel vonden: heel goedkoop indeed! En proper… En rustig…

Na een douche, wat rondgewandeld: prachtig! Het water heeft een mooi donker-turquoise kleur. De plek bevindt zich op 1600 meter.

Erna zijn we gaan eten in een prachtig gezellige bar. Heerlijk, met een flesje wijn enzo… En er was live-muziek: Jamming Jimmy! Hilarisch: hij zong vrij vals eigenlijk. Ineens begon het te gieten en ja hoor, Jimmy zijn spullen werden nat. Maar de muziek-redding (ik) was nabij!

Vrijdag 25 februari: We hadden ons vanalles gekocht om ontbijt te maken. Toen we in de ‘hostel’ toekwamen, zei Patty ineens dat er geen gas aangesloten was aan het fornuis. De enige mogelijkheid dat ons dan restte was het fornuis met hout. Zonder nog naar het gasvuur te kijken, probeerden we het vuurtje aan te steken.

Het was een hele opdracht het vuur aan te krijgen (het had geregend de hele nacht, dus…). Ik werd nerveus van het vuur dus ik besloot dan toch nog eens het andere fornuis te checken en jaa hoor, er was wel gas, naast de keuken (kwestie van de buizen van de leiding te volgen, niewaar?).
Het ontbijt was des te lekker!!!

Nog wat rondgewandeld, uitgecheckt en de boot op naar San Pedro de la Laguna. Maar eerst nog wat foto’s van San Marcos.

Zoek de kolibri!! (tip: het vogelken fladdert zot snel) En het zat hier vol eekhoorntjes en mooooie vlindertjes

Vele van deze foto’s zijn vanuit de boot naar San Pedro getrokken. De chauffeur zei me dat ik me mocht rechtstellen op een bankje naast hem. Na vijf minuten besefte ik ineens waarom: hij bukte zich ‘om iets op te rapen’ en zat gewoon met zijn hoofd onder mijn rok om eens te checken wat ik in huis heb. Jakkes! Mja, ik word het stilaan gewoon en trek het mij niet meer aan! Europees zijn lijkt me hier soms meer een ziekte dan een voordeel.

San Pedro is veeeeel minder mooi en natuurlijk dan San Marcos. Veel toeristischer en met echt geplaveide straten enal! We zijn dan op zoek gegaan naar een hostel en Valerie vond er eentje! Het was nóg goedkoper dan het vorige (3 euro per nacht), maar wel veeeeel minder proper en in kamer nummer 13 :D.

Maar we hadden een hangmat voor onze deur hangen!

Toen zijn we gaan eten. Het was een gezellige bar, maar het zicht was iets minder gezellig: ik keek recht op een vrouw met een decolleté dieper dan haar navel en een man dikker dan een heel dikke man. Ze waren constant aan het flirten en tequila-shots aan het drinken (om 14 uur). Ahum!

Erna zijn we met de boot naar een ander dorpje gegaan: Panajachel genaamd. Deze stad herbergt niet veel schoons volgens de boekjes, maar er is een natuurreservaat en dát gingen we bezoeken! En inderdaad, we kwamen aan en zagen direct een grote zonde van de mens.

(de grootste is van de Amerikanen)

Ge krijgt gewoon de neiging zoiets lelijks, totaal onpassends, neer te bombarderen… Toen we er toekwamen, had ik mijn eerste tuctuc-ervaring (brommer-taxi).

Schitterend was het natuurpark!

Slingeraap

En ja hoor, een coatí die heeeel dicht kwam (op zoek naar eten) en pas vertrok als er een bende Amerikanen aankwam

Hangbrug

Waterval

Zotte stekelplant waarvan de naam me ontschiet (yucca?)

Zotte Belgjes

Regenwolken

En ja hoor, we hadden het zitten: een megazotte tropische stortbui brak los! Oplossing: een ecologische paraplu!

Het werd alsmaar erger maar vonden een schuilplaats.

We zaten er een half uur. Toen het minderde en ons nog maar een kwartiertje restte, gingen we op zoek naar het hoofdgebouw. We dachten dat dat heel ver lag, maar nee hoor, vijftig meter verder, verstopt tussen de bossen, was het hoofdgebouw. Haha, hebben we ons zelve zwaar uitgelachen!
We moesten met de boot terug, daar schonk de bootman ons een plastiek als regendeken.

Uitgeregend kwamen we in San Pedro toe. En raad eens, jaja, de elektriciteit was uitgevallen in het stadje. Dus in de winkeltjes en in de restaurants stond het vol kaarsjes. Gezellig was het wel!!! (en donker ook).

Na een heerlijk douchken zijn we op zoek gegaan naar een restaurantje: mmmm!! De uitbater was een Fransman en bijgevolg was het eten overheerlijk: eerst een zelf samengestelde pizza, dan een crêpe met zelfgemaakt banaan-ijs en chocoladesauauauaus!!! Heerlijk!!!

En de kat van het restau vond dat ooook!

Het was een supergezellige avond en we hebben veel gelachen. Vooral de Italiaanse ober was niet te schatten: hij sprak in plaats van over ‘bolas’ ijscreme, over ‘pelotas’ (een bal, niet een bol) en maakte de beweging met zijn hand dat een derde soort bal(len) insinueerde .

Zaterdag 26 februari: Lekker opgestaan en ontbijtje gemaakt. In de hangmat gelegen met de kat van de hostel.

Ook een beetje op het dak van de hostel gezeten. Het zicht was prachtig!

Erna een uitstapje met de drie andere Belgische meisjes. Een wandeling door de dorpjes rond het meer.

Mooi, maar een vreemde wandeling geweest.

Ik wilde een douche nemen en ineens zag ik de meest vieze grote spin dat ik ooit al gezien had! Ik ben dan snel terug in mijn kleren gesprongen, naar buiten gelopen en iemand van de hostel geroepen. De schilder stapte vol moed naar die spin. Maar de man werd ook verdacht bleek en deed er zeker vijf minuten over voor hij de spin durfde vangen…
Oef! Ik kon weer ‘veilig’ douchen (het was alleen uiterst verboden de muren aan te raken: wal-ge-lijk!)

’S Avonds een beetje op het dak van de hostel gezeten. Ineens zag ik een gier! Hij is een half uur op dezelfde manier blijven zitten!

‘Ik ben de koning der vogels’-stijl (ook wel nogal Duits)

’S avonds zijn we in een restaurant‘-Tintin’- gaan eten. Jaja, overal Kuifje-posters en op de achtergrond Goa-muziek (wel niet bevorderlijk om te eten) dat na vijf minuten al snel werd veranderd in Pink Floyd!!! Aaaaa, wat een heerlijk restaurantje!!

Zondag 27 februari: Een heerlijk ontbijt op een heerlijk terras.

Dan de boot naar Santiago, nog een ander dorpje, genomen. Naar het schijnt is de baan van San Pedro naar Santiago zooo gevaarlijk, dat ge 99% kans hebt overvallen te worden! Maar blijkbaar is dit op alle wegen tussen de dorpen zo. Daarom: de boot!

Patty en ik. Op de achtergrond vulkaan San Pedro

José, de schipper

Zonnen op het dak van de boot

Santiago

Traditioneel geklede peetjes

We moesten snel de boot terug op en zijn dan terug naar Antigua vertrokken…
Ook heb ik ondervonden dat een korte broek dragen niet aan te raden is in dit land. Zwaar af te raden zelfs (als een clown in het circus voelt ge u dan). De weg terug was even onaangenaam als de heenweg. Door de hoeveelheid bochten, heeft een meisje overgegeven. De hele weg dus in een stinkende bus gezeten. Leuk!

Maandag 28 februari: Wow, al twee maanden onderweg! De tijd gaat heeeel snel. In het schooltje waren alle kinderen me aan het vragen waarom ik er niet was geweest… En vandaag hingen ze nog meer aan mij dan anders. Zo een lieverds toch! Voor de rest was mijn dag niet bijzonder. Rustig aan na een lang weekendje!

Dinsdag 29 februari: School! Ik heb me de hele voormiddag beziggehouden met tekenen. Aaa! Dit werk is uiterst goed voor mijn creativiteit weer wat aan te wakkeren!

We hadden een kleine opening van een naai-atelier waar we niet eens het bestaan van wisten. Het is wel een beetje vervelend dat de school ons niet echt op de hoogte houdt van de dingen.

Tijdens de speeltijd waren de kinderen veeeel ruzie aan het maken…

We hadden ook nog een onverwachtse vergadering met de onderdirectrice. De vrijwilligers moeten nu het carnaval-feest van volgende dinsdag volledig in elkaar steken! Leuk, een hele week carnaval en feestjes! Yeah!

’S Avonds verrassingsfeest voor Ruth die op 29 februari jarig is. Ze wist helemaal van niets en dacht te zullen gaan eten met Sanne en Martin (mijn buren in het gastgezin). LEUK!
Het was georganiseerd door Sanne en door de ‘Stichting Los Niños’ in een gezellige bar. Na een kwartiertje kwam Ruth toe en we riepen allemaal ‘surprise’ en ja, ze was verrast! Super vond ze het! Hehe, altijd leuk mensen hun gezicht te zien in zo’n situaties!

We kregen een cocktailtje en hapjes van Los Niños. Het feest was blijkbaar niet alleen voor Ruth, maar ook voor Thibault (Gentenaar die hier ook op stage is) en mij (huh, nogal vreemd zo drie weken op voorhand ma bon).

We kregen een cadeautje van ‘Los Niños’ (een mooie parelketting) en achteraf een immense chocoladetaart. Het was een gezellige avond!

De Belgisch-Nederlandse bende YEAH

Woensdag 2 maart: Op school geknutseld en voor de rest gebabbeld met vrienden, gewerkt aan werk school (ik begin te stressen voor mijn papers, ik geraak gewoon NIET vooruit).

Donderdag 3 maart: Verder geknutsteld en nu mijn blog aan het schrijven! Straks sporten en vanavond werkjes voor school maken!

Lieve groetjes en zoenen voor allen!!!

El Volcán del Fuego buldert

2011-02-20T19:00:00.000+01:00

Ahoi!
Leuk om te weten dat er zoveel mensen mijn blog meevolgen!!!

Nog even een ervaring mee te delen van maandag 14 februari. Het is een vreemd gevoel als 200 kinderen antwoorden. De lessen beginnen altijd met: ‘Buenos días seño Nathalie, ?cómo está?” Dan zeg ik “bien, y ustedes” en zij antwoorden dan “bien, gracias a Dios”. Deze keer was dat ook zo, maar dan 200 kinderen in koor (die mijn naam maar half wisten).

Ik ben stilaan een ervaren hand-wasser aan het worden! Yes! (de wasmachines zijn hier met koud water en uwe was komt er even vuil uit als ervoor).

Ik ben trouwens ook een echte vak-idioot aan het worden: overal waar ik loop, ga en sta, zie ik taalfouten! Heb in het schoolreglement van 5 pagina’s 25 fouten gevonden (haha, vreselijk, ik word nog een échte lingüist, wie had da ooit durven denken :p )

Dinsdag 15 februari: Drukke dag op school! Vandaag vroeg seño Irma me of ik vanaf maandag de dagelijkse taalles wil overnemen. Morgen zal ze me het leerplan geven. Cool, mijn eerste verantwoordelijkheden! Joepie! Ik heb me een pak stempeltjes gekocht om de verbeteringen er mooier en leuker te doen uitzien. Een jongetje kwam me vragen hoeveel die stempeltjes kosten. Als ik hem zei “niet zoveel, maar 5 Quetzal (50 cent)”, zei hij “voor ons is dat wel veel”. Hij zei dat zo droogweg, alsof het hem niets deed, maar mij deed het wel veel…

Na de les moesten we bij de directeur: hij wist ons te vertellen dat de voorstellen van Lien en Valerie niet kunnen doorgaan… Hij zei dat dit niet realistisch was enzo. Maar hij stelde hen wel voor om sportlessen te geven. Ik ga gewoon door met mijn taallessen en ben ondertussen al heel wat les-plannen in mijn hoofd aan het smeden. Ik heb echt een leuke band met de lerares en nu ik wat meer verantwoordelijkheden krijg, zal het wel leuker worden. Het lastige soms was dat ik me wat zat te vervelen in de les. Ik zal waarschijnlijk ook schriften van het vijfde jaar (die in de namiddag les hebben) beginnen verbeteren.

Veel te laat ‘thuis’ voor het eten, dus ik moest met de familie mee-eten: eerst bidden (:P), dan bbq eten… Haaaa, heerlijk toch barbecue!!! Carlos (pater familias) stelde me allerlei vragen over mijn leven: zooooo nieuwsgierig maar wel sympathiek. Het creëert wel een band denk ik. Carlos en Carmelina zijn vandaag trouwens 42 jaar getrouwd.

Woensdag 16 februari: Op school mijn plan voor volgende week gekregen: schitterend, ik moet les geven over de verschillende soorten substantieven (soortnaam, eigennaam, …). Wat een geluk dat ik daar voor mijn thesis nog veel onderzoek heb naar gedaan!

Weer de hele tijd zitten verbeteren in de les. Als de kinderen oefeningen aan het maken waren, kwam Seño Irma me vertellen dat het meest verstrooide meisje van de klas bij haar oma woont, omdat haar mama vertrokken is en later ook haar papa. En nog vier andere kinderen leven zonder vader (omdat de vaders hun latino-bloed hen te zwaar parten speelde).

Opeens werden we weer bijeen geroepen door de directeur. Djeezes, wat was me dat zeg? Hij was alles aan het afbreken van plannen dat we hadden… Hij was weer vanalles aan het preken en we zijn weer heel weinig aan het woord geweest. Soms lijkt het dat we hier meer een last zijn dan iets anders. Na een uur naar hem te luisteren, was iedereen een beetje van slag. Maar bon, het zij zo. Directeur Julio is een moeilijk man en blijkbaar loopt het tussen ‘Stichting Los Niños’ en directeur Julio ook niet zo goed, waardoor de communicatie tussen ons en die twee ook wat fout loopt. We zien wel hoe alles hier evolueert. Uiteindelijk blijft het geluk en de verrijking van de kinderen wel hét belangrijkste natuurlijk!

In de namiddag hebben we een 'uitstapje' naar een arm dorpje gedaan.

Dit dorpje heeft een schooltje dat werd opgericht door een Belgische man. Hij leert de kinderen muziek spelen, zingen, sporten, computer, Engels,… Deze school heeft een project dat toeristen dus naar het dorpje komen en er een soort van workshop krijgen over de bezigheden van de indígena-vrouwen.

We gingen naar een veld en daar kregen we het verhaal van het dorpje te horen. Ik vertel!

Het dorpje was ooit heel rijk: het had namelijk een heel groot meer. Op de viering van een bepaalde heilige was het hele dorp in vervoering en de mannen bezatten zich. De mannen vonden dat de vrouwen zich ook moesten benevelen.

Máár de vrouwen waren moe van de hele dag te koken voor het feest dus ze werden heel snel zat. Het hele dorp viel in slaap en een groot deel van de huizen vloog in brand. De patroonheilige zag dit en was kwaad.

Dus hij besloot het meer (jaja, hét meer) mee te nemen en ergens anders te leggen. Dus het dorp had geen water meer om de velden te irrigeren.

Bijgevolg: hongersnood. Iedereen lag op sterven. Ze hadden geen geld om medicijnen en water te kopen dus gingen ze aankloppen bij een heer die in een dorp in de buurt woonde.

Hij leende hen het geld, maar zo lang was de heel vruchtbare grond van het dorp in zijn handen. Met de helft van het geld werden er medicijnen gekocht en met de andere helft alcohol.

De velden bleven er slecht bij liggen. Het dorp bleef arm, ze kenden geen Spaans, hadden geen scholing en bleken niet uit die miserie te geraken. Tot veertien jaar geleden.

Toen was er een vrouw (de vrouw die dit vertelt) die een oplossing zocht (ze was het beu! Haar man sloeg haar tijdens de zwangerschap van haar 1ste, 2de én 3de kind en hij was een ongelooflijke zatlap. Ze wilde geld verdienen en Spaans leren. Ze trok naar Antigua op zoek naar een oplossing, kwam er een Duitse vrouw tegen, zij ging mee naar het dorpje en zag dat het niet goed was.

De Duitse vrouw stuurde vrijwilligers die de vrouwen Spaans leerde. Op die manier konden de stoffen die de vrouwen maakten ook verkocht worden. Door het geld dat ze verdienden en dankzij de vrijwilligers, stonden ze op eigen benen en konden hun kinderen naar school. Haar drie kinderen zijn nu onderwijzers.

Eind goed, al goed.

Na dit mooie verhaal trokken we naar hun werkplaats waar ze eerst een traditionele wierook-dans voor ons deden.

Dan toonden ze ons hoe ze weven. Echt zot hoe secuur zo een werksken is. Da’s echt ongelooflijk hoe ze hun tijd erin steken. (En wij betalen zooooo weinig voor een stuk stof…)

Erna werd ons getoond hoe ze met riet manden maken… Ze zijn zo vingervlug in al die zaken, echt gek! Op vijf minuten had ze een heel vlak gemaakt. Erna toonden ze hoe ze koffie malen. Leek makkelijk, jaja, maar dat was het dus niet. We mochten ook eens proberen. Hmmmm.

Erna kregen we traditioneel eten: lekker! Normaal gingen we ook nog leren tortilla’s maken, maar het is er niet meer van gekomen spijtig genoeg. Ik heb er overigens een prachtige handtas gekocht (wetende dat het geld rechtstreeks naar de maaksters gaat). Ze bedankten ons enorm, omdat dit soort bezoekjes van ons zorgen voor een betere toekomst voor hen en voor hun dorp.Nu is het alleen zo dat er te weinig reclame voor deze uitstap wordt gemaakt.

Het dorpje was tot over 14 jaar totaal onbekend (zowel voor Guatemalteken als voor westerlingen) en sindsdien is het al veel verbeterd… Mooi!

Heb na het eten weer een babbeltje geslaan met Vida, onze huishulp die veeel te lief is! Ik heb haar langs mijn neus weg eens gevraagd hoeveel ze verdient: 150 euro per maand. Haar papa werkt op het veld, haar mama verkoopt de oogst, haar zus zorgt voor haar dochtertje en haar broer werkt als goedkope werkkracht in de bouw in de VS om maandelijks geld naar de familie te sturen…

Donderdag 17 februari: Het eerste uur sportles gegeven. Deze keer kon ik eindelijk het Chinees voetbal introduceren. Ze vonden het leuk! Heb dan ook keeper gespeeld met de jongens. Yeah!

Ineens verschoot ik me een bult: de vulkaan Fuego (het dorp ligt dus op de helling van die vulkaan) brulde. Het geluid is extreeeeem angstaanjagend: het lijkt op een donderslag, maar dan luider. Ge hoort (en voelt) gewoon dat twee tektonische platen tegen elkaar botsen. Het is precies het geluid van twee suuuuperzware stenen die in elkaar schuiven of botsen (dit geluid hebben jullie zeker al gehoord in films: tombes van graven die verschuiven enzo :p).

Achteraf kwamen we te weten dat de activiteit van de vulkaan in een stadium van alertheid is (hmmm). Het gevolg van deze activiteit was er: de kinderen waren een hele dag heel onrustig en lawaaierig. Zo merkt een mens toch heel goed dat hij niet meer is dan een dier dat onrustig wordt door natuurverschijnselen…

Nog een vreemd natuurfenomeen hier is het weer: normaal gezien regent het NOOIT in februari en guess what, het heeft gisteren én vandaag ge(mot)regend. Vida wist me te vertellen dat het weer een beetje zot geworden is hier. Mja!

Op school ben ik dan met een klein klas-projectje begonnen: de probleem-woorden op blaadjes schrijven en die aan de muur hangen per soort (voor de Hispanisten onder ons: woorden met tilde, v/b, c/z/s, …). Ik zal dan dictees geven waar die woorden in voorkomen en als ze die nóg fout schrijven, punten aftrekken... Jaja, ik word een strenge juf!

Ik ondervind trouwens heel hard dat armoede een verspilling is van talent. Zo hebben we in de klas een heel artistiek meisje die fantastisch kan tekenen. Ze heeft geen geld thuis dus kan ze dat talent niet verder ontwikkelen. Echt zonde! Een ware ware zonde, ze zou zoooo goed kunnen worden!

Ik was blij in Antigua te zijn, verder verwijderd van de vulkaan. Met mijn mama geskypet, wat me deed beseffen dat ik écht heimwee heb. Dus besloten dan maar goed te gaan zweten. En zo was de dag voorbij voor ik het wist!

Vrijdag 18 februari: We hadden weer een vergaderingsken na de les. Vandaag gingen we wat gezinnen bezoeken, zodat we de situatie van sommige leerlingen konden zien. We stapten mee met de familie naar hun woonplaats. We stelden voor hen te helpen dragen (ze hebben immers geen water in huis en iedereen van het gezin moet een stevige afstand lopen met emmers en kruiken). Ik heb een emmertje overgenomen van een kind. Ik zei hem al lachend dat hij wel al veel spieren heeft dan… (grapjes is altijd een manier denk ik)

We kwamen toe in een sloppenwijk.

Ondanks die immense armoede, zijn de mensen heel gastvrij. Ongelooflijk! De leraar die mee was met ons zei dat de families graag bezocht worden, omdat ze dan echt meer motivatie hebben om te studeren.
De plaats waar ze wonen bestaat uit een vloer uit zand. De muren zijn uit plastiek en golfplaten. De ‘keuken’ is een vuil boeltje met vliegen en allerhand viezigheid.

De wc, tjah, de foto spreekt boekdelen. De plaatsen waar ze slapen bestaat uit twee matrassen voor 1 gezin (en op 1 matras lag een baby van 5 maand te slapen (vol vliegen). De mama is 17… In die ‘kamers’ ligt het vol kledij en al hun bezittingen.

Als ik buiten ging, begon ik te wenen (zo onzichtbaar mogelijk, net als de manier waarop ik foto’s trok). Het ziet eruit zoals in de films en in documentaires. Maar dan is het vanop een afstand. Nu niet… Ge staat er gewoon midden in: heel confronterend en een gevoel van beschaamdheid én tegelijkertijd dankbaarheid overmant u…
De hele familie woonde op deze ‘grond’ en ik vroeg of ik foto’s mocht trekken. Dat vonden ze een goed idee. Ik heb hen beloofd de foto aan het kind te geven dat bij ons op school zit. Zo hebben ze toch iets leuks om in huis op te hangen.
De oma en opa waren verweerd van al het werken en afzien.

De papa zat ook op school, hij wilde namelijk een goed voorbeeld zijn voor zijn kinderen…

Ze waren met zijn allen huiswerk aan het maken. Ze waren zo lief, ze groetten ons, toonden hun huis, vertelden veel over hun leven,… Een nonkel van die familie zat in het leger, zodat hij wat kon bijdragen voor het eten en medicijnen. Had hij er niet geweest, zo vertelde een vrouw, dan was ze al lang dood geweest.

Zo lief en gastvrij en vrolijk dat die waren.

De levensomstandigheden daarentegen: schrijnend gewoon… Zoooo oneerlijk dat de wereld is. Echt zooooo oneerlijk. Het maakt me overigens extreeeeem gefrustreerd over de dingen des levens. Woooow!

Erna stapten we naar een andere sloppenwijk, waar de situatie eigenlijk nóg erger is. De papa van het gezin is vorig jaar uit een boom gevallen en was op slag dood. De zoon –die heel erg vasthing aan zijn pa- is depressief en leeft in zijn ‘bed’. We zagen die jongen liggen: volledig apathisch, knock out. De zusjes doen het huishouden omdat de mama door het vele werken een probleem heeft aan haar schouder. Ze hebben enkel een kleine ruimte met twee bedden, een latrine als wc en een vuurtje om te koken.

Veel levensvragen komen in me op… Het is zoooo spijtig dat ik de wereld niet kan veranderen. Het is zoooo spijtig dat niemand van ons dat kan. Het is zoooo erg dat die mensen zooooo hard moeten werken (duizend maal harder dan wij) en dat ze niet eens deftig kunnen eten en leven. Chapeau dat zij het hoofd recht houden en voor hun familie zorgen. Altruïsme ten top!
Het is een heel goed initiatief om families te bezoeken. Ineens vergaten we al die zever met de directeur, ineens werden we met onze voeten in de pure realiteit gedwongen. Het maakt ons eventjes duizend keer meer bewust hoe de kinderen in onze klasjes leven thuis en hoe hard ze moeten knokken. Elke knuffel die ik zal geven zal nóg meer betekenen dan ervoor.

’S Avonds zijn we naar een project gegaan waar de kinderen koken voor buitenlanders. De winst dat ze maken gaat integraal naar een spaarvarkentje voor de kinderen, zodat ze later kunnen verder studeren. Vijf kinderen bedienden ons en vijf werken er in de keuken. Wij hadden als ‘camarero’ een jongetje dat Kenny heet. Wat een schatje.

Ze moeten ons ook in het Engels bedienen, zodat ze hun Engels oefenen. Heeel schattig. Dit project is een NGO van een Nederlandse vrouw en de NGO biedt de kinderen naschoolse opleiding koken, Engels en meer aan.
De organisatie houdt zich ook bezig met arme kinderen met een open gehemelte en een hazelip. Zij worden dan geopereerd (gratis).
Het lokaaltje was supergezellig ingericht, met leuke tafellakentjes en leuk bestek.

We kregen een vier gangen menu: eerst een mini-smoothie van meloen en limoen, dan een slaatje, dan een vishamburger met patatjes en een slaatje

en tot slot een heerlijke brownie met aardbeien. De kinderen waren ongelooflijk lief en vrolijk. Ze doen dit echt graag. De organisatie vertelde ons dat ze ook elke dag naar de les komen, omdat het iets praktisch is. Andere minder praktische vakken vallen veel minder in de smaak.

Ik merk stilaan meer en meer hoeveel emoties dat wij hier incasseren: al die tegenstellingen, al die armoede vermengd met optimisme en gastvrijheid, al die kleine botsingen tussen Noord en Zuid. De theorie die we in onze lessen zagen begint echt waarheid te worden: de deficiënties van NGO’s, het Europese idealisme dat in stukken vaneen valt maar toch altijd wel een beetje moet blijven (anders heeft het gewoon geen zin), de confrontatie tussen verschillende mensen, de economische problemen, de verandering van de wereld (natuurfenomenen), de immense kloof tussen arm en rijk, de corrupte politiek, de globalisering (heel veel Noord-Amerikaanse programma’s op tv), goede intenties die tot niets leiden … Ik denk dat ik deze week mijn eerste pure cultuurschock ervaard heb…

En ik vrees dat die in de omgekeerde richting nog veel erger zal zijn. De dingen waar wij soms maar mee bezig zijn zien er zoooo nutteloos uit. Uiteraard besef ik wel dat het te maken heeft met de context waarin wij ons bevinden en ieder persoon heeft zijn bekommernissen, maar de onze lijken soms zo miniem tegenover die van hier. En toch zijn ze voor ons niet miniem… Het is te begrijpen dat als ge een dak boven uw hoofd hebt, lekker gezond fijn eten, een hobby of drie en centen dat er andere problemen het leven insluipen. Het is nu eenmaal eigen aan de mens. Ik besef wel dat ik terug in Europa me wel weer zal moeten aanpassen…

Ik zou iedereen aanraden te doen wat we hier nu doen. Het is zo iets moois,… Maar ik ben blij voor wat ik hier te zien krijg en wat ik hier voel. Het is een immense levensles… Iedereen zei het me op voorhand, maar dat het in die mate zou zijn, had ik nooit verwacht.

Zaterdag 19 februari: Ik ben naar de tweedehandsmarkt gegaan: de kleren zijn echt spotgoedkoop en het deed goed er eens wat rond te lopen. Erna hadden we een feestje in de Spaanse School voor de verjaardag van de eigenaar van de school (Carlos). Het begon om vier uur in de namiddag. De hele Belgische en Nederlandse crew was er en een paar Guatemalteekse vrienden van Carlos. Hij had het echt heel goed in orde gezet met muziek en zot grote boxen, typische Guatemalteekse hapjes (taco’s met guacamole en bonen-puree) en veel drankjes. We zijn er de hele avond geweest. Súpergezellig!!! Zo een ontspannen dag heeft me HEEEL goed gedaan!

Carlos en de Belgische meisjes

De Belgische meisjes: Lien, Elise, Elise, Valerie en ik

Valerie en ik met de Guatemalteekse vrienden van CArlos: let vooral op het feit dat ik me moet bukken HAHA

Zondag rustdag maar ik moet mijn eerste les voorbereiden voor morgen! Spannend!

Dikke zoenen en heel veel liefde aan jullie allemaal!

!Feliz día del cariño!!

2011-02-14T23:17:00.000+01:00

Geliefde engeltjes van mij!

The story continues…

Dinsdag 8 februari: Op school heb ik gewoon wat tekeningen zitten maken. Seño Irma doet dat niet graag en ze bedankte me heel hard voor mijn werk. Tijdens de speeltijd heb ik de hele tijd met een meisje van in mijn klasje zitten praten: echt een lieverd! Ze vertelde dat haar papa een leraar is en haar mama was ziek geweest en ze vertelde dat hij dan helemaal niets deed in het huishouden en vaak nachten wegbleef waardoor zij (10 jaar) en haar oma op de drie broertjes moesten letten. Een andere leerlinge –die al volop pubert- kwam me in mijn oor fluisteren ‘Seño Natali, estás loca’. Ahja ?!

Het enige dat ik vandaag meegemaakt heb, is een echt Nathalie-verhaal. We moesten de bus snel opstappen en er was enkel plaats vanachter. Dus wij langs de achterdeur naar binnen en wat doe ik: ik stap met alle kracht het trapje op en knots meeegahard met het midden van mijn hoofd tegen de ingang.. Ik wist niet goed wat er gebeurd was maar al snel kreeg ik een immense hoofdpijn en ja, ik begon te wenen. Aargh! De hele busrit lang zoooo misselijk… Thuisgekomen en daar gedurende drie uur ijs op mijn hoofd gelegd. Het gevolg van mijn elegantie was gewoon een ei van een buil… ‘Typisch’ hoor ik jullie zeggen :p. Mijn haar staat zelfs hoger op die plaats! HAHAHA.

Hele dag projectverslagen enzo geschreven. En overigens, er zijn twee nieuwe huisgenoten: twee Amerikaanse meisjes. Ze zijn typisch high-school-style maar wel ok. Wel veeeeel lawaai met twee Canadezen en twee Amerikanen… En als ik hier blijf wonen, dan is dit nog zo tot eind april. Die ene Amerikaanse is overigens naar een Middelbare school gegaan dat ‘Horlicks’ heet. Jaja, lees het maar eens luidop met een Engels accent!

’S Avonds nog iets gaan drinken met Guatemalteken. Zalige bar met terras en later ook een optreden van niemand minder dan ‘Ignacio’ (vroegere percussionist) van de Buena Vista Social Club. Die is dan zelfs komen praten en al. Geweldig! Hij was over Ry Cooder bezig. Hij wil nu namelijk een project opstarten dat terug naar het échte begin van BVSC teruggaat: kleinschaliger en gezelliger, niet meer het grootse zoals het met Ry Cooder. Hij vertelde dat hij in Antigua woont maar altijd problemen had met zijn Cubaanse paspoort. Hij wist me ook te melden dat de échte oorsprong van BVSC in Guatemala ligt en NIET in Cuba. Bon, gezellig zou ik zo zeggen! En já er volgt een foto of twee!

Woensdag 9 februari: De hele voormiddag dicteetjes zitten verbeteren. Ik ben blij, sommige kinderen onthouden de schrijfwijze van de moeilijke woorden. Oef! Ik hoop echt dat dit zo in stijgende lijn kan blijven doorgaan! Tijdens de speeltijd heb ik met een meisje gepraat dat zich altijd afzijdig houdt. Ik wilde weten wat er scheelt. Ze vertelde me dat ze zo vaak buikpijn heeft maar dat haar ouders niet naar de dokter kunnen met haar. Haar papa is 30 jaar en van haar mama weet ze het niet. Ze woont met negen in een huis. Meer kreeg ik niet los. Maar blijkbaar deed ik wel iets goeds, want na de les kwam ze me een heeeel lange knuffel geven (zo van het type ‘vol liefde’).

Ook nog tijdens de speeltijd heb ik met vijf meisjes spelletjes gespeeld. Echt leuk! Ze kwamen erna op mijn schoot zitten (eentje op elk been en langs elke zijde eentje en eentje achter mij: een echt typisch vrijwilligers-foto-beeld). Ze wilden me plagen en probeerden me plat te kietelen: ik hing echt vol meisjes. Ze zijn zo lief en ik begin me stilaan te hechten aan de kinderen. Zoveel liefde dat die hebben!

Na de speeltijd moesten ze een tekening maken en vragen beantwoorden ‘hoe voelen jullie je op school?’, ‘hoe voelen jullie je thuis?’, ‘wat is jullie grootste droom?’ en weet ge wa, de meeste kinderen willen leraar of dokter worden (en eentje van hen bakker). Het ziet er naar uit dat, als die dromen uitkomen, dat de Guatemalteekse economie toch een mooiere toekomst tegemoet gaat.

In de namiddag hadden we een vrijwilligersvergadering van Los Niños. Allerhand activiteiten werden voorgesteld en ook andere projecten. Hoogstwaarschijnlijk gaan we helpen met koken voor de daklozen. Ook zal ik een hoop kleren en medicatie achterlaten voor hen als ik vertrek. Én volgende week organiseren we een voetbalmatch: vrijwilligers tegen daklozen (die er zelf naar vragen om tegen ons te spelen).

Donderdag 10 februari: Deze dag is rotslecht begonnen… De bus naar school was te laat en als die uteindelijk toekwam, moesten we in een overvolle bus waar al 80 man opzat nog bij.. De ‘conducteur’ was alsmaar aan het zagen dat we moesten doorschuiven. We deden dat dan maar. Ik kon maar op één been staan, leunend tegen vieze stinkende mannen. Na een half uur zo te rijden, was mijn humeur onder het nulpunt gezakt!

Op school is dit niet beter geworden. We waren te laat, de voordeur was op slot. Ik zat toen te bedenken dat het supergevaarlijk is de enige uitgang op slot te doen. Wat als er vuur uitbreekt?

Aan dezelfde voordeur stond een meisje van mijn klas te wachten. Als een kind te laat is, moet het een uur aan die voordeur blijven staan. Weer een punt van commentaar. Kunnen ze de deur niet gewoon openlaten, de kinderen binnenlaten in de klas en hen dan een straf geven waar ze iets mee zijn (als oefeningen maken in dingen waar ze niet goed in zijn?) Ik moet en zal dit bespreken met de directeur.

Na de les hadden we een lange vergadering met de directeur: hij had het over de discipline die hij de kinderen wil aanleren: djeezes! Het lijkt (theoretisch)op de jaren vijftig gewoon. Overigens moesten wij vrijwilligers vooraan in de klas staan en de perfecte rij proberen vormen. Hallo! Echt leuk hoor!

Ook kregen we een sponsor-filmpje te zien, zodat we heel goed weten wat de problematiek hier is. Alsof we dat nog niet weten. We zien het elke dag, elk uur, elke minuut en elke seconde. Hij probeerde echt heel hard geld van ons los te krijgen. Nu ja, ik beslis op het einde wel waarin ik zal investeren. De andere leraren waren er ook en die zeiden gewoon GEEN woord. Erna kregen we een hapje en er heerste een heel ongemakkelijke stilte. Blij als ik thuis was…

Vrijdag 11 februari 2011: Korte dag op school en al duizend keer beter geluimd :D. Niets speciaals, enkel wat voorbereid voor maandag (Valentijn, dus feest voor de kinderen). Onze klas moet alles organiseren, dus moest ik wat spelletjes bedenken om 200 kinderen bezig te houden: een vlaggenspel, Chinees voetbal, en meer. Ik moest ineens al mijn jeugdbeweging-inspiratie boven halen.

Een lief manneken kwam me vandaag ook vertellen dat zijn papa weg is van zijn mama voor een andere vrouw… En hij voelt zich heel triestig. Och arme! Nu begrijp ik waarom hij zich soms zo slecht kan focussen…

In de namiddag aan verslagen gewerkt. We hebben echt veel werk voor school en moet nog zoveel aan die papers werken enzo…

’S avonds ene gaan drinken en in een duurdere Franse bar terecht gekomen waar ik een heerlijke crème brûlée gegeten heb… Ik mis het Belgische eten, ik mis jullie… Bah, ‘k heb het toch precies wat moeilijk de laatste week!

Zaterdag 12 februari: Haa, de hele voormiddag gewerkt voor school. In de namiddag ben ik met Valerie en Patty naar een inheems dorpje gegaan. We moesten een stuk te voet naar de bushalte en we ontdekten weer nieuwe mooie en minder mooie plekken in Antigua.

We moesten een minibus op waar we moesten rechtstaan (ik dus met gekromd lichaam gedurende twintig minuten want ik ben dus te groot om volledig recht te staan).
Het dorpje Santa María de Jesús ligt op de vulkaan ‘Agua’ op zekere hoogte, het was er helemaal bewolkt en fris.

Ik kreeg er wat het gevoel dat we er zwaar bekeken werden (iemand had ons al verteld dat de mensen daar niet graag hebben dat er vreemdelingen komen en dit was de bevestiging). Het stadje was wel het échte Guatemala: kleurrijke mensen,

jongens die voetbal spelen in het midden van het plein,

kinderen die overal lopen te spelen,

overal oude verweerde vrouwtjes,

mannetjes die de hele dag zitten te praten,

en paarden.

We liepen er wat rond en hebben eigenlijk prachtige beelden gezien. Antigua is veel sjieker enzo, maar dit is denk ik een beter beeld van wat drie vierde van Guatemala is. Mooi, maar ik voelde er me niet veilig als Westerling, een inbreuk op hun privacy als het ware.
’S Avonds met de Belgische meisjes naar een gezellig alternatief bar-tje.

Zondag 13 februari: Hartjes uitgeknip in vijf kleuren voor het spel van morgen met de kinderen op school (zoekspel in het kader van Valentijn: twintig hartjes in de kleur van het kaftpapier van elke graad. De groep die het snelst zijn twintig hartjes vindt, wint. In de namiddag kwam Christian op bezoek. Hij is de Guatemalteekse jongen die ik een week voor mijn vertrek op de Vrijdagsmarkt in Gent leren kennen heb toen hij op zoek was naar de zeemeermin. (Herken je hem nog Ri? :) )

Hier in Antigua vonden we toevallig ook eentje.

Valerie en Patty kwamen erbij en we zijn een ruïne van een klooster gaan bezoeken. Een werkelijk prachtig geheel. Zoooo spijtig dat dit door aardbevingen vernietigd geweest is.

Erna kwamen we in het Parque Central en daar is er een cultureel festival aan de gang: vandaag was het een groots marimba-optreden (nationale instrument) met veel dansende mensen! Prachtig (maar wel irritant na een half uur).

Maandag 14 februari: Valentijn heet hier ‘Día del cariño’ en is niet alleen voor koppels!!! Het gaat gewoon over liefde, vriendschap en genegenheid. MOOI! zou ik zo zeggen!!! Enkele kinderen waren verkleed.

Ik ben dan snel al mijn uitgeknipte hartjes gaan verstoppen in de speeltuin en erna ben ik meegelopen met de optocht. Het was een optocht door het hele dorp en we werden voorgeleid door een ambulance. Veel a-ritmisch tromgeroffel, blije kinderen en veel toeschouwers. Het zag er allemaal heel mooi uit!

Eduardo

Saira, Miguel, Cecilia, Josefina, Yoselin en Maricruz

Ludwin, José Luis, Francisco en Guillermo

Jennifer en Lidia

Estuardo en Eduardo

Hermenegildo, de bolleboos en seño Irma

Yocelin die vindt dat ik dringend een lief moet hebben

Seño Irma

En dan moest ik dus mijn spel van de hartjes aan tweehonderd kinderen uitleggen. Whaaaa, stress!!! Maar het lukte wel!!! ‘K was wel blij als ik er vanaf was. En ik had veel meer spelletjes voorbereid maar door de organisatorische chaos hebben we er maar twee gedaan…

Hierna was het aan mijn beurt om vooraan te staan: waargh!

Na de spelletjes kregen ze een immens bord fruitsla (elk kind moest een stuk fruit meenemen). Eindelijk eens gezond eten!!
Het was een hele mooie dag en de kinderen waren heel gelukkig!!! Alleen zou het beter zijn als we dit eerder hadden kunnen organiseren. Maar het maakt niet uit, het zijn de gevoelens die tellen!!! En blij waren ze!! Weer een ontroerende dag erbij!!!

Gegroet aan jullie!!! Smaksmak

eeeuh geen titel-inspiratie

2011-02-08T00:03:00.000+01:00

Buenos días amigos,

En het verhaal gaat verder!

Dinsdag 1 februari: Hupla, ochtendstond heeft goud in de mond (ik blijf me toch afvragen wie dit gezegde uitgevonden heeft…)! Dagje school was wederom afzien: drukte! In de namiddag kon ik gewoon geen PAP meer zeggen… Ben dan maar gaan fitnessen: twee uur lichamelijk afzien! Whaaa zalig! Wel lastig zo die vieze zwetende macho spierbundels.

Woensdag 2 februari was een iets boeiender dag als de dag ervoor. Het lesgeven viel voor het eerst écht mee. Het was de eerste dag dat ik me niet nutteloos voelde. Ze hadden eerst een lees-uurtje en ik ben bij elk kind eens gaan luisteren om hun niveau wat in te schatten. Erna hebben we de tafels van vermenigvuldiging gedaan (schitterende opfrissing voor mij ook). Sommigen hadden problemen met de tafel van twee (hmm), terwijl anderen dé moeilijkste oefeningen konden…

Erna heb ik mijn eerste keer ‘les’ gegeven: een dictee! Voor de rest van de tijd zitten verbeteren… Pfoe, schrijven is blijkbaar iets moeilijks voor hen (nochtans wordt het Spaans als makkelijk gezien omdat het vrij fonetisch is).

Ik heb ook twee cadeautjes gekregen (een ring en een sticker =) ). En vele kindjes houden mijn handje vast af en toe enzo. Hehe.

In de namiddag zijn we met een Belgisch-Nederlandse vrouwenploegje en Carlos van de Spaanse school (een kleine, langharige Guatemalteek) naar een uitkijkpunt geweest. Prachtig kronkelend wegje.

Gelukkig was Carlos mee want deze plek wordt echt gezien als de favoriete plek van dieven! Het loopt er vol flieken, maar vorige week zijn er een hoopje Canadese highschool-teenagers overvallen geweest omwille van hun immense camera’s en korte rokjes (wie beklimt er nu een berg op hakken in korte rok???). Bon, we hebben er naar de zonsondergang gekeken. De max, zo de zon die zakt tussen twee vulkanen achter de stad Antigua. Mooimooi!

Ik kreeg het besef dat ik zin had in pannenkoeken met bruine suiker en speculoospasta… Of een appeltaartje met vanille-ijs. MMMMM.

’S Avonds zijn we naar een salsabar gegaan met Cubaanse band. Goed voor vijf nummers, maar die salsamuziek werkt snel op mijn zenuwen. Gelukkig was er de immense piña colada met verse cocos. De band was samengesteld uit hyper-macho’s. Pfff, geef mij maar Belgische muzikanten. HEHEHEHEHEHEHEHHEHEHEHEEHEEEE, HAHAHAHAHAHAHAHA! (een mens wordt af en toe zot door het irritante latino-gedrag)

Donderdag 3 februari was een vruchtbare dag waarop ik me gerealiseerd heb wat dit project met me doet en hoe ik erover denk. Ik had eerst een immens lang gesprek met Irma (kinderen hadden sportles). Wow, wat een gesprek zeg!

Eerst hebben we over elk kind gepraat: ze wist me te vertellen dat één van de meisjes mishandeld wordt door haar ma (en ook de pa wordt door de moeder mishandeld). Anderen moeten tortilla’s maken vanaf vier uur ’s morgens (even terzijde: het Spaans heeft een werkwoord voor tortilla’s maken: tortillar).

Ineens kwam er bij mij een besef:
1. grootse projecten kunnen we hier sowieso niet opstarten, we zijn hier niet lang genoeg.

2. De kinderen hebben niet de middelen om zich thuis te ontwikkelen, dus kunnen ze dat enkel hier.

3. De school kan de lessen en andere zaken niet digitaliseren omdat ze niet genoeg geld hebben (en ja, het dicteren is tijdsverlies maar het is de enige optie).

4. De kinderen hebben veel liefde en aandacht nodig, ook iets dat ze thuis vaak niet krijgen.

5. Wie zijn wij westerlingen om hier een school te gaan beïnvloeden?

We hebben ten eerste geen ervaring in schoolsystemen, ten tweede zijn we niet geschoold tot leraren, ten derde wij hebben gewoon geluk gehad dat onze ouders het beter hebben dan de ouders hier, ten vierde heeft het allemaal met toeval te maken: wij hebben het geluk in Europa geboren te zijn en zij het ongeluk hier geboren te zijn.

Alhoewel… Ze doen het met de middelen die ze hebben en zijn even (on)gelukkig als in Europa MET VEEL MINDER. Ik vind dat de school het echt zo goed mogelijk doet!

En jaaaa, er is veel op aan te merken in vergelijking met de scholen bij ons.

MAAR ik vind dat de kinderen toch bijleren en JA het niveau is véél lager, maar dat kan ook niet anders, deze kinderen hebben wel grotere issues dan hun taken te maken en slim te worden. Hun papa (of mama) is zoooo streng en ze moeten werken om hun broertjes en zusjes eten te kunnen geven. Het prestatiegerichte dat we in België hebben in verband met school, hebben zij hier in verband met het dagelijks eten. En wat me ook opvalt is dat de jongetjes slimmer zijn dan de meisjes, ook puur cultureel gezien: de jongens die veel meer kansen krijgen net omdat ze mannelijk zijn en de meisjes die de moeder in het huishouden moeten helpen en dus van kennis over de wereld afgesloten worden.

Ondanks de armoede (zie golfplaten) hebben de mensen hier toch prachtige tuintjes en zijn hun armoedige huisjes toch gezellig

Wat me zo positief raakt, is dat die kinderen toch nog zoveel vrolijkheid hebben (niet allemaal, maar ze proberen wel) ondanks alles dat zij meemaken en voelen.

En de leraren en vrijwilligers moeten hen gewoon zoveel mogelijk steunen en liefde geven. Vele kinderen komen knuffelen met ons, iets dat ze thuis waarschijnlijk niet kunnen =(. Liefde is toch echt essentiel in het leven he: het is een kracht die zoveel wonden kan genezen!!! Onderwijs en liefde: een weg naar een betere toekomst!!! Alleen geraken we er alleen niet ver mee, maar het is een stap in de goede richting want liefde geven toont aan anderen hoe zij liefde kunnen geven weer aan anderen… Maar ja, in onze denkwereld is een ideale wereld mogelijk, spijtig genoeg is de realiteit anders… Het idealisme blijft maar wordt getemperd…

Irma bedankte me voor de hulp die ik haar bied, ze zegt dat mijn hulp haar het leven lichter maakt en elk kind meer aandacht krijgt nu… Die bedanking had ik niet verwacht (zeker niet na twee weken)… Ik doe nu ook werk mee naar huis. We willen dat elk kind op zijn niveau een zo goed mogelijke ontwikkeling kan doormaken. Dus zijn we begonnen met extra oefeningen te geven op elkieders niveau… En dit zal mijn werk zijn voor de komende weken. Ik ben nu bezig met voor mezelf over elk kind een logboekje te maken om zo hun problemen, talenten en evolutie op de voet te volgen.

Ik schrijf dus ook de moeilijke woorden op het bord, maar velen vertrouwden het niet: de kinderen vinden het vreemd dat een ‘buitenlandse’ juist kan schrijven. Onze lieve Irma voelde dat aan en zei “‘la señora extranjera’ schrijft alle woorden perfect, dus jullie moeten haar vertrouwen en goed letten op wat ze schrijft want goed schrijven is heel belangrijk!” Vanaf dat moment voelde ik dat mijn werk niet tevergeefs was.

Op het einde van de les hebben we de kinderen op luizen onderzocht: help, vier kinderen hebben beeeeesjes… Laten we hopen dat die niet te hoog springen…

Een hele namiddag op het dak gewerkt voor school…

Vrijdag 4 februari: Mijn eerste les gegeven: woorden die ze fout hadden in het dictee op de juiste manier op het bord geschreven. Na een aantal woorden merkte ik da ze niet aan het opletten waren en ik besloot dan maar hen de woorden op het bord te laten schrijven en die dan te verbeteren, om hen er meer bij te betrekken.

Het was chaotisch, ze maakten veel lawaai, maar na een tijdje lukte het wel. Deze woorden moesten ze dan een tiental keer herschrijven in schoonschrift. En nóg maakten ze heel veel fouten.

Op vrijdag hebben de kinderen maar drie uur les. Na de les moesten we even wachten. Ik stond met twee kinderen te wachten op de trappen van de school en ik had geluk, want de volcán de fuego was net vuur-scheetjes aan het laten. Die kinderen waren in de wolken over mijn fototoestel en wilden persé foto’s van mij trekken. Hehe. De kinderen vragen hier heel vaak hoeveel iets gekost heeft…

Erna hadden we een vergadering met Julio (de directeur), Christel (onze stageverantwoordelijke hier) en de andere vrijwilligers. Julio was constant aan het woord (echt hét prototype directeur –macho-latino).

Ik was niet volledig akkoord met zijn opinies. Hij vindt dat kinderen héél streng moeten aangepakt worden als ze iets fouts doen (straffen): hij laat ze bijvoorbeeld een aantal keer de trap op en af lopen om hen de goede manier aan te leren (heel denigrerend voor de kinderen als alle klasgenoten er op staan te kijken).

We hebben een aantal kleine voorstellen gedaan (voor de grote voorstellen was er geen plaats omdat Julio heel veel praat).

Het eerste voorstel over de tandenborstels (afdrogen) werd aanvaard: er zullen houten planken met gaten in gemaakt worden om de borstels in te hangen.

Het tweede voorstel om de kinderen in kleine groepen te delen, werd ook aangenomen. Hij stelde voor om het in 1 klas te doen, maar ik zei hem dan dat vele kinderen concentratieproblemen hebben en zich nooit genoeg zouden kunnen concentreren als ze twee stemmen horen.
Hij gaf me gelijk en zal het leegstaande lokaal gebruiken ervoor. Hij gaat ook met Irma praten om te bekijken wat ze denkt. Want voor hem is het veel belangrijker dat ze goed kunnen schrijven dan dat ze dingen leren over de maatschappij (voor Irma was het vooral belangrijk dat alle kinderen hethetzelfde leren, maar het is moeilijk om iets over politiek te dicteren als ze nog niet eens woorden kunnen schrijven of hun tafels van twee kunnen).

Hij vertelde ook dat de klas waar ik in sta een klas is met leerlingen van andere scholen en dus helemaal niet hetzelfde niveau hebben.

Het derde voorstel om de kinderen Engelse les te geven (omdat ze er vooral ook zelf naar vragen) werd niet goedgekeurd omdat de leraren die hier werken zelf geen Engels kunnen en dat er dus geen continuïteit zou zijn. Als wij dan vertrekken, geen Engels meer… Hetzelfde geldt voor vakken als muziek, huishouden, theater, ‘k akchikel (maya-taal) en sport. Ze hebben gewoon meer gespecialiseerde leraren nodig voor deze vakken. Maar dat komt nog wist hij ons te beloven (met meer geld natuurlijk).

Het vierde voorstel om een theater te doen met de kinderen werd halvelings aanvaard: het mag niets kosten, we moeten een plan opstellen dat we aan hem moeten geven (liefst kort en bondig) en dan zal hij het aanvaarden of niet.

Het vijfde voorstel over de verbetering van de kwaliteit van het eten leek een beetje vreemd: de directeur zei dat hij alles van voedsel in de supermarkt moet kopen (voor de boekhouding) en zei ons dat fruit en groenten in de supermarkt teveel kosten (meer dan op het ‘straat’) en daarom kan hij maar een keer per maand fruit aanbieden en weinig groenten.

Een beetje een dubieuze uitleg, wetende dat er twee jaar geleden een Nederlandse vrouw was die een stuk grond naast de school huurde om er groenten en fruit te kweken. Het is door directeur Julio dat die grond niet meer betaald raakte… Uiteindelijk is dit allemaal bizar wetende dat al het geld voor het eten van de Stichting Los Niños komt…

Hij vindt onze inbreng belangrijk omdat wij wél onze mening durven zeggen in tegenstelling tot de leraren hier die dit niet gewoon zijn en gewoon blijven zwijgen (zelfs al lopen ze over van de plannen).

Het systeem van de school is volgens hem ook zeer uitzonderlijk in vergelijking met andere scholen in Guatemala (persoonlijker, beter georganiseerd, elk kind in de groep willen opnemen,…)

Julio zei overigens nog dat we onze grote ideeën ook mogen uiten: soms zijn ze nog niet direct mogelijk maar kunnen dat wel worden in de toekomst.

Julio stelde overigens ook voor om met alle vrijwilligers enkele families te gaan bezoeken, zodat we eens zien hoe de situatie thuis verloopt en hoe ze leven. Dat vind ik een strak plan!

In de namiddag zijn we met onze Belgisch-Nederlandse ploeg lekker gaan zwemmen in ‘Hotel Antigua’: een heel sjiek hotel waar we 5 euro moesten betalen om het zwembad te gebruiken. Maar we kregen wel een handdoek en een ligzetel. Gezellig maar heel vreemd zo een paar uur na het schooltje… Wederom over contrasten gesproken.

Erna goed gaan sporten tussen de latino-macho’s met spieren en de gringo’s.

’S Avonds met een paar gaan shoppen en een cocktailtje gaan drinken: heeeel gezellig. Erna naar een andere bar waar de vrouwen gratis cuba libres kregen.

Ineens kwamen daar een bende leeghoofdigen toe (spierbundels die djembe aan het spelen waren, gevolgd door een hoop kortgerokte vrouwen (‘huppelkutten’ genoemd in Nederland HAHAHA)). Ze maakten reclame voor een soort macho-magazine. Leuk zeg! En vooral lachwekkend!!!

Zaterdag 5 februari: Ik heb Sanne haar haar geknipt, dan wat gewerkt voor school. In de namiddag zijn we op uitstap gegaan naar een macademia-noot-plantage.

Prachtige bomen: de gids (die schattig, lief, vriendelijk en de max was) vertelde dat de macadamiaboom uit Australië komt.

Deze boom is één van de meest luchtzuiverende bomen op aarde. De noten worden gesorteerd door een simpele machine en gekraakt door een zelf uitgevonden machine met recyclagemateriaal. De plantage heeft namelijk geen electriciteit.

Door de bijtjes worden verschillende macadamia-boomsoorten gekruist.

dit is hun wc

De olie van de noot is supergoed voor het vel, tegen rimpels en voor het haar.

We hebben macadamia met chocolade geproefd en een gezichtsmassage met macademia-gezichtscrème gekregen. Zalig! Hmmm!

De masseer-vrouwen woonden in Alotenango waar onze school is en ze bedankten ons dat we hun dorp zoveel beter maken. Blijkbaar doet ‘stichting Los Niños’ dus echt iets goeds voor dat dorp: leuk om te horen dat we efkes kunnen deel uitmaken van zoiets moois!

En de bloem die aan de boom groeit is prachtig! We kregen elk eentje voor in ons haar.

Daarna een pannenkoek gemaakt met macadamia-poeder, macadamia-boter en de noten gegeten. Niet slecht!

Na onze uitstap ben ik met Valerie naar de artisanale Maya-markt gegaan. Hehe, heb me weer niet kunnen inhouden (heb hier al zes paar oorbellen gekocht en ja, ik begin al zo een echte armbandjes-arm te krijgen :p).

’S avonds met de Hollandse bende een feestje gaan bouwen. Yeah! Alleen immens spijtig dat de bars en disco’s om één uur dichtgaan en dat ‘afterparties’ uitzonderlijk zijn (enkel voor Guatemalteken of door uitnodiging). Ineens werd ik als enige uitgenodigd door een heel knappe rijke Guatemalteekse vrouw om naar zo’n afterparty te gaan. Maar samen uit, samen thuis! En het is en blijft vreemd om in een school voor de meest arme kinderen te werken en dan ineens naar een rijk feestje te gaan door ‘uitnodiging’. Miljaarde, wat een vreemd land!

Op zondag een rustige dag in Antigua: gaan eten in een leuk restaurant -waar ze ook optredens hebben-,

rondgewandeld en een prachtige ‘convento’ gaan bezoeken,

De heilige “Mister Bean”gezien

En een artisanale markt

Maandag: ik heb stiekem een foto van mijn klaske getrokken (mag eigenlijk niet, vandaar...)

Vandaag tijdens de speeltijd met 5 meisjes tikkertje gespeeld, maar ’t was niet eerlijk want ze hadden het op mij gemunt… Zweten zeg… Daarna kwamen de meisjes op mijn schoot zitten, me knuffels geven, vragen stellen (hoe duur is uw bril? Hoelang is het vliegen naar uw land? Hebben jullie ook varkens in jullie land?...) Ze waren lief… En ook een paar jongetjes komen me af en toe een vluchtige knuffel geven. De onderdirectrice heeft me bedankt over een paar voorstellen en dat van de tandenborstels voeren ze vanaf vandaag uit…

Ziezo, na weer wat leesvoer wens ik jullie nog een superweekje toe!!!
Dikke toeze